เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นปลดปล่อยเหล่านักเรียนชายล้วนให้กรูกันออกจากห้องเรียน บ้างคว้าลูกบอลวิ่งลงสนาม บ้างจับกลุ่มเล่นเกมมือถือใต้ตึกเรียนทว่าในหมู่พวกเขา มีอีกกลุ่มที่โดดเด่น—"แก๊งข้าวมันไก่"
สุดเขตยืนพิงกำแพง มองดูเพื่อนที่เคยเตะบอลด้วยกัน บัดนี้เปลี่ยนไปบางคนแต่งหน้า ใช้ลิปกลอสสีชมพู บางคนพูดจาอ่อนหวาน เดินอ่อนช้อยราวกับมีมนต์สะกด
เขาเติบโตมาในครอบครัวที่เปิดกว้าง พ่อแม่ไม่เคยบังคับให้เขาเป็อะไรขอเพียงแค่เขาเป็คนดีและมีความสุข นั่นทำให้สุดเขตไม่เคยปฏิเสธความแตกต่างเพราะเขาเชื่อว่า... ทุกคนมีสิทธิ์เป็ตัวเองโดยไม่ต้องขอโทษใคร
“สุดเขต! มานี่เร็วลูก!”
เสียงพี่บิว—หัวหน้าแก๊งพี่กระเทยของโรงเรียน ดึงเขากลับสู่ปัจจุบัน
สุดเขตยิ้ม ก่อนเดินเข้าไปหาพี่ ๆ แม้ว่าพวกเขาจะเปลี่ยนไปแต่เขายังคงเป็เขา—เด็กผู้ชายคนเดียวในแก๊งที่ไม่เคยเปลี่ยน
“นี่แกยังไม่เปลี่ยนใจอีกเหรอ?” พี่หลินในลุคสาวเปรี้ยวถามพลางกอดอก"ลูกสาวพี่เขาเปลี่ยนกันหมดแล้วนะ เมื่อไหร่แกจะยอมรับสัจธรรมของชีวิตบ้าง?"
“ไม่มีวันนั้นหรอกพี่” สุดเขตตอบขำ ๆ
เสียงโห่ร้องดังขึ้น บางคนทำท่าช็อก บางคนแกล้งเป็ลม
“โอ๊ย! นี่แกจะอยู่เป็ชายแท้ ๆ คนเดียวในแก๊งจริงดิ!?” พี่บิวทำหน้าเวอร์วัง
"ก็อยู่แบบนี้สบายใจดี" สุดเขตยักไหล่"อยู่กับพวกพี่แล้วไม่ต้องพยายามเป็ใครที่ไม่ใช่ตัวเอง"
เสียงหัวเราะเงียบลง แววตาพี่ ๆ แปรเปลี่ยนเป็อ่อนโยน
"แหม… พูดแบบนี้ พี่รักตายเลย" พี่หลินโผกอดเขาแน่น"ลูกสาวพี่ไม่เปลี่ยน แต่ก็ไม่เคยเหยียดเราเลยสักนิด"
“พี่รู้ไหม…” พี่บิวพยักหน้า "สุดเขตคือเซฟโซนของพวกเราถึงจะเป็ผู้ชายแท้ ๆ คนเดียวในกลุ่มแต่ก็ทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่ต้องพิสูจน์ตัวเองให้ใครเห็น"
สุดเขตยิ้ม ใช่… นี่คือครอบครัวของเขา
4 ปีต่อมา — ชีวิตมหาวิทยาลัย
เวลาผ่านไป แม้เส้นทางของแต่ละคนจะแตกต่าง แต่ความสัมพันธ์ระหว่างสุดเขตกับแก๊งข้าวมันไก่ยังคงเหนียวแน่นพวกเขายังคงนัดเจอกันเป็ประจำ อย่างน้อยก็สัปดาห์ละครั้งบางคนยังอาศัยอยู่ในคอนโดเดียวกัน ทำให้การรวมตัวกันเป็เื่ง่ายขึ้นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะยังคงเหมือนเดิม ราวกับวันเวลาที่เคยวุ่นวายร่วมกันไม่เคยหายไปไหน
สุดเขตใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยอย่างเรียบง่ายเขาเลือกเรียนวิศวกรรมคอมพิวเตอร์สนใจเป็พิเศษด้านปัญญาประดิษฐ์และระบบความปลอดภัยไซเบอร์แม้จะไม่ได้เป็อัจฉริยะด้านโปรแกรมมิ่งแต่เขามีเซนส์ในการทำงานกับระบบมากกว่าคนทั่วไปซึ่งอาจเป็สิ่งที่ติดตัวมาั้แ่เด็ก
บางครั้ง เขาคิดว่าเส้นทางที่เขาเลือก อาจเป็เพราะการเดินตามรอยพ่อนักวิจัยด้านปัญญาประดิษฐ์ที่เคยให้สุดเขตลองเล่นกับโค้ดบางอย่างเมื่อตอนเด็กโค้ดที่เขาไม่เข้าใจในเวลานั้น แต่กลับจำมันขึ้นใจอย่างประหลาดราวกับมันเป็ส่วนหนึ่งของตัวเองมาตลอด
เย็นวันหนึ่ง หลังจากผ่านวันที่ยาวนานและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าสุดเขตได้รับข้อความจากพี่ ๆ แก๊งข้าวมันไก่ นัดกันไปผ่อนคลายตามปกติพวกเขามักเริ่มต้นที่ร้านอาหารเล็ก ๆ เม้าท์มอยอัปเดตชีวิตก่อนจะมุ่งหน้าไปยังสถานที่ประจำ—บาร์ที่เต็มไปด้วยสีสันแห่งอิสรภาพ
"สุดเขตลูก คืนนี้แกต้องมาให้ได้นะ" พี่บิวเอ่ยเสียงเ้าเล่ห์ขณะเทเหล้าใส่แก้วดวงตาเปล่งประกายวิบวับอย่างมีเลศนัย "เดี๋ยวจะพลาดของดี!มีผู้หล่อระดับทำลายล้างมาให้มองจนตาแทบแตก"
สุดเขตหัวเราะเบา ๆ "อะไรของพี่อีก? ผมไม่ได้สนใจใครหรอกนะ"
"เดี๋ยวไปถึงแล้วจะรู้เองลูกจ๋า" พี่บิวกระซิบกระซาบยิ้มกรุ้มกริ่มราวกับรู้อะไรบางอย่าง
สุดเขตถอนหายใจเบา ๆ ไม่เคยปฏิเสธพี่ ๆ ได้เลยสักครั้งแม้จะรู้ว่าต้องโดนพี่หลิวแซวอีกแน่ แต่ก็เลือกที่จะไหลตามกระแสไปก่อน
เขาไม่รู้เลยว่า ‘เื่แซ่บ’ ที่พี่ ๆ พูดถึง จะกลายเป็จุดเริ่มต้นของ‘ใครบางคน’ ที่กำลังจะเข้ามาเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล...
4K
