เสียงระฆังยามสายดังแว่วจากหอระฆังกลางเมืองเทียนฉี
เซียฉินกับไป๋หลินเดินกลับมาถึงประตูเมืองโดยไม่มีใครสังเกต
เด็กหนุ่มเหนื่อยหอบ รอยขีดข่วนยังปรากฏอยู่บนแขน
ส่วนไป๋หลินก็ยังใจเต้นแรงไม่หาย แม้จะพยายามทำสีหน้าให้ปกติ
“กลับมาแล้วเหรอ เ้าหนู!”
พ่อค้าเฒ่าร้านเกาลัดส่งเสียงทัก
“มีสมุนไพรติดไม้ติดมือไหม?” หญิงเ้าของร้านขนมยิ้มให้
เซียฉินยิ้มตอบเบา ๆ
แม้ภายนอกจะดูราบรื่น... แต่ในใจเขายังหวนคิดถึงซากสัตว์อสูรตัวนั้น
...
เมื่อมาถึงโรงเตี้ยม “ตะวันรอน”
เขาส่งดอกหงส์หิมะให้พ่อครัวใหญ่ซึ่งรับหน้าที่ประเมินสมุนไพร
“สมุนไพรสมบูรณ์มาก... ไม่บุบสลายเลยแม้แต่น้อย”
“รับทองแดงห้าสิบเหรียญกับหินปราณระดับต่ำหนึ่งก้อนถือว่าดีมากสำหรับเด็กอายุเ้าแค่นี้”
เซียฉินพยักหน้า แล้วเก็บสมุนไพรอีกชุดหนึ่งแยกไว้ต่างหาก
“อันนี้ตาขอไว้”
เขายิ้มพลางใส่ถุงสมุนไพรลงตะกร้า
...
เมื่อกลับถึงบ้าน
แสงแดดเริ่มอ่อนลงตามแนวหลังคาบ้านไม้
คุณตา — เซียเจี่ยน นั่งจิบชาอยู่หน้าลานเงียบๆ
“กลับมาแล้วหรือ?”
“มีเื่ยุ่งอะไรหรือเปล่า เ้าหนู?”
เซียฉินนิ่งเล็กน้อย ก่อนจะยืนตรง พลางเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น
ใบหน้าคุณตานิ่งงันทันทีเมื่อได้ยินชื่อ หมาป่าสี่ตาเงาดำ
“เ้าว่าระดับใดนะ?” เขาทวนเสียงหนัก
“ระดับสอง ขั้นกลางแน่ ๆ ข้าไม่พลาดแน่มันไล่พวกเราจนถึงเนินตะวันตกก่อนจะ... ถูกฆ่าโดยไม่รู้ว่าใครเป็คนลงมือ”
เซียเจี่ยนหลับตานิ่งครู่ใหญ่
“ในรอบเมืองไม่เคยมีสัตว์อสูรระดับนี้เข้ามาใกล้...และพวกนักล่าของหมู่บ้าน ก็จัดการพวกมันก่อนเสมอ...”
เขาเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนลุกขึ้นยืน
“แสดงว่า... ูเามีความเคลื่อนไหวผิดปกติจริง ๆ”
...
ไม่ถึงชั่วยาม
ข่าวถูกส่งไปถึงโรงเตี้ยมตะวันรอนซึ่งทำหน้าที่เป็ศูนย์กลางข่าวสารและภารกิจ
วันถัดมา ภารกิจใหม่ปรากฏบนกระดานใหญ่หน้าห้องรับรอง
ภารกิจระดับ ใหม่:
สำรวจป่าูเามู่เหยียนเนื่องจากมีสัตว์อสูรระดับสูงผิดปกติปรากฏใกล้เมือง
ผู้ที่รับภารกิจจะต้องเข้าไปในเขตป่าลึก
ผู้สมัครต้องมีพลังอย่างน้อยระดับ "รวมแก่นลมปราณ ขั้นที่ 5"ขึ้นไป
รางวัล: 10 หินปราณระดับกลาง + คะแนนภารกิจ 1,000 คะแนน
เซียฉินยืนอ่านจากด้านหลังของผู้คน
เขารู้ว่าเขา... ยังไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะเข้าใกล้ภารกิจนี้
เขาจึงหันหลังกลับ เดินกลับบ้านเงียบ ๆ เพื่อทำตามตารางชีวิตปกติ— เก็บสมุนไพร ฝึกร่างกาย
...
ขณะเดียวกัน —ณ ตำหนักตระกูลไป๋
ชายหนุ่มวัยรุ่นสองคนคุกเข่าต่อหน้าผู้าุโ
หนึ่งในนั้นถือกระบอกไผ่บรรจุสมุนไพรแปลกตาสีเงินซีด
“เรียนผู้าุโ นี่คือหญ้า ‘ิญญาจันทรา’ ที่พบในป่ามู่เหยียน”
“มีคุณสมบัติฟื้นฟูเส้นปราณลึกที่เสียหาย... หากนำมาสกัดถูกวิธีอาจใช้รักษา ‘รากปราณ’ ได้”
ห้องโถงเงียบกริบทันที
หญ้าระดับนี้…ปกติจะพบในเขตแดนที่มีสัตว์อสูรระดับสามหรือสูงกว่า
และมีค่าเทียบเท่ายาอายุวัฒนะของสำนักใหญ่
“ทำไมถึงเอามาได้นิดเดียว?”
ผู้าุโเอ่ยเสียงเรียบ
“สัตว์อสูรในบริเวณนั้นมีจำนวนมากเกินคาด…เกินกว่ากลุ่มของพวกข้าจะฝ่าผ่านไปได้”
เสียงสนทนาเหล่านี้ ลอยผ่านประตูเปิดไว้...และตกสู่หูของหญิงสาวคนหนึ่ง
ไป๋หลิน
นางหลบอยู่ด้านหลังม่านไม้ไผ่ ริมระเบียง
ใจเต้นระรัวเมื่อได้ยินคำว่า หญ้าิญญาจันทรา
“สามารถรักษา... รากปราณที่เสียหาย…”
ภาพของเซียฉินลอยขึ้นในความคิดของนาง —มือที่สั่นของเขาเมื่อพยายามควบคุมปราณ, แผลบนแขนที่ห้ามเืไม่อยู่...
ไป๋หลินกัดริมฝีปากแน่น
“ถ้าข้า... ไปเอามาได้ล่ะ?”
แม้รู้ว่านั่นคือเขตอันตราย…
แต่นางไม่อยากเห็นเขาเจ็บอีก
“จะไม่มีใครรู้... ถ้าข้าแค่เข้าไปดู”
1K
