“จ้าวหมิ่น”

อวู่เสียนเรียกหญิงสาวที่นั่งเป็นเพื่อนปลอบใจอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มกลอกตามองสตรีที่เขาเรียกอย่างเชื่องช้าและเลื่อนลอยดั่งคนไร้ซึ่งจิตวิญญาณ

“หืม!!”

“ข้าอยากขออะไรเจ้าสักอย่างจะได้หรือเปล่า”

“ว่ามาสิ ถ้าข้าทำให้ได้ข้าจะทำ”

“ข้าอยากขอให้เจ้าจุมพิตข้าสักครั้งจะได้ไหม ข้าอยากรู้ว่าการได้สัมผัสริมฝีปากของอิสตรีเป็นเช่นไร”

อวู่เสียนถามพลางจ้องหน้าหญิงสาวด้วยแววตาที่เศร้าหมอง จ้าวหมิ่นเองนั้นอึ้งไปชั่วขณะ จ้องหน้าชายหนุ่มกลับไร้ซึ่งคำตอบหรือคำพูดใดนอกจากความเงียบงัน จ้าวหมิ่นรับรู้และเข้าใจถึงความเจ็บปวดของอวู่เสียนได้ ตั้งแต่เกิดเรื่องคนที่เคยร่าเริง คนที่คอยเป็นกำลังใจให้เธอนั้นหายไป

จ้าวหมิ่นไม่คิดอะไรมาก เพราะความรู้สึกเห็นใจจึงโน้มตัวเข้าจุมพิตชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านข้าง ริมฝีปากนุ่มของทั้งสองประกบกันอยู่เพียงเสี้ยวนาที อวู่เสียนก็ผละออกน้ำตาไหลพราก

“ขอบใจมากนะจ้าวหมิ่นที่ทำให้ข้ารู้ใจตนเอง และยังยึดมั่นในความรู้สึกของบุรุษเพศ ไม่ใช่เด็กตัดชายเสื้อที่เขายัดเยียดให้ข้า ฮึกๆ”

“โธ่อวู่เสียนอย่าคิดมากนะ”