บทนำ

"ทำไมล่ะฉันทำผิดตรงไหนบอกมาสิ กับคิงส์ตอนแรกฉันก็ไม่ได้อยากจะมาเป็นควีนแล้วฉันห้ามใครได้บ้างมีแต่บังคับตามแต่ใจตัวเองกันทั้งนั้น"

"ผมเข้าใจ..."

"แน่ใจเหรอว่าเข้าใจนายคงดูถูกเหยียดหยามฉันมากสินะที่พอไม่ได้คิงส์ก็ถูกโยนมาเป็นของจัสติน ฉันไม่เคยได้เรียกร้องในสิ่งที่ตัวเองอยากทำมีแต่คนคอยผลักไสให้ฉันไปเพราะความอยากได้อยากมีของตัวเองทั้งนั้น"

"พอเถอะคุณจินอวี้ ผมอยู่นี่ไงคุณจะคร่ำครวญไปทำไมกันล่ะผมบอกแล้วไงว่าผมจะปกป้องคุณเอง"

"คนอย่างนายน่ะหรือจะช่วยฉันได้"

"คนอย่างผมนี่แหละ..ลืมซะให้หมดเรื่องที่ผ่านๆ มาผมจะจับมือคุณเดินเองเราจะไปด้วยกันนะครับ..."

"ฉันจะเชื่อใจนายได้ยังไงกัน"

"ไม่เป็นไรผมรอได้รอวันที่คุณจะเชื่อใจผมเอง"

"อืมมม ฉันจะรอดู" เพราะคำพูดนี้คนที่ไม่เคยยิ้มให้ใครมาก่อนกลับมามีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าโหดๆ อีกครั้ง

"ขอบคุณครับคุณจินอวี้ขอบคุณที่ลองเชื่อใจผม"ธงยิ้มน้อยๆ เอื้อมมือไปแตะใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยดน้ำตาอย่างแผ่วเบา ปล่อยให้จินอวี้ร้องไห้กับอกหนาของตัวเองและได้แต่ท่องอยู่ในใจ

'คุณจะไม่ต้องเสียน้ำตานับจากวันนี้เป็นต้นไปจินอวี้'