ซูอันหนิงเม้มริมฝีปากดวงตาเป็ประกาย นี่ไม่ได้หมายความว่าแบบเสื้อที่นางทำออกมา มันตอบรับความคาดหวังของสตรียุคนี้หรอกหรือ ?
หญิงสาวดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ดวงตาลุกวาวด้วยความคาดหวังอันล้นปรี่ หันไปหาลี่หนานและชางอิง กลับพบว่าสองสาวใช้เอาแต่ทำหน้าคว่ำ ถอนหายใจแรงเหมือนเพิ่งไปวิ่งทางไกลมา นางจึงมองไปทางหม่าหมัวมัวที่ยืนทำหน้าเคร่งอยู่ด้านข้าง
เมื่อเห็นว่าผู้เป็นายรับรู้การมีอยู่ของตนได้เสียที หม่าหมัวมัวก็อ้าปากจะพูด
ซูอันหนิงรีบยกมือห้าม เอ่ยขัดขึ้นมาก่อนที่หม่าหมัวมัวจะพูด
“ข้ารู้แล้ว หมัวมัวกำลังจะบอกว่า ‘ไม่ถูกระเบียบ’ ‘หวงจื่อเฟยต้องสำรวมระวังกว่านี้’ ข้าเข้าใจเป็อย่างดี ต่อไปข้าจะระวัง ดีหรือไม่ ?”
นางถามพลางยิ้มหน้าเป็ ทว่าดวงตากลับคล้ายมีเปลวเพลิงสุมอยู่
หม่าหมัวมัวถอนใจยาว เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “หวงจื่อเฟยไม่จำเป็ต้องไปสนใจข่าวลือเลยนะเพคะ เอ้อร์หวงจื่อไม่เคยมีคนในใจเลยเพคะ”
ซูอันหนิงอ้าปากค้าง เหตุใดหม่าหมัวมัวจึงได้ไปพูดเื่ขององค์ชายรองแทนเล่า ก่อนหน้านี้เสียงบ่นเหมือนเสียงหวี่ ๆ ของผึ้ง มิได้พูดอบรมนางเกี่ยวกับเสื้อผ้าที่ไม่ถูกธรรมเนียมหรอกหรือ ?
“อ๋อ...เื่ขององค์ชายรอง ?” นางยกมือขึ้นเกาข้างแก้ม
“ข้าก็เข้าใจแล้วอย่างไรเล่า หม่าหมัวมัวก็เห็น ข้าไม่ได้โมโหเื่หวงจื่อกับคุณหนูจางแม้แต่น้อย” ซูอันหนิงพูดกลั้วหัวเราะ
นางลืมไปสิ้นแล้ว ว่าตนเองเคยบริภาษสามีไปเมื่อหลายวันก่อน ซ้ำยังย้ายออกมาจากห้องหออย่างเอิกเกริกอีกด้วย
หม่าหมัวมัวค้อน ทว่าสีหน้ากลับดีขึ้นมาเล็กน้อย “หวงจื่อเฟย้าให้บ่าวเฒ่ารับใช้สิ่งใดเพคะ”
“เช่นนั้นหมัวมัวช่วยตามช่างเย็บปักของจวน และคนซื้อของเข้าจวนมาที ข้ามีเื่จะให้พวกเขาทำ”
“ได้เ้าค่ะ” หม่าหมัวมัวยอบกายแล้วจึงเดินออกไปสั่งงานสาวใช้ด้านนอก
ไม่นานคนที่ซูอันหนิง้าพบก็มากันครบ นางสั่งให้คนทำหน้าที่ซื้อหาผ้าจากร้านผ้าเล็ก ๆ ของเมืองตามชนิดที่นาง้า จากนั้นสั่งงานแบบเสื้อชุดใหม่ให้ช่างเย็บปักตัดขึ้นมาอีกหลายชุด ส่วนชุดที่ตัดจากผ้าของร้านกวนอี้โหรว นางจะไม่นำมันออกมาสวมให้ผู้ใดเห็นในยามนี้
วัตถุดิบแบบเดียวกันร้านกวนอี้โหรวมีพร้อม หากนางสวมชุดเ่าั้ออกไปเดินจะต้องถูกลอกแบบอีกแน่นอน
ผู้ใดเคยลอกของนาง ย่อมลอกได้อีก แต่คราวนี้…นางจะเป็ฝ่ายกำหนดตลาดเอง !
หลังจากสั่งงานเรียบร้อย ลี่หนานกับชางอิงก็ยื่นหนังสือที่กอดไว้นานมาตรงหน้านายหญิงอย่างไม่เต็มใจนัก
“หาซื้อนิยายได้แล้วเพคะหวงจื่อเฟย”
นิยายเื่ ‘สมรสร้าย’ ขายดีมาก จึงมีเล่มต่อถึงสามเล่มแล้ว ตอนลี่หนานกับชางอิงไปหาซื้อ ยังต้องตามหาถึงสามร้านจึงได้มา
ยามส่งห่อหนังสือให้ผู้เป็นาย ชางอิงก็กระซิบถามเบา ๆ “คุณหนูเ้าคะ บ่าวแอบไปสืบมาด้วย ว่าผู้ใดเป็คนเขียนนิยายเื่นี้ หากท่าน้า เราสามารถ...”
สาวใช้ตัวน้อย ใช้มือวาดเป็แนวขวางใต้ลำคอเรียวเล็กด้วยแววตาขึงขังยิ่ง
ซูอันหนิงปวดหัวขึ้นมาทันที อดเหลือบตามองหม่าหมัวมัวแวบหนึ่งไม่ได้ จากนั้นจึงอบรมสาวใช้ของตนเองด้วยสีหน้าขึงขัง
“ข้าแค่อยากอ่านนิยายจริง ๆ นิยายที่โด่งดังไปทั่วเป่ยจิงเช่นนี้ ย่อมต้องน่าสนใจเป็แน่ พวกเ้าคิดมากเกินไปแล้ว เื่อย่างการ...”
นางทำนิ้วเหมือนชางอิง กล่าวต่อเสียงขรึม “ข้าไม่ใช่ศาลเตี้ย ต่อไปอย่าพูดเช่นนี้อีก คนไม่รู้เื่จะคิดว่าเขาใช้อำนาจบาตรใหญ่”
ชางอิงยู่หน้าย่นคอรับคำเบา ๆ “บ่าวล้อเล่นเท่านั้นเองเ้าค่ะ”
ซูอันหนิงหยิบหนังสือนิยายขึ้นมา เอนกายพิงหมอนอิงแล้วค่อย ๆ เปิดอ่านไปละหน้า หม่าหมัวมัวยกขนมและชาร้อนมาวางที่โต๊ะข้างตั่งกุ้ยเฟย คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายไม่ห่าง
เล่มแรกนางอ่านจบอย่างรวดเร็ว นักเขียนยุคโบราณช่างมีฝีมือจริง ๆ
“เขียนดีจริง ๆ ด้วย ไม่แปลกที่เื่นี้จะโด่งดัง”
นางปิดหนังสือเล่มแรก ดื่มชาล้างปากก่อนจะหยิบเล่มต่อไปมาอ่านต่อ พอมาถึงเล่มสองโทนเื่กลับยิ่งเข้มข้น ยิ่งอ่าน หัวคิ้วของนางก็ยิ่งขมวด ซูอันหนิงปิดหนังสือลงฉับ หันไปคว้าพัดมาโบกปากก็บ่นไม่หยุด
“เป็เช่นนี้เอง ! ที่ทุ่มเทแย่งจดหมายกับข้าอย่างเอาเป็เอาตายบนรถม้าก็เพราะเหตุนี้เอง แล้วยังมาทำกลบเกลื่อนแสร้งทายาให้ ใครเชื่อก็โง่แล้ว !”
หม่าหมัวมัวทักท้วงไปตามสัญชาตญาณ “พระชายา...นั่นเป็แค่เื่ที่แต่งขึ้นมาเท่านั้นเ้าค่ะ”
“เื่แต่ง...เช่นนั้นเ้าบอกมา ข้าสลบไม่ฟื้นเพราะใคร ?”
หม่าหมัวมัวพูดไม่ออก หลบสายตาไปมองทางอื่น ซูอันหนิงเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งมั่นใจว่าเื่ที่เกิดขึ้นในนิยายอาจเป็เื่จริง
นางสูดหายใจลึก แค่นเสียงเบา ๆ “หึ ! พวกเขารู้แม้กระทั่งว่า คืนแต่งงานข้าถูกหวงจื่อตีจนสลบไม่ฟื้นถึงสามวันสามคืน ตัวข้าเองยังทำได้แค่คาดเดา แล้วคนอื่นที่ไม่อยู่ในเหตุการณ์จะรู้ได้อย่างไร”
เื่นี้ต่างหากที่ทำให้ซูอันหนิงโมโหเป็ฟืนเป็ไฟ หลังฟื้นขึ้นมาในร่างนี้ก็ไม่มีใครกล้าเล่ารายละเอียดของคืนนั้นให้นางทราบ เื่นี้เป็ความอัปยศของจวนองค์ชายรองเขาต้องสั่งปิดข่าวไว้อย่างแน่นอน แม้แต่นางยังไม่ระแคะระคาย รายละเอียดทั้งหลายกลับมาปรากฏในหนังสือนิยายอย่างชัดเจน
นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน !
ลี่หนาน ชางอิงไม่อยากให้นางจดจำเื่เลวร้ายครั้งนั้น ส่วนหม่าหมัวมัวก็ไม่อยากกล่าวถึงเื่อื้อฉาวครั้งนั้น ด้วยเหตุนี้นางจึงยังไม่รู้ว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทราบเพียงว่าเ้าสาวาเ็ไม่ฟื้นถึงสามคืน แต่เป็ฝีมือผู้ใดกลับเป็ปริศนาสำหรับนางมาโดยตลอด
ไม่คิดเลยว่าจะต้องมารู้จากนิยายรักของสามีกับสตรีอื่น
ดีเหลือเกินจูเกาเซวียน ท่านไม่โปรดภรรยาคนนี้ ข้าก็จะหย่ากับท่านให้ได้ !
ภายในวัดฝูซานไหล ควันธูปลอยเอื่อยภายในโถงสักการะกว้างใหญ่ จูเกาเซวียนอยู่ภายในห้องลับใต้ฐานพระพุทธรูป สายตามองลอดลวดลายฉลุออกไปยังโถงกว้างเป็ระยะ
ด้านนอกมีเพียงเด็กสาวที่ปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่งด้วยแพรบางสีกลีบโบตั๋น นางคุกเข่าบนเบาะ มือหนึ่งตั้งไว้ที่ระดับอก อีกมือเคาะปลาไม้เป็จังหวะ ปากพึมพำราวกับกำลังสวดบางอย่างอยู่ตลอด
“อย่าให้ลูกต้องแต่งงานกับคุณชายมากรักหลายภรรยา หากไม่สามารถแต่งบุรุษรักเดียวเช่นบิดาของลูกได้ เช่นนั้นก็อย่าให้ลูกได้แต่งออกไปเลย ขอพระโพธิสัตว์คุ้มครอง...”
เสียงสวด ที่ไม่ใช่บทสวดของดรุณีน้อยดังมาเข้าหูจูเกาเซวียนทุกคำ เขาไม่อยากสนใจนาง ทว่าจำเป็ต้องจับตามองโถงกว้างเอาไว้ตลอด จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องดูและฟังเื่ราวชีวิตอันหักเหไม่แน่นอนของดรุณีที่กำลังจะถึงวัยออกเรือน
“ลูก้าครอบครัวที่อบอุ่น อยู่บ้านตนเองไปตลอดก็ดีเช่นกัน ลูกไม่อยากทิ้งสระบัวกลางลานเรือนไป ยามวสันต์กลีบท้อปลิวโปรย ราวกับชีวิตอิสรเสรีของชาวยุทธ์ ขอพระโพธิสัตว์คุ้มครอง อย่าให้ลูกต้องแต่งกับคุณชายเว่ยผู้มากรัก อย่าได้ออกเรือนไปกับคุณชายหานบัณฑิตคร่ำครึ คุณชายเหลยแม้มีกลิ่นอายชาวยุทธ์ แต่เขาดูหยาบคายไม่ละเอียดอ่อนเหมาะเป็สหายมากกว่าคู่ชีวิต...”
เสียงอธิษฐานยังดังพึมพำไม่หยุด สลับกับเสียงเสียงเคาะปลาไม้ดังเป็จังหวะ ยามสายลมจากภายนอกพัดเข้ามา ควันธูปที่ไหลเลื้อยเบา ๆ ก็แตกกระจายไปเพราะแรงลม ผ้าแพรที่ปิดใบหน้านางอยู่ไหวน้อย ๆ ทันใดนั้นดวงตาที่ปิดอยู่ก็ลืมขึ้น
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง สาวใช้ที่ผูกผมสองข้างเข้ามาคุกเข่าลงใกล้ ๆ เอ่ยว่า “คุณหนู นายท่านให้องครักษ์มารับคุณหนูกลับจวนเ้าค่ะ”
เสียงปลาไม้หยุดลงทันใด เด็กสาวที่ทำสมาธิมานานหันไปถามเสียงร่าเริง “กลับได้แล้วหรือ แต่ว่า...ข้ายังสวดไม่ครบแปดสิบเอ็ดรอบเลยนะ”
ที่นางต้องมาสวดมนต์อยู่ที่วัดย่อมมีสาเหตุ อีกไม่นานนางจะถึงวัยปักปิ่น จำเป็ต้องเอ่ยถึงคู่ครอง จากนั้นธรณีประตูต้องถูกแม่สื่อเหยียบย่ำ ยังไม่ถึงวัยออกเรือนอย่างเป็ทางการ ก็มีสามตระกูลมาเลียบ ๆ เคียง ๆ ถามแล้ว
นางก็แค่มีใจไม่ยินยอม สามคุณชายที่กล่าวมานางสืบจนรู้ตื้นลึกหนาบาง นิสัยที่ไม่น่าอภิรมย์ของพวกเขานางก็สืบมาได้แทบทั้งหมด แล้วนำมาใช้ต่อรองกับบิดา กลับกลายเป็ว่าต้องถูกอบรมเสียยกใหญ่ แล้วยังถูกส่งมาสวดมนต์แปดสิบเอ็ดจบที่วัดเช่นนี้
ด้วยโทษฐานใจร้อนบุ่มบ่าม...
สาวใช้กระซิบซาบเบา ๆ ว่า “ได้ยินมาว่า ชาวนอกด่านลอบเข้ามาในกำแพง แทรกซึมเข้ามาจนถึงเป่ยผิง[1]แล้ว นายท่านจึงให้คุณหนูรีบกลับจวนเ้าค่ะ”
เด็กสาวที่แสร้งนั่งสวดมนต์หันมาทางสาวใช้ หยกพกรูปเมฆโอบจันทร์ไหลจากต้นขาลงมาแกว่งไปมาอยู่ข้างสะโพก
นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงใคร่รู้ แววตากระจ่างใสแวววาวราวกับประกายน้ำ “โจรหรือ...เหตุใดจึงแทรกซึมมาได้ไกลเพียงนี้ คงไม่ใช่ว่า...มีคนในแอบอำนวยความสะดวกให้พวกเขาเข้ามาหรอกกระมัง”
“บ่าวไม่ทราบเ้าค่ะ คุณหนูรีบลุกขึ้นเถิดต้องรีบลงเขากันแล้ว”
สตรีทั้งสองประคองกันลุกขึ้น เดินพลางพูดคุยกันไปพลาง ดรุณีน้อยเอ่ยชวนคุยด้วยน้ำเสียงซุกซน
“เ้าคิดว่าหากมีคุณหนูชนชั้นสูงมาปรากฏตัวบนถนนอันห่างไกลจากเมืองเป่ยผิง พวกเขาจะทำเช่นไร...จะจู่โจมข้า หรือจะปล่อยไป”
“คุณหนู !...นายท่านไม่ยอมให้ท่านเล่นซนหรอกเ้าค่ะ โจรนอกด่านไม่ใช่นักเลงในเมืองเป่ยผิง ถ้าพลาดท่าก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งแล้ว”
ทันใดนั้น สาวน้อยที่สวมผ้าแพรปิดหน้าก็หันขวับมา แววตาของนางเปลี่ยนไปราวกับคนละคน นางโยนบางสิ่งขึ้นไปเหนือองค์พระพุทธรูป ของชิ้นนั้นแตกดังโพล๊ะ ฝุ่นผงฟุ้งกระจายไปในอากาศราวกับกลุ่มหมอก นางถึงได้อาศัยจังหวะนั้นจับมือสาวใช้วิ่งหนีไป
พริบตาต่อมาบุรุษสูงใหญ่ผู้หนึ่งก็ะโลงมากลางโถง วิ่งตามสตรีทั้งสองไปติด ๆ หัวใจเขาเต้นสะดุดรีบเตะประตูห้องลับให้เปิดออกแล้วพุ่งตามไปราวกับสายลม
ชายผู้นั้นรู้ตัวหันมายิงลูกดอกจากแขนเสื้อสกัด ลูกดอกพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วจนเขาตั้งตัวไม่ทัน
จูเกาเซวียนเบิกตากว้างสะดุ้งตื่นขึ้นมาในกระโจมพักที่ด่านซวนฝู เขามองไปรอบกระโจมมืดสลัว สติรับรู้ค่อย ๆ กลับมา
ที่แท้...ก็เป็เพียงความฝัน
ชายหนุ่มเอื้อมมือควานเข้าไปใต้หมอน หยิบหยกพกชิ้นหนึ่งออกมา ปลายนิ้วลูบไล้ผิวหยกเย็นเฉียบเบา ๆ
ภาพเด็กสาวในฝันผุดขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นค่อย ๆ ซ้อนทับกับดวงตาอีกคู่หนึ่งในความทรงจำ ความฝันครั้งนี้ราวกับจะย้ำเตือน...ว่าครั้งนี้เขาไม่ได้จำนางผิดอีกแล้ว
จูเกาเซวียนกำหยกแน่น แววตาในความมืดวาวแสงขึ้นช้า ๆ
[1] ก่อนที่ปักกิ่ง (เป่ยจิง) จะถูกยกสถานะเป็เมืองหลวง มีชื่อเดิมว่าเป่ยผิง
689
![[จบ] คุณแม่ที่รัก [Dear Mother]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699935766_83711266.webp)
