•ᴥ••ᴥ• โปรยเล่ม 1 •ᴥ••ᴥ•

เมื่อ ซูอันหนิง ต้องย้อนเวลากลับมาอยู่ในร่างของ พระชายาซู ที่มีชื่อและหน้าตาเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว นางพบว่าตนเองต้องมาร่วมหัวจมท้ายกับบุคคลในหน้าประวัติศาสตร์ที่ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะทำการก่อกบฏจนต้องโทษประหารล้างตระกูลอย่าง ฮั่นอ๋อง

สิ่งแรกที่ซูอันหนิงคิดก็คือต้อง ‘หย่าขาด’

แต่สิ่งที่ฮั่นอ๋องพยายามทำคือจะ ‘ไม่ยอม’ ให้นางที่เขาตามหามานานหลุดมือไปอีก

ความต่างในวัฒนธรรมและเวลาที่จากมาทำให้คนสองคนมองเรื่องราวแตกต่างกัน จึงเกิดเป็นความเข้าใจผิดและขัดแย้งกันอยู่บ่อยๆ ทว่าความขัดแย้งนี้กลับค่อยๆ ผูกพันใจของพวกเขาเข้าหากัน จนกลายเป็นความรักที่ไม่อาจแยกจาก

แต่ซูอันหนิงกลับไม่กล้าปล่อยกายปล่อยใจรักเขา เพราะนางรู้สึกได้ว่าพระชายาซูผู้เป็นเจ้าของร่างยังไม่จากไหน ปฏิกิริยาและความรู้สึกที่เอ่อท้นขึ้นมาโดยที่นางไม่อาจควบคุมทำให้นางคิดว่าสักวันตนอาจจะต้องคืนทุกสิ่งที่มี รวมทั้ง ‘สามี’ ที่ได้มาเปล่าๆ คนนี้กลับไปให้เจ้าของร่างเดิมในสักวัน

แต่นางก้าวลงมาบนกระดานหมากของผู้อื่นแล้ว ถึงจะอยากใช้ชีวิตสงบๆ ไม่แก่งแย่งกับใคร แต่ผู้อื่นจะยอมปล่อยให้นางอยู่อย่างสบายใจได้หรือ

เมื่อถูกแผนร้ายคุกคามชีวิตครั้งแล้วครั้งเล่า ซูอันหนิงจึงต้องลุกขึ้นสู้ แต่อย่างน้อยนางก็ไม่ต้องสู้เพียงลำพัง เพราะฮั่นอ๋องพร้อมจะหนุนหลังนางเต็มที่

•ᴥ••ᴥ•โปรยเล่ม2 •ᴥ••ᴥ•

ซูอันหนิงฝันเห็นเหตุการณ์ในชาติก่อนอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้แตกต่างจากที่ผ่านมา หลังตื่นจากฝันนางยังจดจำภาพเหตุการณ์ทั้งหมดได้ ทำให้นางตระหนักถึงความจริงบางอย่างซึ่งทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับจูเกาเซวียนเปลี่ยนไป

แม้พวกเขาจะเข้าใจกันมากขึ้น แต่ก็ไม่อาจป้องกันแผนร้ายที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เปลือกแห่งความริษยาได้

พวกเขาจะต้องช่วยกันแก้ไขไปทีละเปลาะ ขณะเดียวกันก็ต้องสืบหาตัวผู้อยู่เบื้องหลัง ทว่ายิ่งแผนการของอีกฝ่ายถูกซูอันหนิงขัดขวางไว้มากเท่าใด ชีวิตของนางก็ยิ่งตกอยู่ในอันตรายมากเท่านั้น

❤︎⍤ตัวอย่างในเล่ม 2 ❤︎⍤

เสียงประทัดดังขึ้นที่ลานด้านนอก ซูอันหนิงสะดุ้งรีบปล่อยมือจากเขาคล้ายเพิ่งรู้สึกตัว จูเกาเซวียนคลายวงแขนเล็กน้อย ประคองนางให้นั่งดีๆ

ขณะที่นางขยับก้นจะถอยห่างเขากลับกอดรัดนางแน่นขึ้น

เสียงลมหายใจของนางขาดห้วง เอ่ยพูดกระท่อนกระแท่น

"ท่าน...ท่านกลับมาได้อย่างไร"

เขาควรจะอยู่ในงานเลี้ยงเฝ้าปีในวังไม่ใช่หรือ จะกลับมาเร็วเพียงนี้ได้อย่างไร... นางคงฝันอยู่กระมัง

ชายหนุ่มแนบแก้มกับกระหม่อมของนาง พึมพำตอบเสียงเบา "ข้ากลับมาเฝ้าปีกับเจ้า"

ใช่จริงๆ ข้ากำลังฝันอยู่ บุรุษผู้นั้นจะอ่อนหวานกับข้า อ่อนโยนกับข้าอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้หรือ

คิดเช่นนั้นแล้วซูอันหนิงก็หยิกลงบนอกกว้างราวกับจะทดสอบ ชายหนุ่มสะดุ้งโหยง อุทานออกมาเบาๆ พลางยกมือขึ้นมาตะปบมือนางแล้วกุมไว้แน่

"หยิกข้าด้วยเหตุใด ข้าทำอันใดผิดหรือ..." ฮั่นอ๋องชะงักไปครู่หนึ่งราวกับนึกบางเรื่องขึ้นมาได้ เขารีบอธิบายตนเองทันที

"หากเป็นเรื่องข่าวลือเจ้าต้องเชื่อข้านะ ข้าไม่ได้นัดสตรีนางใดไว้ทั้งนั้น ข้าไปค่ายเหนือฝึกทหาร ส่วนหญิงแซ่หวังไปส่งอาหารให้บิดานาง"

หญิงแซ่หวัง?...เขาเรียกอีกฝ่ายว่าหญิงแซ่หวังแทนที่จะเรียกคุณหนูหวังหรือ

❤︎⍤⃝❤︎⍤⃝

ชายหนุ่มชะงักงันมองนางนิ่งนานราวกับถูกบางอย่างพุ่งชนเข้าที่อก ในใจมีคำถามผุดขึ้นมากมาย

นางเคยแต่งหน้าแบบนี้ออกไปเดินข้างนอกหรือไม่?

ในนิยายที่เคยเขียนบรรยายถึงนางว่าแต่งกายงดงามเรียกผึ้งภมรนั้น...แล้วนางแต่งเช่นไร?

เขาเลื่อนสายตามองสตรีตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความหึงหวงพลันแล่นพล่าน นางที่เป็นเช่นนี้เขาไม่อยากให้ใครได้เห็นแม้แต่น้อย!

มือที่ถือพัดอยู่กำแน่นขึ้น แล้วค่อยๆ เลื่อนลงมาปิดใบหน้าครึ่งบนของนางไว้

ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาโน้มตัวลงมา แตะริมฝีปากนางเบาๆ ราวกับแมลงปอแตกผิวน้ำ สัมผัสนุ่มเย็นแทบทำให้เขาหักใจผละออกไม่ได้ พอยืดตัวขึ้นลมหายใจออกก็พรูยาว เพิ่งรู้ว่าตนเองกลั้นหายใจไว้นานเพียงนี้

ชายหนุ่มต้องปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดก่อนจะเอ่ยถาม

"เหตุใดต้องปิด ไม่ได้มีแผลเสียหน่อย"

พูดจบก็ถือพัดของนางเดินไปทางโต๊ะอาหาร พอหันไปมองรอบห้องถึงเพิ่งรู้ตัว ว่ายามนี้ประตูห้องปิดอยู่ ทั้งคู่อยู่กันเพียงลำพัง เขาถึงกับไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่าบ่าวออกจากห้องไปหมดแล้ว

•ᴥ••ᴥ• โปรยเล่ม3 •ᴥ••ᴥ•

ซูอันหนิงถูกลอบสังหารบาดเจ็บสาหัส แม้จะรอดมาได้แต่ความทรงจำที่เคยหายไปกลับย้อนกลับมาในยามนี้ หลังฟื้นขึ้นมา นางกลับจดจำได้เพียงเหตุการณ์ที่ถูกสามีทำร้ายในคืนแต่งงาน จูเกาเซวียนจึงต้องพิสูจน์หัวใจตัวเองอีกครั้ง

เพื่อหลีกหนีจากศูนย์กลางอำนาจซึ่งเต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดีไม่สิ้นสุด จูเกาเซวียนจึงยอมย้ายไปยังเมืองศักดินา ‘เล่ออัน’ ถึงแม้เขาจะถอนตัวจากศูนย์กลางอำนาจแล้ว กลับมีคนไม่ยอมให้เขาอยู่อย่างสงบ เมื่อโทษกบฏหล่นลงมาบนศีราะเขาอีกครั้ง

หรือคนผู้นี้ต้องการให้เขากลายเป็นกบฏให้ได้!

ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยมือ เขาจึงต้องลุกขึ้นมาตอบโต้

‘จะต้องลากคนผู้นั้นออกมาจากเงามืดให้ได้!’

❤︎⍤ตัวอย่างจากเล่ม 3 ❤︎⍤

“หนิงเอ๋อร์...” เสียงของเขาจริงและหนักแน่นมาก “คลอดบุตรให้ข้าสักคน...ได้หรือไม่?”

คำว่า ‘ได้หรือไม่’ นั้นทิ้งช่วงห่างจากประโยคแรกครู่ใหญ่ มันจึงสั่นสะเทือนโสตประสาทของนางเป็นพิเศษ ราวกับว่าคำพูดสั้นๆ นั้น ถูกเอ่ยออกมาด้วยความหวังทั้งมวล

มันทั้งประหม่า ออดอ้อน และคาดหวังเป็นอย่างยิ่ง

ซูอันหนิงเผลอกำชายเสื้อเขาไว้แน่น ใบหน้าที่ซุกซบอยู่กับไหล่กว้างไม่ยอมผินกลับมา ทว่าจูเกาเซวียนก็ยังเห็นใบหูเล็กๆ ของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงต่อหน้าต่อตา เขารู้สึกมีความหวังขึ้นมาทันที

กระชับอ้อมแขนแล้วเอ่ยต่อไปว่า “หนิงเอ๋อร์เราจะสร้างครอบครัวที่นี่ มีบ้าน มีลูก ต่อไปก็อาจจะมีหลาน เจ้าไม่คิดว่าแบบนี้จะทำให้ครอบครัวอบอุ่นขึ้นหรือ ข้าจะทำสวนหลังบ้านเป็นสนามเด็กเล่นเพิ่มให้ลูกๆ พอสหกรณ์เจ้าเป็นระบบก็ไม่ต้องไปดูแลตลอดแล้ว มอบหมายให้ใครทำแทนก็ได้”

เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกล่าวต่อไปว่า “เจ้าบอกว่าอยากให้ข้าเป็นอ๋องว่างงาน”

ปลายนิ้วสากของเขาลูบไหล่นางแผ่วเบา “ตอนนี้ข้ามีเมืองทั้งเมืองให้ต้องดูแล จึงทำตัวว่างงานมากเกินไปไม่ได้ แต่ไม่ต้องห่วงหลังจากทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง ข้าก็จะมีเวลาอยู่กับลูกเมียมากขึ้น”

เขาจูบผมของนางแล้วพูดต่อ “หนิงเอ๋อร์ มาสร้างครอบครัวกันเถอะ”

พูดจบแล้วก็ก้มลงมองสตรีในอ้อมแขน ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง มีเพียงเสียงถ่านแตกประทุเบาๆ ซูอันหนิงขยับปลายนิ้วคลายมือที่กำเสื้อของเขาออก

พวกเขาผ่านอุปสรรคและบทพิสูจน์มามากแล้ว นางเคยหวาดกลัวว่าจะซ้ำรอยเดิมของชาติก่อน แต่จนถึงตอนนี้นางและเขาก็รอดพ้นแผนร้ายนั้นมาได้ แม้แต่คำมั่นสัญญาว่าจะไม่รับสตรีอื่นเขาก็กล้าเอ่ยออกมา แล้วยังจะมีเหตุผลใดให้ลังเลอีก

ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้นางก็รักเพียงเขา ต้องการสร้างครอบครัวกับเขา ยามนี้เขายอมทิ้งอำนาจแล้วเลือกนาง มันก็ถึงเวลาที่นางจะตอบรับความคาดหวังของเขาแล้ว

“ได้...”

เสียงตอบรับที่เบายิ่งกว่าเสียงยุงดังอู้อี้ ซูอันหนิงรู้สึกได้ว่าร่างสูงใหญ่ของเขาแข็งทื่อไปทันที นางคิดว่าเขาอาจจะไม่ได้ยิน อาจจะขอให้นางพูดซ้ำให้ชัดถ้อยชัดคำกว่านี้ ใบหน้าจึงยิ่งร้อนผ่าว แต่นางไม่รู้เลยว่าบุรุษผู้นี้กลัวว่านางจะบ่ายเบี่ยงไม่ให้คำตอบที่แน่ชัดแก่เขามากเพียงใด

จูเกาเซวียนได้ยินไม่ชัดจริงๆ แต่เขาก็ทึกทักเข้าข้างตัวเองเอาไว้ก่อนว่านางตอบตกลงแล้ว จึงอุ้มนางขึ้นด้วยความยินดีแล้วหมุนไปรอบห้องจนคนเวียนหัวไปหมด

พอวางนางลงให้ยืนบนหลังเท้าของเขาแล้วก็ก้มลงจุมพิตนางอย่างลึกซึ้ง ซูอันหนิงไม่คิดว่าเสียงตอบรับเบาแสนเบาของนางจะทำให้คนลิงโลดยินดีได้ถึงเพียงนี้

จนถึงตอนนี้นางก็ยังสงสัยว่าเขาได้ยินนางจริงหรือไม่

จูเกาเซวียนพึมพำชิดริมฝีปากแดงช้ำของนาง “หนิงเอ๋อร์...ข้าจัดพิธีเข้าหอของเราใหม่ดีหรือไม่”

เขากดริมฝีปากลงมาอีกสองสามครั้ง กระซิบเสียงแหบพร่า “ใกล้ปีใหม่แล้ว เราจัดพิธีในคืนเฝ้าปีดีหรือไม่ ข้าจะชดเชยให้เจ้า คืนนั้นเราจะผ่านปีเก่าและเริ่มต้นชีวิตใหม่ไปด้วยกัน...ดีหรือไม่ หนิงเอ๋อร์”

คำเตือนเนื้อหา!

เรื่องนี้มีเนื้อหาแนวดราม่า การเมือง ความสูญเสีย และแรงกดดันทางสังคม

มีฉากสงคราม และฉากคลอดยาก

เหมาะสำหรับผู้อ่านอายุ 16+ ปีขึ้นไป

เรื่องนี้เขียนจบแล้วนะคะ มีรูปแบบ ebook ที่ meb