สาวน้อยกับสถานที่ อดีต ปัจจุบัน อนาคต

     แต่ละกลุ่มก็มีหน้าที่แตกต่างกันไปพวกพี่ๆก็พากันเหงื่อตกอยู่เพราะทำงานกันจริงๆ ส่วนพวกน้องๆก็เหงื่อตก??แบบพักกันนานมากจนเกินไปนัก!!

     “พี่ชายเสร็จหรือยัง??? เร่งมือหน่อยนะพวกเราพึ่งทำได้แค่บ้านเดียวเอง”เสี่ยวจื่อน้อย ป้องปากตะโกนบอกพวกพี่ๆ

     “...............!!!”พวกพี่ๆ

     “ใช่ๆพี่ชาย เร่งมือกันหน่อยยังเหลืออีกหลายหลังเลยนะ”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “...............!!!”พวกพี่ๆ

     “พี่ๆ สู้..สู้…สู้….”พวกน้องๆส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจพวกพี่ๆ 

     กลุ่มคนที่เป็นผู้ทำการริเริ่มที่จะทำการปลูกต้นแปะก๊วยในแต่ละบ้านของหมู่บ้านเป่าเฉิงแทบจะไม่ได้ทำอะไรกันเลยได้แต่สั่งและสั่ง ส่วนกลุ่มที่ไม่ได้คิดออกความคิดเห็นใดๆอย่างกลุ่มพวกพี่ๆกลับจะต้องมารับหน้าที่ทำแบบออกแรงแทนเสียนี่!!!

     “ในที่สุดก็เสร็จเรียบร้อยเสียที!!”พี่ใหญ่หมูจื่อ

     “ใช่ๆ…!!”พวกพี่ๆ

     “เดี๋ยวช่วยกันขนของขึ้นรถเข็นเลยแล้วกันนะ”จ้านลี่จู

     “ตกลง…”คนอื่นๆ 

     บ้านหลังแรกก็พากันปลูกต้นแปะก๊วยกันได้สำเร็จแล้ว พร้อมรั้วล้อมรอบเอาไว้อีกด้วย พวกพี่ๆพากันช่วยเก็บอุปกรณ์ไม่ว่าจะเป็นจอบ เสียม ถังไม้ ฯลฯ ขึ้นรถเข็นกันอย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะไม่ให้เป็นการเสียเวลาที่จะต้องเดินทางไปบ้านหลังต่อไปที่อยู่ใกล้กันนี้ด้วย

     “น้องๆพวกพี่ทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเราไปกันเถอะไปหลังต่อไปกันนะ”พี่หวงเซ่อ

     “ครับ” “ค่ะ” พวกน้องๆตะโกนตอบรับพากันลุกขึ้นเพื่อมารวมกลุ่มกับพวกพี่ๆที่โตกว่า

     “ในที่สุดก็เสร็จสักทีเนอะหลังแรกของพวกเรา กับต้นแปะก๊วยที่จะเติบโตขึ้นในวันข้างหน้า ให้ร่มเงา ให้ความอร่อย ให้ความสวยงามยามฤดูใบไม้ผลิ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “..................”พวกพี่ๆ ไม่มีอะไรจะพูดจริงๆน้องเล็กพูดเหมือนกับลงมือทำการปลูกต้นแปะก๊วยกันเสียเอง ทั้งๆที่มันไม่ใช่เลย!! เป็นพวกพี่ๆต่างหากเล่า อยากจะตะโกนออกมาดังๆเสียจริงๆเลยสำหรับพวกพี่ๆ

     “อือ….ใช่แล้วน้องเล็ก ในที่สุดพวกเราก็ปลูกต้นแปะก๊วยได้หนึ่งหลังแล้วล่ะ”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “ไปกัน พวกเราไปปลูกต้นแปะก๊วยหลังต่อไปกันเลยพวกเรา”จ้านลี่หลิน

     “...........!!!”พวกพี่ๆ

     “ไปเลย..”พวกเจ้ากลุ่มตัวเล็กๆ ต่างพากันประสานเสียงตอบเสียงดัง

     แน่นอนว่าพวกน้องๆพากันปีนขึ้นบนรถเข็นกันอีกแล้ว ไม่ยอมเดิน พวกพี่ๆก็มีหน้าเข็นรถเข็นกันต่อไป

     พวกเด็กๆพากันช่วยปลูกต้นแปะก๊วยได้ประมาณ 5 หลังเห็นจะได้แล้ว และระหว่างทางที่จะเดินทางไปหลังต่อไปนั้นก็เจอเข้ากับขบวนรถของกลุ่มทหารกลุ่มหนึ่งที่กำลังจะมุ่งหน้าเหมือนจะออกจากหมู่บ้านแต่ไม่ใช่ออกทางหน้าหมู่บ้านแต่ไปทางด้านทิศใต้ของหมู่บ้านเป่าเฉิงแทน

     “เอ๋….รถของทหารนี่หน่ากำลังจะไปไหนกันนะ???”เสี่ยวจื่อน้อย 

     พวกเพื่อนๆก็พากันมองมาด้วยเช่นกันกับขบวนรถกลุ่มนี้ที่มีถึงประมาณ 5 คัน

     และในรถของกลุ่มทหารมีท่านนายพล คนสนิท ไฉหรงซิ่ง ปู่ ตา พ่อ ลุงทั้งสองคนติดตามไปด้วย

     “โอ้…นั่นคุณปู่ก็นั่งอยู่บนรถคันนั้นด้วยนี่หน่า คุณปู่คะลี่หลินอยู่ทางนี้ค่ะคุณปู่..”จ้านลี่หลิน ที่พอเห็นว่าเป็นคุณปู่ของเธอก็ส่งเสียงตะโกนร้องเรียกพร้อมโบกมือให้ท่านนายพลจ้านได้เห็นเธอ

     ท่านนายพลจ้านที่ได้ยินเสียงหลานสาวสุดที่รักเพียงคนเดียวเรียกหา ก็เลยให้ลูกน้องหยุดรถทันทีพร้อมกับลงจากรถเพื่อถามไถ่พวกเด็กๆกัน

     “ว่าอย่างไรกันเด็กๆ พากันไปทำอะไรมาล่ะหลานๆ??”ท่านนายพลจ้าน

     “สวัสดีค่ะคุณปู่ท่านนายพล คุณลุงไฉหริงซิ่ง”พวกเด็กๆก็พากันทักทายคนใหญ่คนโตกันก่อนเลย

      “ปู่คะ ตาคะ พ่อคะ ลุง ลุง ก็มาด้วย”เสี่ยวจื่อน้อย เองก็ส่งเสียงทักทายคนในครอบครัวของเธอด้วยเช่นกันเมื่อเห็นพวกท่านลงมาจากรถด้วย

     “พวกเรามาช่วยกันปลูกต้นแแปะก๊วยในบ้านแต่ละหลังค่ะ ตอนนี้ทำการปลูกต้นแปะก๊วยได้ 5 หลังแล้วด้วยค่ะ”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “โอ้….เก่งจังเลยนะ เหนื่อยกันหรือยังล่ะ??ถ้าเหนื่อยก็พักก่อนไม่ต้องเร่งรีบนะ”ท่านนายพลจ้าน

      “ใช่แล้วหลานๆ ถ้าเหนื่อยก็พักกันนะ”ปู่

      “ก็เหนื่อยนิดหน่อยค่ะแต่ว่าพวกเราเต็มใจทำค่ะ เรื่องแค่นี้เอง”เสี่ยวจื่อน้อย

     “...............!!!”พวกพี่ๆที่เป็นกลุ่มคนที่เหนื่อยกลับพูดอะไรออกมาไม่ทันพวกน้องๆกันเลย

     “โอ้….เก่งมากเลยนะ ตาก็กลัวว่าพวกหลานๆจะเหนื่อยเกินไปเพราะหมู่บ้านเป่าเฉิงของเราก็มีกันหลายหลังอยู่นะเด็กๆ”ตา

     พวกผู้ใหญ่เองมองเจ้าพวกตัวเล็กๆแบบหมั่นเขี้ยวจริงๆ ดูก็รู้ว่าคำว่าเหนื่อยน่ะสมควรจะเป็นกลุ่มพวกเด็กโตเสียมากกว่า เพราะตามเนื้อตามตัวแตกต่างจากเจ้ากลุ่มลิงทะโมนตัวน้อยกลุ่มนี้อย่างเห็นได้ชัด

     “เจ้าตัวเล็กนี่แสบมากเลยนะดูสิ เสื้อผ้าแทบไม่เปื้อนอะไรเลย แต่กลับเป็นพวกพี่ๆเสียมากกว่านะ”ลุงเฮยเซ่อ ที่แอบกระซิบพูดกับพ่อของเสี่ยวจื่อน้อย

     “แล้วดูพวกพี่ๆทำสีหน้าสิตอนนี้น่ะ ดูแล้วโดนน้องๆข่มอีกแล้วแน่ๆล่ะนะ”ลุงกัวกัว

     “ก็เห็นได้ชัดเลยนี่ครับพี่ แสบจริงๆเจ้าพวกตัวเล็กๆเนี่ย เฮ้อ….”พ่อ 

     ลุงลุง และพ่อเองก็พากันส่ายหน้าไปมาด้วยความเอ็นดูพวกเจ้าตัวเล็กๆที่เหมือนจะกลั่นแกล้งพวกพี่ๆหางานให้ทำอีกแล้ว

     “แล้วคุณปู่ท่านนายพล กับคุณลุงไฉจะพากันไปที่ไหนเหรอคะ??”เสี่ยวจื่อน้อย

     “จริงด้วยค่ะ ลี่หลินเองก็อยากจะถามด้วยเหมือนกัน”จ้านลี่หลิน

     “พอดีว่าคุณปู่ กับคนอื่นๆจะพากันไปสำรวจพื้นที่ป่าทางด้านทิศใต้ด้านนี้หน่อยน่ะหลานๆ”ท่านนายพลจ้าน

     “พอดีว่าคุณลุงอยากลองสำรวจพื้นที่โดยรอบแต่ละทิศของป่าแถวนี้เสียหน่อยว่าพอจะมีอะไรศึกษาเพิ่มเติมอีกหรือไม่กันน่ะ”ไฉหรงซิ่ง

     “อ้อ….”พวกเด็กๆ 

     “พวกเราไปสำรวจดูด้วยได้ไหมคะ???”เสี่ยวจื่อน้อย

     “จริงด้วยค่ะคุณปู่ พวกเราไปด้วยนะคะ นะคะ???”จ้านลี่หลิน เองก็อ้อนวอนส่งสายตาหวานๆวิ๊งๆไปให้คุณปู่ของเธอเองด้วย

     สายตาจากสามสาวน้อยส่งมาปะทะเต็มๆ จนคนชราทั้งหลายแถมจะใจละลายกันไปหมดแล้ว

     ทางด้านปู่ ตา พ่อ ลุงลุง ของเสี่ยวจื่อน้อยเองก็ตกใจนิดหน่อยที่จู่ๆเจ้าตัวเล็กก็ดันพูดขอไปด้วยเสียอย่างนั้น เพราะลำพังพวกท่านจะพาไปเองไม่น่าจะมีปัญหาเท่าไหร่ แต่ว่านี่ต้องพากลุ่มคนของท่านนายพลกับคุณไฉไปนี่น่ะสิ จึงไม่คิดว่าจะพาเสี่ยวจื่อน้อยไปได้ด้วยหรอก ก่อนที่ปู่กับตาจะเอ่ยปากขอโทษและห้ามเสี่ยวจื่อน้อยกับท่านนายพลจ้าน 

     “ถ้าอยากไปกันจริงๆคุณปู่ก็ไม่มีปัญหาอะไรนะ เพราะว่าเส้นทางที่จะไปสำรวจนั้นก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรเพราะเราใช้รถเป็นพาหนะไต่ขึ้นเขากัน”ท่านนายพลจ้าน

    “จริง……”เสี่ยวจื่อน้อยยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรออกมา ตาก็พูดขึ้นมากับท่านนายพลจ้านก่อนเลยว่า…

     “ท่านนายพลครับไม่ต้องพาพวกเด็กๆไปก็ได้นะครับ เดี๋ยวจะพากันไปวุ่นวายเสียเปล่า”ตา รีบเอ่ยอย่างเกรงใจทันทีเลย

     “ไม่เป็นไร เพราะป่าแถบนั้นพวกคุณบอกเองว่าไม่มีอันตรายอะไรไม่ใช่เหรอ??แถมเป็นป่าที่เป็นเส้นทางให้รถสามารถวิ่งผ่านได้ด้วยเพราะถือเป็นเส้นทางวิ่งของรถ มีแค่บางพื้นที่ที่จะต้องเดินทางเข้าไปดูบ้างก็เท่านั้นนี่หน่า”ท่านนายพลจ้าน

     “ถ้าอย่างนั้นแล้วแต่ท่านนายพลเลยครับ”ปู่ เองก็เห็นว่าท่านนายพลจ้านก็คงอยากจะพาพวกหลานๆของพวกท่านไปด้วยจึงไม่คิดจะขัดแต่อย่างใดแล้ว 

     “แบบนี้ก็หมายความว่าพวกเรา……”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ใช่แล้ว พวกเด็กๆไปกันได้เลย”ท่านนายพลจ้าน

     “ไปได้จริงๆนะคะคุณปู่ห้ามหลอกลี่หลินกับพวกพี่ๆ เพื่อนๆน้องๆทั้งหมดนะคะ”จ้านลี่หลิน

     “จริงสิ คุณปู่ไม่หลอกหรอก คุณปู่เป็นทหารคำพูดที่พูดออกไปเชื่อถือได้อย่างแน่นอน”ท่านนายพลจ้าน

     “พวกเราได้ยินหรือเปล่า??คุณปู่ของลี่หลินบอกว่าพวกเราทุกๆคนจะได้ไปสำรวจป่าเส้นทางทิศใต้กันล่ะ”จ้านลี่หลิน

      “ได้ยินชัดเจนเลยพี่สาวลี่หลิน ว่าคุณปู่ท่านนายพลจะพาพวกเราทุกๆคนไปสำรวจดูป่าทางทิศใต้”เสี่ยวจื่อน้อย

     “เย้….เย้…..”กลุ่มพวกเด็กๆ

     “...............!!!”ท่านนายพลจ้าน ปู่ ตา พ่อ ลุงลุง ก็พากันสะดุ้งตกใจกันไปเลยที่พวกเด็กๆส่งเสียงดีใจกันขนาดนี้ พอนึกขึ้นได้ก็ถึงกับต้องตาโตกันเลยว่า แบบนี้นี่มันก็หมายถึงว่า…..

     “เอ่อ…..ไปกันหมดทุกๆคนเลยเหรอเด็กๆ???”ท่านนายพลจ้าน

     “ก็ใช่สิคะคุณปู่ ลี่หลินก็พึ่งขออนุญาตคุณปู่ไปเมื่อตะกี้นี้เอง และคุณปู่บอกเลยว่าไปได้ค่ะ”จ้านลี่หลิน

     “..........!!!”ท่านนายพลจ้าน ที่กำลังนึกถึงคำพูดของหลานสาวเพียงคนเดียวของตัวเอง ก็พลาดครั้งใหญ่แล้วจริงๆ เพราะใจจริงอยากจะพาแค่หลานๆกับยายหนูสองนิ้วไปเที่ยวด้วยแต่นี่กลายเป็นว่าพวกเด็กๆทั้งหมู่บ้านเป่าเฉิงจะต้องไปพร้อมพวกท่านนี่นะสิ!!!

     “เอิ่ม….เอ่อ…..อะแฮ่ม……”ท่านนายพลจ้าน

     “เดี๋ยวผมให้ลูกน้องกลับไปเปลี่ยนเอารถบรรทุกมาแทนเองครับท่านนายพล”คนสนิทของท่านนายพล ที่อ่านสายตาของผู้เป็นนายที่ทำงานเคียงข้างกันมาหลายสิบปีออก

     “ขอบใจมาก รีบไปเถอะครั้งนี้เราพลาดเองล่ะ!!!”ท่านนายพลจ้าน

     “ครับผม”คนสนิทท่านนายพลจ้าน

     “เอาล่ะ เด็กๆรอกันสักพักหนึ่งก่อนนะพอดีว่าจะต้องเปลี่ยนรถเสียหน่อยไม่อย่างนั้นแล้ว พวกเราจะไปกันหมดทุกๆคนไม่ได้นะ”ท่านนายพลจ้าน

     “ได้ค่ะ” “ได้ครับ”พวกเด็กๆ พากันตอบรับด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุขมากจริงๆ ที่จะได้ไปเที่ยวนอกหมู่บ้านเป่าเฉิงกันแล้ว ทางด้านตากับปู่เองก็อดไม่ได้ที่จะพูดถึงเหตุการณ์นี้ต่อท่านนายพลจ้าน!!

     “ตาเฒ่าเฉียน ท่านนายพลเองก็เหมือนพวกเราจริงๆเลยนะในเรื่องนี้น่ะ”ปู่ กระซิบกระซาบพูดคุยกับตาเบาที่สุด

     “ใช่ๆ พอเจอคำอ้อนๆ สายตาอ้อนๆของพวกหลานสาวทีไรปฎิเสธไม่เคยได้เลย!!! ท่านนายพลเองก็เป็นเหมือนพวกเราจริงๆนั่นแหละ!!”ตา

     “คิดว่ามีแต่พวกเราเนอะ”ปู่

     “อือ…..” “หงึก…หงึก….”ตากับปู่ มองไปที่ท่านนายพลจ้านแบบว่ามีผู้ร่วมกลุ่มหัวอกเดียวกันแล้ว!!

     “เฮ้อ…….ต้องยอมรับแบบตรงๆเลยนะว่าตัวของผมเองเสียรู้หลานสาวเข้าให้แล้ว!!”ท่านนายพลจ้าน

     “อย่ากังวลไปเลยครับท่านนายพล พวกผมเองก็อยากจะบอกว่าพวกเราหัวอกเดียวกันครับท่านนายพล!!!”ตา

     “อ้า….ในที่สุดก็มีคนเข้าใจความรู้สึกแบบคนมีหลานสาวแบบผมแล้วจริงๆนะ”ท่านนายพลจ้าน

     “ใช่ครับ..!!”ปู่ ตา

     พวกท่านเองก็พากันพูดคุยถึงเรื่องการตามใจพวกหลานสาวกันอย่างสนุกสนานเพลิดเพลิน ไม่ยอมแพ้กันเลยว่ามีอะไรบ้างที่พวกเขาทำให้พวกหลานสาวกัน      

*********

     เอาล่ะทีนี้เสี่ยวจื่อน้อยกับพวกพี่ๆเพื่อนๆก็ได้ออกไปเที่ยวนอกพื้นที่ของหมู่บ้านเป่าเฉิงกันแล้ว และเสี่ยวจื่อน้อยของพวกเราจะเจออะไรดีๆอีกหรือเปล่าน๊า…!!ลองเดากันดูจ้า