นิยายเรื่องนี้ไม่ได้อ้างอิง ประวัติศาสตร์ใดๆ เกิดจากจินตนาการล้วนๆ ของไรท์เอง ชื่อในนิยายและสถานที่เป็นชื่อที่แต่งขึ้นมา ไม่ได้พาดพิงถึงบุคคลใดทั้งสิ้น เนื้อหาเป็นการผสมผสานวัฒนธรรม การอยู่ การกิน บางส่วนแต่งขึ้นเอง อ่านเพื่อความบันเทิง สนุกเพลิดเพลิน ไม่มีดราม่า ไม่ชอบก็กดผ่านนะคะ

     ภาษาอาจจะไม่สละสลวยมาก เพราะไรท์เองไม่ใช่นักเขียนมืออาชีพ ขอบคุณทุกคนที่สละเวลามาอ่าน และติชมด้วยคำสุภาพนะคะ  ขอบคุณค่ะ

///////////////////////////

เนื้อเรื่อง

     ฉันคือนางสาวกนิษฐา ชื่อเล่นว่าก้อย มีอาชีพรับหิ้วของขายทั่วประเทศ เป็นงานที่มีอิสระเสรีเพียงแต่ต้องเหนื่อยเวลาช่วงออกไปซื้อของตามออเดอร์ของลูกค้า ที่บางครั้งได้ยอดหลายสิบชิ้นเลย

    ด้วยความที่ทำงานอยู่กับบ้านได้เวลาพักผ่อนเลยไม่ค่อยตรงเวลา การกินก็กินไม่ตรงเวลาด้วยเช่นกัน หละหลวมในการใช้ชีวิตแบบประมาทมากจนเกินไป จนสะสมมาหลายปีทำให้ร่างกายผิดปรกติแปรปรวนแบบไม่รู้ตัว

     จู่ๆวันหนึ่งเกิดอาการเจ็บตรงหัวใจเหมือนเต้นแรงรัวๆ แบบไม่หยุดจนทำให้เกิดอาการช็อคจนเสียชีวิตไปในที่สุดในห้องนอนของตัวเอง 

     “โอ๊ย….ทำไมใจมันเต้นแรงแบบนี้เหมือนใจจะขาดเลย!!!”ก้อย จับที่หน้าอกและค่อยๆนั่งบนเตียงแต่ก็ล้มตัวลงไปเลย เธอพูดได้เพียงเท่านี้ก็วูบดับไปเลย

     “อ้า…..หายแล้วเหรอเนี่ยหัวใจไม่เต้นแรงแล้ว??”ก้อย ที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแล้วจับตรงหน้าอกลูบเบาๆ

     แต่เมื่อได้สติดีขึ้นสายตาที่มองไปเห็นรอบๆด้านของตัวเองในขณะนี้ก็ทำให้ตกใจมากขึ้น เพราะสิ่งต่างๆรอบๆมันเปลี่ยนไปและไม่คุ้นตาเอาซะเลย

     “ที่นี่มันคือที่ไหนกัน??ไม่ใช่ห้องนอนของเรานี่หน่า!!”ก้อย นั่งงุนงงมองสิ่งต่างๆรอบตัวอย่างชัดเจนอีกครั้งและก็ต้องตาโต อ้าปากค้างเพราะว่าตอนนี้เธออยู่ที่…..!!!

      “ทุ่งนา!!??”ก้อย 

     สิ่งที่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเองได้ก็ปรากฎอยู่ตรงหน้าของเธอในตอนนี้แล้วจริงๆ เธอตกใจลุกขึ้นพรวดพราดและตกใจยิ่งกว่าเมื่อมองไปยังต้นไม้ใหญ่ที่เธอยืนอยู่ในตอนนี้ทำไมมันดูสูงผิดปรกติกัน??

     “แต่เดี๋ยวก่อนนะทำไมต้นไม้ต้นนี้ระดับความสูงของมันถึงอยู่เกือบโคนต้นมันแบบนี้ล่ะ”ก้อย มองลงไปที่ต้นไม้และมองขึ้นสู่ยอดต้นไม้ที่สูงใหญ่ และก็หันกล้บมามองที่ปลายเท้าของตัวเองจึงทำให้รู้ว่ามันไม่ใช่ต้นไม้ที่ต้นใหญ่ผิดปรกติแต่อย่างใด แต่ว่ามันเป็นตัวเธอเองนี่แหละที่ผิดปรกติไปจากเดิม

    “โอ้!!!ไม่นะทำไมเท้าเราถึงได้เล็ก ขาก็สั้นแบบนี้เล่า?!!”ก้อย ยกมือขึ้นมาทั้งสองข้างผลิกไปผลิกมาก็ยิ่งทำให้ตัวเองตื่นตระหนกตกใจมากขึ้นกว่าเดิมเข้าไปอีก

    “เราตัวสั้นไปหมดทุกส่วนเลย!!! นี่เรากลับไปเป็นเด็กงั้นเหรอเนี่ย??”ก้อย ลูกคลำหน้าตารูปร่างของตัวเองเพื่อให้แน่ชัดและมองไปรอบๆทุ่งหน้ากว้างใหญ่นี้อีกครั้ง 

     ภาพจำบางอย่างผุดขึ้นในมาหัวของเธอ ก็ทำให้เธอรับรู้เรื่องราวว่าตอนนี้เธอไม่ใช่ก้อยอีกต่อไปแต่ว่าเป็นเด็กน้อยวัย 4 ปีที่มีฐานะทางบ้านค่อนข้างจน และอยู่ในสถานที่ที่เรียกได้ว่าน่าจะย้อนเวลามานั่นเอง!!

     “เด็กคนนี้ชื่อเผิงเสี่ยวจื่อนั่นเอง..”ก้อย

     ในขณะที่กำลังเบลอๆรับรู้เรื่องราวที่ถ่ายทอดมาจากเจ้าของร่างเดิมนั้น สายตาของเธอก็มองเห็นอะไรบางอย่างทางด้านหน้าที่แปลเปลี่ยนไป ละอองหมอกขาวๆที่ไม่รู้มาจากไหนบดบัดทุ่งนาอันกว้างใหญ่ด้านหน้าแปลเปลี่ยนเป็นภาพสถานที่แปลกตาทับซ้อนขึ้นมาถึงสองสถานที่ และแตกต่างกันไปอีกด้วย

     “นี่มันเกิดอะไรขึ้น จากทุ่งหน้าเปลี่ยนเป็นป่ารก กับร้านขายข้าวสารอย่างงั้นเหรอเนี่ย???เป็นไปได้ยังไงกัน”ก้อย เธอพยายามหลับตาก็แล้วขยี้ตาของตัวเองก็แล้ว แต่ก็ยังคงเห็นภาพทับซ้อนตรงด้านหน้าของเธอเหมือนเดิม

     “สถานที่ปัจจุบันคือเราอยู่ก็คือที่ทุ่งหน้าแห่งนี้ แต่ที่เห็นภาพทับซ้อนมาคือผืนที่ป่ากว้างใหญ่ และร้านขายข้าวอย่างงั้นเหรอ??”ก้อย 

     เธอค่อยๆเดินตรงไปตรงจุดนั้นเพื่อจะได้รู้ว่ามันคือภาพลวงตาหรือของจริงกันแน่ และใช่มันของจริง!!

     “ไอ้หยา….มันคือของจริงสถานที่จริงๆ!!นี่เราสามารถเปิดสถานที่อดีต ปัจจุบัน และอนาคตได้อย่างงั้นเหรอเนี่ย!!! แบบนี้ก็เยี่ยมเลยน่ะสิ รอดตายแล้ว รอดแล้ว ถ้ามีทักษะพิเศษแบบนี้ติดมาด้วยน่ะ”เสี่ยวจื่อ(นิ้วก้อย)  

     เธอยิ้มอย่างอารมณ์ดีที่อย่างน้อยๆ ถึงแม้จะย้อนเวลามาติดอยู่ในโลกใหม่ที่แปลกไป แต่ก็มีทักษะวิเศษติดตัวมาช่วยเธอให้ใช้ชีวิตได้ดีขึ้น