บทที่ 25 รับประทานอาหารร่วมกัน
เมื่อถึงเวลาเลิกงานตอนห้าโมงเย็น หลี่เฟิงก็ขับรถบีวายดีของตัวเองไปที่บ้านพ่อตาโจวจงเยวี่ยนอย่างว่าง่าย
โจวจงเยวี่ยนมีอายุมากขึ้น เขาจึงไม่ค่อยเกี่ยวข้องกับกิจการของบริษัทและที่พักของเขาก็อยู่ชานเมือง เป็บ้านพักตากอากาศหลังเดียวในพื้นที่กว้าง ๆ แห่งนี้
หลังจากที่เขาเดินเข้ามาในบ้านพักแล้ว หลี่เฟิงก็เห็นพี่ชายคนโตคือโจวจงเจิ้งและพี่สะใภ้หลี่ซูฮุ่ยรวมถึงพี่ชายคนที่สองคือโจวจงหัวและภรรยาซูอิ่งก็มาแล้ว ส่วนพ่อตาโจวจงเยวี่ยนก็นั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา
เมื่อโจวจงเยวี่ยนเห็นหลี่เฟิงเดินเข้ามา เขาก็ยิ้มขึ้นและพูดว่า “หลี่เฟิง ลูกกลับมาแล้วเหรอ จงเหยาล่ะ?”
หลี่เฟิงตอบว่า “จงเหยายังมีธุระที่บริษัทนิดหน่อยครับ จัดการเสร็จแล้วจะตามมาทันทีครับ”
เดิมทีหลี่เฟิงตั้งใจจะกลับบ้านพร้อมกับโจวจงเหยาเพราะเห็นว่าต้องรักษาภาพลักษณ์ต่อหน้าพ่อตาไว้ แต่ใครจะรู้ว่าโจวจงเหยากำลังโกรธหลี่เฟิงอยู่และไม่สนใจเขาด้วยซ้ำ หลี่เฟิงไม่มีทางเลือกนอกจากกลับบ้านมาคนเดียวก่อน
แต่หลี่เฟิงก็รู้จักนิสัยของโจวจงเหยาดีเขาคิดว่าถ้าเธอเห็นเขากลับมาแล้วเดี่ยวสักพักเธอก็จะตามกลับมาบ้านเอง
และก็เป็ไปตามคาดหลังจากที่หลี่เฟิงเดินเข้ามาในบ้านไม่นานนักโจวจงเหยากลับมาถึงบ้าน
เมื่อโจวจงเหยากลับมาถึงบ้านเธอเผยรอยยิ้มให้โจวจงเยวี่ยนซึ่งเป็เื่ที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นพร้อมกล่าวทักทายเล็กน้อย
เมื่อเห็นคนมาพร้อมหน้ากันแล้วโจวจงเยวี่ยนจึงลุกขึ้นยืนพูดว่า “ตอนนี้พวกเรามาพร้อมหน้ากันแล้ว งั้นพวกเราก็เริ่มมื้อเย็นกันเถอะ”
หลังจากที่ทุกคนนั่งลงแล้วคนรับใช้จึงค่อย ๆ ยกอาหารมาเสิร์ฟทีละจาน
แม้จะเห็นอาหารบนโต๊ะมีมากมายหลายชนิดแต่หลี่เฟิงกลับรู้สึกไม่ค่อยอยากทานเท่าไรนัก
ไม่ใช่ว่าอาหารไม่อร่อย แต่เป็เพราะครอบครัวนี้แปลกประหลาดเกินไป ดังคำพูดที่ว่า บ้านคนรวยมักมีเื่วุ่นวายมากมายหลังจากที่หลี่เฟิงแต่งงานเข้ามาในตระกูลโจว เขาจึงเข้าใจความหมายของคำกล่าวนี้ได้อย่างแท้จริง
สำหรับโจวจงเยวี่ยนในฐานะผู้าุโ ย่อมเป็ธรรมดาที่เขาจะรู้สึกมีความสุขเพราะมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่สามารถรักษาความสามัคคีของครอบครัวไว้ได้
โจวจงเจิ้งในฐานะลูกชายชายคนโตได้ทำงานคู่กับโจวจงเยวี่ยนมาั้แ่แรก ๆ และปัจจุบันเขาอยู่ในตำแหน่งเป็ประธานบริษัทจงเยวี่ยนกรุ๊ป เป็คนที่มีความซื่อตรงและมีอัธยาศัยดี
ส่วนคนที่นั่งตรงข้ามกับหลี่เฟิงคือลูกชายคนที่สองของโจวจงเยวี่ยน
โจวจงหัวไม่ได้มีความสามารถเหมือนโจวจงเจิ้ง เขาเป็เพียงลูกหลานคนรวยที่ไร้ประโยชน์ไม่ได้ไปทำงานที่บริษัท ดังนั้นหลี่เฟิงจึงไม่ค่อยได้พบเขา
ส่วนพี่สะใภ้หลี่ซูฮุ่ย หลี่เฟิงรู้สึกว่าเธอเป็คนที่พูดจารุนแรงและชอบเสียดสีคนอื่น
ส่วนพี่สะใภ้คนที่สองซูอิ่งดูเป็คนค่อนข้างใจดีและยังเป็ผู้หญิงที่มีรูปร่างหน้าตาที่สวยมาก
แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้เป็เพียงการสังเกตของหลี่เฟิงเอง เขาเคยผ่านประสบการณ์ในสังคมมาบ้างแล้ว แม้ว่าจะไม่ค่อยได้พบคนในครอบครัวโจวบ่อยนักแต่ก็พอจะเข้าใจสถานการณ์ของครอบครัวนี้ได้ ซึ่งก็เป็เื่ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะเขาต้องใช้ชีวิตอยู่ในครอบครัวนี้อีกไม่รู้กี่ปี แม้ว่าเขากับโจวจงเหยาจะเป็สามีภรรยาแค่ในนาม แต่เพื่อให้สามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุข หลี่เฟิงก็ยังคิดว่าควรมีการป้องกันตัวเองไว้บ้าง
541
