ตอนที่ 1 คุณเป็ใครน่ะ
พวกคุณน่ะเคยคิดใช่มั้ยล่ะว่ามนุษย์น่ะเกิดขึ้นมาทำไม บ้างก็ว่าเกิดขึ้นมาเพื่อทำประโยชน์ เกิดขึ้นมาเพื่อช่วยเหลือผู้ที่อ่อนแอกว่าตน แต่ว่าต้นทุนชีวิตของคนเรามันก็ไม่เท่ากันบางคนมีโอกาสบางคนนั้นด้อยโอกาส คนที่เกิดมาเพรียบพร้อมแต่ไม่ได้ทำประโยชน์อะไรให้แก่คนรอบข้างเลยก็พอมีอยู่ คนขาดโอกาสบางคนที่ขึ้นมาช่วยพัฒนาประเทศหรือเป็ใหญ่เป็โตก็มีให้เห็นอยู่มาก
แม้จะมีหลายคนโวยวายว่าที่ตัวเองไม่ประสบความสำเร็จเพราะตัวเองไม่ได้เกิดมาร่ำรวยบ้างล่ะ ว่าโลกนี้มันไม่เท่าเทียมกันหรือพระเ้าลำเอียงบ้างล่ะก็ตาม ผมน่ะนะคิดว่าถ้าทุกคนในโลกเท่าเทียมกันขึ้นมาละก็ โลกมันคงจะน่าเบื่อน่าดูเลยล่ะผมคงต้องขอบคุณพระเ้าละนะที่ทำให้โลกมันไม่น่าเบื่อ
"ขอบคุณนะครับ คนที่ผมไม่เคยพบ"
เอ๊ะ! ผมเป็ใครน่ะเหรอ ชื่อจริงของผมน่ะพวกคุณไม่จำเป็ต้องรู้หรอกนะครับ เรียกผมว่า "ดีน" ละกัน อายุเองก็21ปีพอดิบพอดีเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง ชื่อนี้มันเป็ชื่อเล่นของผมที่คุณย่าตั้งให้น่ะครับ มันเป็ชื่อที่เพื่อนร่วมงานและเพื่อนทางโลกออนไลน์ใช้เรียกผม จะว่าไปแล้วเพื่อนร่วมงานก้เป็เพื่อนทางออนไลน์นั่นล่ะครับ อย่างที่พวกคุณรู้กันว่าในโลกนี้นั้นมีกีฬาที่เรียกว่า E-Sport นั่นล่ะครับ
อาชีพของผม RPG E-Sport คือสายการแข่งที่มีมาเพื่อเกม RPG โดยเฉพาะ การแข่งขันจะเป็การให้ลงแข่งกันทั้งกิลด์จับสายแข่งเพื่อทำกิลด์วอร์กัน ดังนั้นแม้จะไม่เคยเจอตัวจริงกันมาก่อนแต่ก็สามารถร่วมทีมกับเพื่อนร่วมกิลด์เพื่อลงแข่งได้ แต่สุดท้ายทีมของผมที่ได้เข้าสู่รอบ 8 ทีมสุดท้ายได้ไปแข่งรอบออฟไลน์ที่ต่างประเทศก็เลยได้เจอหน้ากันอยู่ดี ทีมของผมนั้นได้ผ่านไปแข่งที่ต่างประเทศทุกปี นี่ก็เป็ปีที่ 5 แล้ว พวกเราเคยได้ รองอันดับ2มาสองครั้ง รองอันดับ4หนึ่งครั้ง และที่1อีกหนึ่งครั้ง สงสัยล่ะสิว่าหายไปไหนหนึ่งครั้ง นั่นก็เพราะว่าปีนี้ผมไม่ได้ไปยังไงล่ะ
หลังจากที่ทีมของผมได้แชมป์เมื่อปีล่าสุด พวกเราได้ไปเลี้ยงฉลองกันที่ภัตตราคารระดับ 5 ดาวที่กว่างโจว เพราะเงินรางวัลที่พวกเราได้น่ะมันเก้าหลักเชียวนะ ระหว่างกลับจากงานฉลองผมได้ประสบอุบัติเหตุร้ายแรงถูกรถชนาเ็สาหัส ทีมแพทย์ได้พยายามช่วยยื้อชีวิตของผมสุดชีวิต สุดท้ายมันก็สำเร็จ ผมรอดชีวิต แต่ผมไม่รู้ว่าจะของคุณหมอดีหรือเปล่า
เพราะหลังจากที่ผมตื่นขึ้นมาผมไม่รู้สึกอะไรเลย ใช่ครับ ไม่รู้สึกอะไรเลย ปกติแล้วเวลาที่ได้รับการผ่าตัดเวลาที่ตื่นขึ้นมาก็จะต้องรู้สึกเจ็บจากาแ แต่ผลตื่นขึ้นมากลับไม่รู้สึกอะไรเลยเหมือนกับว่าผมไม่มีร่างกายอยู่แล้วอย่างนั้นแหละ นอกจากนั้นแล้วสิ่งที่ผมเห็นหลังจากการลืมตาตื่นเป็ครั้งแรก นั่นก็คือ "ความมืดมิด"
แต่ว่างสิ่งที่ช่วยบรรเทาความเศร้าให้ผมได้บ้างนั่นก็คือ เสียงของเพื่อนๆผม อย่างน้อยผมก็ยังได้ยินเสียงล่ะนะ พวกเค้าบอกว่าหลังจากที่ผมประสบอุบัติเหตุอวัยวะต่างๆของผมนั้นเสียหายเกินเยียวยามันจึงส่งผลให้ผม เป็อัมภาททั้งตัว นอกจากนั้นดวงตาของผมก้ได้รับการกระทบกระเทือนจนบอดสนิท ผมถึงกับจมอยู่กับความทุกข์เป็เวลากว่าหนึ่งวันเต็ม
อย่างน้อยเื่ที่ผมต้องพิการนี้ก็ไม่ทำให้ครอบครัวของผมลำบาก เพราะพ่อแม่และคุณย่าของผมพวกท่านต่างลาโลกไปหมดแล้ว แม้ว่าผมจะเป็อัมภาทแต่ยังดีที่เพื่อนๆก็ยังไม่ทิ้งผมใช้เงินรางวัลส่วนของผมซื้อคอนโดและจ้างพยาบาลส่วนตัวให้และยังมาเยี่ยมกันทุกอาทิตย์เลยด้วย นี่มันก็ผ่านมาจะครบปีแล้วสิ่งที่ถาโถมเข้ามาในจิตใจของผมนั่นก็คือ "ความเบื่อหน่าย"
การที่จะต้องมานอนอยู่บนเตียงตลอดเวลา ขยับไปไหนไม่ได้สิ่งที่พอจะแก้เบื่อได้ก็มีแค่การฟังเพลงและฟังเื่เล่าจากเพื่อนๆกับพยาบาลส่วนตัวของผมเท่านั้น เวลาที่ผ่านมาเกือบปีนี้ มันทำให้ผมรู้สึกว่าชีวิตในตอนนี้ของผมนั้นมันทั้งน่าเบื่อและไร้ค่าสิ้นดี คนที่ชอบเื่สนุกตื่นเต้นอย่างผมต้องมานอนนิ่งอยู่กับเตียงดวงตาก็มองไม่เห็น มันทำให้ผมฉุดคิดขึ้นมาว่า
โลกแบบนี้อยู่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์จนผมเกิดความคิดที่จะฆ่าตัวตายขึ้นมา เพราะถึงยังไงผมก็ไม่มีครอบครัวให้ต้องเป็ห่วงหรือถ้าตายไปอาจจะได้เจอพวกท่านก็ได้ ถึงจะรู้สึกผิดกับเพื่อนๆี่ดีกับผมมากก็เถอะ แต่ว่าผมตัดสินใจแล้วว่าผมจะตาย ผมตัดสินใจใช้วิธีที่น้อยคนนักจะทำสำเร็จนั่นคือการกลั้นหายใจ ผมพยายามตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าจะไม่หายใจอย่างเด็ดขาด มันชั่งทรมารจริงๆ สักพักสติของผมเริ่มหลุดลอยก่อนสติจะจางหายไปผมได้อฐิษฐานในใจว่า
"พระเ้า ถ้าท่านมีอยู่จริงล่ะก็ ขอให้ชาติหน้าผมเกิดมามีชีวิตที่สนุกและมีสีสันกว่านี้หน่อยเถอะครับ"
และสติของผมก็จางหายไป
"อ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา"
ผมหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ การพยายามกลั้นหายใจเมื่อกี๊มันเป็เหมือนกับความฝัน พอผมตื่นมาผมก้เผลอหายใจไปโดยไม่รู้ตัว เอ๊ะ นี่ผมยังมีชีวิตอยู่เหรอเนี่ย ผมลองลืมตาขึ้นสุดท้ายสิ่งที่ผมเห็นมันก้มีแต่ความมืดมิด ความพยายามของผมมันศูนย์เปล่าสินะ น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง ผมเผลอใช้มือเช็ดน้ำตาอย่างไม่ได้ตั้งตัว เอ๊ะ .......,มะ มือ ของผมมันขยับได้ หลังจากนั้นผมลองขยับส่วนอื่นๆดูก็พบว่าร่างกายผมตอบสนองแล้ว ด้วยความดีใจหลังจากที่ไม่ได้ขยับร่างกายมาเป็ปี ผมเลยทำการกายบริหารตามที่อาจารย์พละเคยสอนสมัยประถมอยู่พักใหญ่
"เอ๊ะ! หรือว่านี่จะเป็ความฝัน" ผมคิด
" หึ เ้าตื่นแล้วเหรอ ลูกหลานของข้า "
เสียงที่นุ่มลึกแต่เปี่ยมไปด้วยพลังดูมีความน่าเชื่อถืออย่างกับเป็เสียงของาาวัยชราที่อยู่เหนือผู้คน แต่ก็ให้ความรู้สึกเป็มิตรราวกับเสียงคุณปู่คุยกับหลานชายของตนเองด้วยความรักก็ไม่ปาน เสียงนั้นดังมาจากมุมมืดแห่งหนึ่ง แม้จะมองไม่เห็นร่างของคนผู้นั้นแต่ผมก็ััได้อย่างชัดเจนเลยล่ะว่าเขาอยู่ตรงนั้น
" คะ....คุณ เป็ใครน่ะ "
253
