ตอนที่ 5 คนคุ้นหน้า (2)
หลิงเย่ว์พูดคำไหนคำนั้น เขามีความคิดของเขาเอง อลิซรู้ว่าตนไม่อาจโน้มน้าวเขาได้จึงได้แต่ยอม
ทว่าอลิซพบว่าในห้องมีของใช้ของผู้หญิงอยู่จำนวนมาก!
ซึ่งก็หมายความว่ายังมีผู้หญิงอาศัยอยู่ที่นี่ด้วย
เมื่อรู้ความจริงข้อนี้แล้ว อลิซก็มองหลิงเย่ว์ด้วยสายตาเหลือเชื่อ บอสอาศัยอยู่กับผู้หญิงงั้นเหรอ
นี่น่าใมาก
บอสไม่เคยมีความรัก คิดมาตลอดว่าผู้หญิงยุ่งวุ่นวาย เขาสนใจแต่เื่ตำแหน่งและอำนาจเท่านั้น ไม่เคยพูดถึงเื่ความรักเลย
จะเป็ไปได้ยังไง...
ถึงจะอยากรู้ แต่อลิซก็รู้สถานะของตนเองดี เธอเป็เพียงมือขวาของหลิงเย่ว์เท่านั้น เื่ชีวิตส่วนตัวของหลิงเย่ว์ เธอไม่สมควรเข้าไปยุ่ง
อลิซหันหน้ากำลังจะจากไป ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำของหลิงเย่ว์พูดว่า “ห้ามตรวจสอบเธอเด็ดขาด”
อลิซตะลึง
เมื่อครู่เธอคิดอยากตรวจสอบเ้าของห้องหญิงคนนี้เพื่อความปลอดภัยของหลิงเย่ว์ แต่คิดไม่ถึงว่าหลิงเย่ว์จะมองออก
เขากำลังปกป้องเ้าของห้องหญิงคนนี้อยู่
อลิซารีบก้มศีรษะ “ค่ะ บอส”
เมื่อกู้อันซินกลับมาพร้อมโทรศัพท์มือถือและโน้ตบุ๊กเครื่องใหม่ ก็เห็นหลิงเย่ว์ดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนั่งเล่น เนื้อหาในโทรทัศน์ครั้งนี้ไม่ใช่ข่าว แต่เป็รายการสัมภาษณ์เกี่ยวกับสิทธิบัตรโปรแกรม
หลิงเย่ว์ดูจริงจังมาก แต่กู้อันซินที่ยืนดูข้างๆ เขาอยู่นานก็ไม่เข้าใจเสียทีว่ารายการนี้พูดถึงอะไร
เธอวางโน้ตบุ๊กกับโทรศัพท์มือถือไว้ตรงหน้าเขา “พี่สาม ซื้อมาให้แล้วนะ”
“อืม” สายตาของหลิงเย่ว์ไม่ได้ผละออกจากโทรทัศน์เลย “แกะกล่อง เปิดเครื่อง ฉัน้าใช้ตอนนี้”
กู้อันซินมองใบหน้าด้านข้างของเขาแล้วขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ขาของเขาขยับไม่ได้ ไม่ใช่มือขยับไม่ได้เสียหน่อย ยังใช้เธออย่างเคยตัวอีก
แต่เพราะข้อตกลงเป็พี่เลี้ยง รวมถึงความเห็นอกเห็นใจต่อหลิงเย่ว์ ทำให้กู้อันซินทำตาม
เมื่อหลิงเย่ว์ได้โน้ตบุ๊กมาก็ดาวน์โหลดซอฟต์แวร์ภาษาอังกฤษทันที ชื่อซอฟต์แวร์ยาวมาก แต่ทักษะภาษาอังกฤษของกู้อันซินไม่ค่อยดีนัก จึงไม่เข้าใจว่าเขาดาวน์โหลดอะไร
เห็นเพียงหลิงเย่ว์เปิดซอฟต์แวร์ แล้วนิ้วเรียวยาวก็เริ่มใช้งานคอมพิวเตอร์ แต่อักษรที่โผล่ออกมานั้นแปลกมาก กู้อันซินไม่เข้าใจรหัสแต่ละแถวนี้เลย
ทันใดนั้นหลิงเย่ว์ก็หันมา มองกู้อันซินที่จ้องเขาอยู่ “ไปทำกับข้าว”
กู้อันซินที่ถูกจับได้ว่าแอบมอง รีบถอนสายตา “เอ่อ...นายทำอะไรอยู่เหรอ”
“เล่นเกม” หลิงเย่ว์ตอบเธอด้วยเสียงทุ้มต่ำ
กู้อันซิน “...”
รู้แล้วเชียวว่าเขาคงไม่ได้ทำอะไรเป็เื่เป็ราวหรอก
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผู้ชายถึงติดเกมที่น่าเบื่อเหล่านี้นัก
เมื่อหลิงเย่ว์เหลือบเห็นกู้อันซินเดินจากไปแล้ว ก็เริ่มสงบสติอารมณ์และจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า
สิทธิบัตรโปรแกรมในรายการโทรทัศน์ที่ฉายก่อนหน้านี้เป็ของเขา แต่ตอนนี้หลิงฟางมัน
นอกจากนี้หลิงฟางยังเอามันออกไปโชว์ด้วย
ดวงตาของหลิงเย่ว์ฉายแววเ็า เขาจะไม่ยอมให้ศัตรูเป็ผู้รับผลประโยชน์จากผลงานของเขาแน่!
ตอนนี้เพียงเขาขยับนิ้วก็ทำลายฐานข้อมูลที่เขาใช้เวลาหลายเดือนสร้างขึ้นมาเองได้!
ส่วนกู้อันซินที่อยู่ในครัวไม่รู้เลยว่าหลิงเย่ว์ในตอนนี้ได้กลายเป็แฮ็กเกอร์ไปแล้ว
เธอยังคิดว่าเขาเป็แค่โอตาคุ[1]พิการที่ชอบเล่นเกมอยู่
กู้อันซินกลับมาอีกครั้งเพราะถูกเสียงกรีดร้องในโทรทัศน์ดึงดูด
“กรี๊ด! เกิดอะไรเนี่ย กระบวนการจดสิทธิบัตรล้มเหลวแล้ว ผู้กำกับ แทรกโฆษณา! รีบแทรกโฆษณาเร็วค่ะ!” ทันใดนั้นเสียงร้อนรนของพิธีกรหญิงก็ดังขึ้นในโทรทัศน์
กู้อันซิน “เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้นกับรายการนี้เนี่ย”
เชิงอรรถ
^ สแลงภาษาญี่ปุ่น ใช้เรียกคนที่หลงใหลคลั่งไคล้บางสิ่งบางอย่างมาก เช่น หากหลงใหลรถไฟมาก ก็จะถูกเรียกว่าโอตาคุรถไฟ แต่คนส่วนใหญ่จะเข้าใจว่า โอตาคุคือคนที่ชอบอ่านการ์ตูน เล่นเกม หรือสะสมฟิกเกอร์
176
