เส้นทางเจ้าสำราญ

ตอนที่ 43 – เสียงกระซิบใต้ธรณี (ช่วงอายุ: 14 ปี กลางฤดูใบไม้ผลิ)

เสียงลมหายใจของโลกใต้พื้น

คืนที่สองหลังจากหลี่เหวินได้รู้ความลับจากแม่ของตน เขาใช้เวลาไม่หลับไม่นอน สำรวจเส้นพลังงานใต้ดินของหมู่บ้านร่วมกับซีหลัน น้องสาวที่ยังคงยิ้มร่า แต่ในแววตาเต็มไปด้วยความแน่วแน่เหนือวัย

> “ที่พี่เหวินพูดเรื่องรอยแยกใต้หมู่บ้าน...ข้าก็สัมผัสได้เลือนรางอยู่เหมือนกัน มันเหมือนมีอะไรไหลเวียนอยู่ตรงใต้บ่อปลาหลังศาลเจ้าเก่า” ซีหลันพูดขณะชี้ลงบนแผนที่ซึ่งทั้งสองกำลังวาดร่วมกัน

“พี่เองก็รู้สึกถึงมันเหมือนลมหายใจช้า ๆ ของสัตว์ขนาดใหญ่...ไม่สิ เหมือนมันไม่ได้หลับไปจริง ๆ แค่แสร้งนิ่งเฉย”

หลี่เหวินเอามือแตะพื้น หยั่งพลังปราณลงลึก เส้นแรงสั่นสะเทือนบางเบาวิ่งขึ้นมาถึงปลายนิ้ว

“มันเคลื่อนไหวช้าเกินไปสำหรับอสูร แต่มากเกินไปสำหรับดิน”

ทั้งคู่มองหน้ากัน ซีหลันพยักหน้า “เราต้องลงไปดู”

---

ทางลงใต้ดิน – ใต้ศาลเจ้าเก่า

หลี่เหวินเปิดประตูไม้ผุของศาลเจ้าแห่งหนึ่งทางตะวันตกของหมู่บ้าน ภายในมีแท่นหินซึ่งเคยใช้เป็นที่สวดมนต์บูชาวิญญาณแห่งป่า

ภายใต้แท่นหินนั้นคืออุโมงค์ลับ—ทางเดินเก่าของบรรพบุรุษ ซึ่งชาวบ้านเล่าเพียงเป็นตำนาน

เมื่อหลี่เหวินและซีหลันเดินลึกลงไป เสียงกระซิบแผ่ว ๆ เริ่มดังขึ้นเหมือนเสียงของหินสีเทาเสียดสีกัน

> “ได้ยินไหมพี่?” ซีหลันกระซิบ

“ข้าได้ยิน...แต่มันไม่ได้ผ่านหู มันแทรกเข้ามาในหัวโดยตรง”

ทันใดนั้น ท่อหินด้านหน้าแตกออก เงาดำทะมึนพุ่งใส่หลี่เหวินอย่างไร้เสียง

หลี่เหวินกระตุกข้อมือ พัดไม้โหมลมตัดเป็นแนวเฉียง เสียงพัดกระแทกผนังอุโมงค์ดังกังวาน เงาดำกระเด็นถอยไป เหลือไว้เพียงเงาทะลาย

“อสูรเงาอีกแล้ว…”

ซีหลันหยิบขวดแสงวิญญาณโยนใส่ผนัง สว่างวาบทั้งทาง เงาดำละลายเป็นหมอก

ทว่า...สิ่งที่อยู่เบื้องหลังกลับทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดหายใจ

ใต้ดินที่ควรมืดมิดคือโพรงขนาดใหญ่...ที่มีโครงสร้างโบราณประหลาดฝังแน่นอยู่ในผนัง โบราณสถานที่ดูเหมือน “โลงศพยักษ์” ซึ่งมีตราสัญลักษณ์เดียวกับผลึกมิติในมือของแม่พวกเขา

> “นี่มัน...หลุมผนึก สิ่งที่สำนักตามหา...” หลี่เหวินพึมพำ

จู่ ๆ เสียงหัวเราะแผ่วดังขึ้น

> “เจ้าค้นเจอเร็วกว่าที่เราคิดไว้มากนัก...เจ้าของสายเลือดบริสุทธิ์”

ชายชุดคลุมสีชาดปนดำปรากฏเหนือเสาโบราณ เงาของเขาซ้อนทับกับความมืดรอบตัว

“ผู้อาวุโสเงาแห่งสำนักหิมะดำ”

หลี่เหวินแค่นหัวเราะ “ถ้ามัวแต่แอบอยู่แบบนี้ ข้าไม่แน่ใจว่าสำนักเจ้าควรเปลี่ยนชื่อเป็น ‘เงาไม่กล้าโผล่หน้า’ ดีไหม?”

ชายชุดคลุมตวัดมือ เงาดำกระโจนใส่หลี่เหวินอีกครั้ง!

ฉากต่อสู้ใต้ดินเริ่มขึ้น

หลี่เหวินใช้พัดไม้บังคับกระแสอากาศ สร้างลมหมุนโอบรอบตนเพื่อปัดการโจมตี

ซีหลันเปิดวงเวทจากผลึกฟาร์ม ดึงเอาพืชเร่งปฏิกิริยาเรืองแสงให้แผดเผาเงา

เงาสู้กลับด้วยการแทรกซึมเข้าเงาหิน พุ่งออกมาจากหลายทิศ หลี่เหวินใช้ "หมอกไหวเวียน" กลยุทธ์พรางตาแยกร่างเงาให้สับสน

การโจมตีซ้อนซับเกิดขึ้นติดต่อกันยี่สิบกระบวนท่า—เมื่อปลายพัดของเขาเฉือนผ่านเงานั้นจนสิ้น

พลังวิญญาณบริสุทธิ์ในร่างเขาตื่นขึ้นบางส่วน

ชายชุดคลุมตัดสินใจถอย โดยทิ้งไว้เพียงคำพูด

> “เราจะกลับมา—ก่อนเจ้าจะกลายเป็นราชันย์ เราจะเป็นผู้เลือกเส้นทางของเจ้าเอง”

เขาหายไปในหมอกมืด

---

รุ่งเช้า ณ บ้านหลี่

แม่ของหลี่เหวินรออยู่กับพ่อและพี่ชาย พวกเขาฟังสิ่งที่ลูกทั้งสองเล่าด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

> “แสดงว่า...หลุมผนึกอยู่ใต้เราเสมอ” พ่อหลี่ชานพึมพำ

แม่ลูบศีรษะลูกชาย “ต่อไปนี้เจ้าจะต้องฝึกให้หนักยิ่งกว่าเดิม เพราะทุกสายตาจับจ้องมาแล้ว”

พี่หลี่เจิ้นตบไหล่ “เจ้าจะฝึก ข้าก็จะช่วยเฝ้า...ไม่มีใครเข้ามาทำร้ายครอบครัวเราได้”

หลี่เหวินสบตาทุกคน แล้วพยักหน้า

> “ไม่ใช่เพราะข้าอยากเป็นราชันย์...แต่เพราะข้าอยากให้พวกเจ้าปลอดภัย”

...

ในความมืด...

ชายชราผู้หนึ่งนั่งอยู่ในเรือนยอดไม้เหนือเมืองหลวง เขายิ้มบาง

> “เด็กผู้นั้น...เริ่มเข้ารูปเข้ารอยแล้ว”