ณ หอหงฮวา ซึ่งเป็นหอคณิกาอันดับหนึ่งของเมืองหลวง หงเหนียงแม่เล้าผู้เป็นเจ้าของหอกำลังกระอักกระไอเป็นเลือดออกมา “แค่กๆ พวกเจ้า!”

นางชี้นิ้วไปที่คนตรงหน้าอย่างโกรธแค้น “เจ้าวางยาข้า”

“ไอโยว! พี่หง ท่านจะพูดอย่างไรก็พูดไปเถอะ ตอนนี้ท่านดื่มยาพิษกร่อนไส้ไปแล้ว ท่านก็รีบๆ ตายไปเถอะ” หลิวจี้จือพูดพลางโบกพัดไปมา “ท่านจะโทษก็โทษที่ท่านขวางทางข้าเถอะ ท่านแก่จนปูนนี้แล้วควรจะลงโลงได้แล้ว”

“เจ้า! แค่กๆ” หงเหนียงกระอักกระไอเลือดออกมาจนเลอะไปหมด แล้วนางก็ล้มลงไปอย่างตายตาไม่หลับ ดวงตานางเบิกกว้างถลึงตาอย่างแค้นใจนัก

“เฮอะ! กว่าจะตายได้” หลิวจี้จือแค่นเสียงเยาะพลางเอ่ยว่า “นายท่านเจ้าขา นางตายแล้วเจ้าค่ะ”

“ดี” คนหนึ่งเดินเข้าไปในห้องมองดูหงเหนียงที่นอนตายอยู่บนพื้นแล้วพูดกับหลิวจี้จือว่า “ต่อไปนี้หอนี้ก็เป็นของเจ้าแล้ว จำไว้ อย่าทรยศข้า ไม่เช่นนั้นเจ้าจะตายอนาถยิ่งกว่านาง”

“บ่าวภักดีกับนายท่าน จะไม่มีวันทรยศเป็นอันขาดเจ้าค่ะ” หลิวจี้จือเอ่ยพลางคุกเข่าลงไป ชายคนนั้นยิ้มแล้วเดินออกไป

วิญญาณของหงเหนียงที่เพิ่งออกจากร่างมองดูชายคนนั้น นางมองเขาอย่างแค้นใจนัก เขาก็คือองค์ชายสามนั่นเอง ก่อนหน้านี้องค์ชายสามได้ยื่นข้อเสนอให้นางร่วมมือกับเขา ให้นางเป็นหูเป็นตาให้เขา แต่ว่านางปฏิเสธไปเพราะไม่อยากร่วมลุยน้ำโคลนของราชสำนัก ใครจะแย่งชิงก็แย่งชิงไปซิ นางแค่อยากอยู่สุขสบายอย่างสงบเท่านั้นเอง ไม่คิดเลยว่าการปฏิเสธของนางจะนำภัยมาถึงตัวอย่างนี้!