มีแม่เลี้ยงก็เหมือนมีพ่อเลี้ยง ซูเยว่เข้าใจหลักการนั้นได้ดีกว่าใคร เพราะนี่ก็คือบทชีวิตของเธอเอง 

ในบ้านหลังนี้ สิ่งเดียวที่ทำให้เธอยังอดทนอยู่ได้ มีเพียงน้องชายแท้ ๆ เพียงคนเดียวของเธอเท่านั้น 

แต่เมื่อปีแห่งความอดอยากมาถึง แม่เลี้ยงกลับเป่าหูพ่อของเธอเพื่อไม่ให้ซูอันได้เรียนต่อ ทั้งยังขอให้เขาเริ่มทำงานในไร่เพื่อเก็บเงินไว้ให้ลูกชายคนเล็กของตัวเอง 

ซูเยว่ : “...” 

หากลูกของภรรยาเก่าไม่แสดงพลัง พวกเขาก็คงจะคิดว่าเธอรังแกง่ายสินะ!

เด็กสาวพลิกโต๊ะ ตบหน้าแม่เลี้ยง และขอแยกบ้านในคราวเดียว
คิดว่าพอสองพี่น้องไม่มีที่พึ่งแล้ว จะจนตรอกจนต้องกลับไปก้มหัวขอร้องอย่างนั้นเหรอ?

ฝันไปเถอะ!

เดิมทีทุกคนต่างรอดูจุดจบอันน่าเวทนาของสองพี่น้อง
แต่ไม่มีใครคาดคิดว่า ซูเยว่จะบังเอิญค้นพบช่องทางพิเศษที่พาเธอเดินทางไปยังโลกอนาคตได้

ที่นั่นราวกับสวรรค์บนดิน ผู้คนต่างอ้วนท้วน สวมใส่เสื้อผ้าใหม่กันทุกที่ แม้แต่คนจนก็ยังไม่ใส่เสื้อผ้าปะชุนเลยด้วยซ้ำ ผิวก็ขาวราวกับไม่เคยเจอแสงแดดมาก่อน… 

นับแต่นั้น ซูเยว่ก็เริ่มหาเงินจากงานที่คนอื่นพากันรังเกียจ

ขนอิฐเป็นงานหนักเหรอ? เธอทำได้!

งานขนย้ายใช้แรงมากใช่ไหม? งั้นให้เธอทำเถอะ! 

แม้แต่ของที่คนอื่นทิ้ง เธอก็ยังเปลี่ยนให้เป็นเงินได้! 

จากนั้น ผู้คนก็ค่อยๆค้นพบว่าหลังจากเด็กสองคนถูกไล่ออกจากบ้าน พวกเขาก็มีชีวิตดีขึ้นเรื่อยๆ และยังอ้วนขึ้นด้วย! 

แต่ขณะที่พวกเขาต้องการจะล้วงความลับ ซูเยว่ก็ได้เริ่มติดต่อค้าขายสินค้าระหว่างสองโลกแล้ว!