ราชครูที่กำลังยกมือขึ้นจะผลักเขาออกพลันชะงักงันไป องค์ชายสี่เบนสายตามองหน้านาง จมูกเขาแทบจะถูกแก้มนางอยู่แล้ว เขาพูดต่อว่า “จิ่วเยว่ ท่านช่างน่ารักเสียจริง”

ราชครูยิ่งโมโห นางจึงดิ้นขัดขืน พร้อมกับวาดกระบี่ขึ้นมาใส่เขา องค์ชายสี่เบี่ยงตัวหลบ ปลายกระบี่จ่อที่ลำคอเขาทำให้เขาชะงักไป เขาจ้องหน้านางที่เต็มไปด้วยแววโกรธเคืองพลางถาม “จิ่วเยว่ ท่านจะลงมือเพื่อแก้แค้นให้เขาหรือ?”

“แม้ชาติกำเนิดของเจ้าจะน่าสงสาร แต่หน้าที่ของข้าคือการปกป้องประชาชนใต้หล้า คุ้มครองต้าชิง” ราชครูพูดขณะที่ชี้กระบี่จ่อคอเขา องค์ชายสี่มองนางแล้วเอ่ยว่า “หากท่านต้องการชีวิตข้าจริงๆ”

เขาใช้มือกำปลายกระบี่ จนคมกระบี่บาดมือเลือดไหล พลางเอ่ยว่า “ข้าก็ยอมให้ท่านฆ่าด้วยความเต็มใจ”

เขาเลื่อนปลายกระบี่ไปที่หน้าอกตรงตำแหน่งหัวใจพลางเอ่ย “จิ่วเยว่”

เขาจับปลายกระบี่กดลงตรงตำแหน่งนั้นพลางเอ่ยท้าทาย “เอาซิ”

ทั้งสองจ้องหน้ากัน เงียบงันกันไปครู่หนึ่ง องค์ชายสี่มองอย่างท้าทายไม่เลิกรา ราชครูจึงเสือกกระบี่ใส่อกเขา ฉึก!