ผมหันไปมองผู้หญิงอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ตัวเอง เธอเองก็กำลังจ้องมองไปยังคนทั้งสองอยู่เช่นกัน สายตาของเธอดูวูบไหวและดูคล้ายจะมีน้ำใสๆ ไหลออกมา พอเห็นว่าผมจ้องมองอยู่เธอจึงยกมือขึ้นปัดไปมาที่ใบหน้าของตัวเอง

" เธอชอบไอ้วิน? " ผมเอ่ยขึ้น และทันทีที่ผมพูดเธอก็หันมาจ้องที่ใบหน้าผมทันที

" ใช่...ชั้นชอบกวิน นายจะทำไม? " เธอพูดพร้อมกับสบตาผมด้วยดวงตาอันแข็งกร้าว

" เธอควรตัดใจ "

" คุณป้าเลือกชั้น ไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น นายก็เห็น " คราวนี้เธอตอบแต่สายตากลับมองไปยังรถอีกคันที่กำลังจะขับออกไป

" คิดจะทำอะไร " ผมหันไปหาเธอทันที

" ..... " แต่ผมก็ได้คำตอบเป็นความเงียบ เธอนั่งนิ่ง

" เธอไม่มีทางทำสำเร็จหรอก เพราะชั้นจะเป็นคนขัดขวางเธอเอง " ผมบอกเธอพร้อมกับออกรถขับออกจากบ้านกิตติไพศาล

ระหว่างที่นั่งรถมาด้วยกัน ผมและลดาต่างไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย ในหัวของผมกำลังครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรดีกับผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอกำลังจะเข้ามาแทรกกลางระหว่างคนสองคนที่ผมรัก กว่าที่กวินมันจะได้มีวันนี้...วันที่มันมีคนที่มันรักอยู่ข้างๆ และเธอคนนั้นก็รักมันเช่นกัน มันต้องผ่านความเจ็บปวดมาไม่ใช่น้อย

ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความรักของคนทั้งคู่ได้เด็ดขาด หากจะมีใครเข้ามา...คนๆ นั้นต้องผ่านผมไปให้ได้เสียก่อน