คำทำนายสื่อรัก

        งานที่ถูกจัดอย่างรวดเร็วมิได้เป็นปัญหาแก่ราชวงค์ที่มีทุกอย่างเพียบพร้อมไปหมดไม่เว้นแม้แต่ชุดแต่งงาน วันนี้ฝ่าบาทพระองค์ก่อนได้นั่งรถเข็นมาชมและมาร่วมงานพร้อมกับไทเฮาและสนม ฮ่องเต้เพ่ยหานหรงเดินเข้ามาหาพระบิดาและพระมารดาด้วยใบหน้าอิดโรยเป็นเช่นนี้โดยไม่ทราบสาเหตุมาสองวันแล้ว ยิ่งเช้านี้พระองค์ทรงกระอักเลือดออกมาคำโตจนองครักษ์และสาวใช้ในตำหนักจินเซ่อวิ่งกันจ้าละหวั่นแต่ฮ่องเต้ของพวกเขากลับกล่าวว่ามิเป็นไรพระองค์ทรงกลับไปพักผ่อนเพียงครึ่งชั่วยามก่อนจะกลับออกมาดูความเรียบร้อยของงานสมรสของตนเองอยู่เช่นนั้น

           แม่หมอเจียวจินและหลานสาวตาบอดเจียวหนิงอันทำเพียงแค่มองดูอยู่เงียบๆ หมอดูคือผู้ชี้ทางหาใช่ผู้แก้ไขให้โชคชะตาเปลี่ยนแปลงไม่แต่ทั้งหมดทั้งมวลเจียวหนิงอันรู้..รู้ว่าทุกอย่างจะจบลงด้วยดี

   ๑-------------------๑

ฤกษ์สะดวกถูกจัดขึ้นในยามเซิน(15.00)

          ขบวนเจ้าสาวจากตำหนักหลันเซ่อมุ่งตรงมาที่ตำหนักจินเซ่อโดยมีรัชทายาทเจ้าอี้หลิงและเจ้าหยางหลงนำขบวนอยู่ด้านหน้า ด้านหลังมีองครักษ์มากมายไม่เว้นแม้แต่ลู่ชิงเทียนและตั้งมู่เกอที่เพิ่งกลับมาถึงเมื่อคืนนี้ เสียงประทัดจากเหล่าขุนนางโดยรอบดังกึกก้องพร้อมกับเสียงอวยพรดังขึ้นไม่ขาดสาย เหล่าองค์หญิงต่างแคว้นทั้งหลายต่างงุนงงกับงานมงคลสมรสที่ยิ่งใหญ่มิเว้นแม้แต่องค์หญิงจินอวี้เหนียงที่มีท่าทีมิค่อยพอใจนักยิ่งเห็นฮ่องเต้เพ่ยหานหรงผู้หล่อเหลายิ้มแย้มยินดีรอรับเจ้าสาวหน้าตุ่มก็ยิ่งอิจฉา นางพ่ายแพ้ให้กับสตรีอัปลักษณ์อย่างไร้หนทางต่อสู้ อย่าว่าแต่นางเลย..สนมสามคนยังไม่รอดระเห็ดออกจากวังหลวงโดยที่สตรีอัปลักษณ์แทบจะมิต้องทำสิ่งใดแม้เพียงนิด 'ดวงชะตาของนางช่างดีจริงๆ'

      ๑-------------------๑

        การกราบไหว้ฟ้าดินพร้อมกับแต่งตั้งฮองเฮาเริ่มขึ้นโดยมีฮ่องเต้พระองค์ก่อนนั่งยิ้มอยู่บนรถเข็นมีไทเฮาและพระสนมของฝั่งแคว้นเพ่ย รัชทายาทเจ้าอี้หลิงและองค์ชายเจ้าหยางหลงผู้แทนพระองค์ทางฝั่งแคว้นเจ้าเป็นสักขีพยานทุกอย่างเรียบง่ายฉับไว ก่อนที่ไทเฮาจะส่งเจ้าสาวเข้าหอรอเวลาอีกสองชั่วยาม

        ภายในห้องหอมีไทเฮาผู้มิเคยพบปะลูกสะใภ้มาก่อนนั่งจ้องสตรีผู้มีผ้าคลุมหน้าสีแดงนิ่งๆ พระองค์ทรงหนักใจกับข่าวลือที่ว่าบุตรชายซึ่งก็คือฮ่องเต้องค์ปัจจุบันจะสมรสกัยสตรีอัปลักษณ์พร้อมทั้งแต่งตั้งนางขึ้นเป็นฮองเฮาทั้งที่ยามนี้สนมก็มิมีสักคนยังไม่รวมเรื่องคำทำนายอีกเล่า ‘เลือกผิดคือแคว้นล่มสลาย’ รึพระองค์จะต้องทำใจไว้ก่อนใช่หรือไม่

        “เจ้าคือองค์หญิงแคว้นเจ้า เจ้าเฟิ่งเซียนสตรีที่เกิดมาจากครรภ์แฝดมิผิดใช่หรือไม่?” ไทเฮาถามลูกสะใภ้

       “เจ้าค่ะข้าเกิดมาพร้อมกับเจ้าหยางหลง”

      “ได้ข่าวว่าเจ้าถูกพิษใบหน้าอัปลักษณ์ ยามนี้เป็นเช่นไรแล้ว”

      “หลังจากกินดอกไม้พิษเข้าไป ยามนี้หายดีแล้วเจ้าค่ะ”

      “อะไรนะ กินดอกไม้พิษรึ?” ไทเฮาทำหน้าตกใจ

      “เจ้าค่ะ” เจ้าเฟิ่งเซียนมิได้คิดว่าการเปิดเผยใบหน้าต่อแม่สามีเป็นเรื่องผิดอะไรนางจึงจับชายผ้าบางสีแดงขึ้นทันทีเพื่อให้แม่สามีคลายความกังวล พรึ่บ!!!! อย่างน้อยใบหน้างามๆคงจะซื้อใจท่านแม่สามีได้บ้างกระมัง

       “????” ไทเฮาและขันทีที่ติดตามมาไม่ห่างกายต่างตกตะลึงนิ่งงันอยู่เช่นนั้นร่วมสองจิบชา เจ้าเฟิ่งเซียนไม่สิ!! ลูกสะใภ้ใบหน้างามล้ำยิ่งกว่าสตรีใดที่พระองค์เคยพบมาจริงๆ

        “ข้าหนักเครื่องประดับบนหัวยิ่งนักเจ้าค่ะ ข้าถอดมันออกได้หรือไม่” ริมฝีปากบางสวยแต่งแต้มสีแดงจัดขยับพูดเบาๆ “ปักไว้แค่ปิ่นสองอันก็พอส่วนผ้าคลุมข้าก็คลุมกลับหากพี่หานหรงเข้ามาในห้อง”

       “_” มิมีคำพูดใดออกมาจากแม่สามี

      “ท่านป้าเจ้าคะ”

          “ป้าอย่างไร เจ้าต้องเรียกว่าท่านแม่จึงจะถูก” เดินเข้าหาลูกสะใภ้ผู้งดงามถูกใจ “แม่ขอบใจเจ้าที่ช่วยเหลือหานหรงในครั้งนี้ แน่นอนว่าหากการแต่งงานทางนี้เรียบร้อยแล้วเราจะเดินทางไปสู่ขอเจ้าที่แคว้นเจ้า ทำทุกเรื่องให้มันถูกต้อง” ลูบผม

          “ข้าหาได้กังวลเจ้าค่ะ ขอเพียงให้เรื่องนี้ผ่านไปด้วยดีพี่หานหรงปลอดภัยข้าก็ดีใจแล้วเจ้าค่ะ”

          “เจ้ากล่าวคล้ายรับรู้ว่าสตรีผู้นั้นจะเป็นเจ้า”

          “ข้ามิรู้...แต่ข้าจะเป็นสตรีผู้นั้นเองเจ้าค่ะท่านแม่อย่าได้กังวล”

          “_” ความมั่นใจเช่นนี้มาจากที่ใดกันนะ ไทเฮากอดสตรีตัวน้อยผู้กล้าหาญในทุกเรื่องที่นางได้รับรู้มา ก่อนจะอวยพรแล้วเดินออกจากห้องหอไปพร้อมรอยยิ้ม

          เจ้าเฟิ่งเซียนมองตามท่านแม่สามี “หากใบหน้าข้ายังอัปลักษณ์เช่นเดิมพี่ว่าท่านแม่จะมีกิริยาเช่นนี้หรือไม่พี่หว่าหวา”

          “นั่นคือเหตุผลที่บ่าวเคยบอกคุณหนูเมื่อคราวก่อน” แกะเครื่องประดับออกจากผมให้คุณหนูโล่งศรีษะ

          “ข้าอาบน้ำได้หรือไม่”

          “ความเป็นจริงแล้วอาบมิได้เจ้าค่ะ”

          “งั้นอาบ” พรึ่บ!!! ลุกขึ้นเดินเข้าไปหลังฉากกั้นถอดชุดสีแดงออกจากกายขาวบาง “มีเวลาอีกมากมายกว่าพี่หานหรงจะเข้ามา ข้าขออาบน้ำสักหนึ่งเค่อ” หลับตาลงอย่างผ่อนคลายครุ่นคิด

เข้ายามซวี่ (20.00)

          ก่อกๆ!! เสียงเคาะประตูทำให้หว่าหวารีบคลุมผ้าปิดหน้าเจ้าสาวทันที ก่อนจะก้าวยาวๆไปเปิดประตูให้เจ้าบ่าวเดินเข้ามาด้านใน กลิ่นสุราชั้นดีตีเข้าจมูกจางๆ

             “ออกไปเถิด”

             “เพคะ” หว่าหวารับคำ ต่อจากนี้คงเป็นเรื่องของคุณหนูแล้ว

           กายแกร่งเดินย่างกรายเข้าหาสตรีตัวน้อยช้าๆ ปากพร่ำพูดออกมา “เฟิ่งเอ๋อร์เจ้าหิวหรือไม่” น้ำเสียงมิมีเค้าแววเมามายเพราะพระองค์มิได้ดื่มสุรามากนักด้วยเพราะร่างกายยังคงอ่อนแอ

             “ไม่เจ้าค่ะ เมื่อครู่ข้ากินหมั่นโถวไปแล้ว” สองตากลมโตมองสองเท้าที่มาหยุดยืนตรงหน้า

             “กลัวหรือไม่?”

             “กลัวสิ่งใดเจ้าคะ”

           “คืนวสันต์”

           “_” ใบหน้าใต้ผ้าคลุมยังคงมีสีแดงจางๆ ‘ท่านถามสิ่งใดกันเล่า’ “หากตอบว่าไม่กลัวก็คงไม่ถูกต้องนักเพราะข้ามิเคยมีสามี” คำตอบจากนางเรียกรอยยิ้มของพระองค์จนเต็มปาก

          ไม้คานจากมือแกร่งยกผ้าขึ้นช้ายๆ ตาคมจากบุรุษมองสตรีใต้ผ้าคลุมเนิ่นนาน...ใจพระองค์เต้นกระหน่ำราวกับกลองรบ ตากลมฉ่ำน้ำที่พระองค์จำได้ ไฝชาดเม็ดเดิมตรงตำแหน่งหางตาขวายังอยู่ที่เดิม น้ำเสียงของนางทุกอย่างยังคงเดิมยกเว้นความเนียนละเอียดของผิวพรรณ

           “มิรู้มาก่อนว่าใบหน้าที่แท้จริงของฮองเฮาจะงดงามล่มแคว้นเช่นนี้” ยกมือขึ้นสัมผัสผิวแก้มกระจ่างใส หัวใจพระองค์ยังคงเต้นแรงจนกลัวว่าสตรีตรงหน้าจะได้ยิน

           “ข้าอาจจะเป็นตัวปลอม” ยิ้มหวาน

          ก้มลงสูดดมแก้มนุ่ม ฟอด!!!! กลิ่นโม่ลี่ฮวาเฉพาะตัวของนางเป็นสิ่งยืนยันได้ “กลิ่นหอมของเจ้าคือเครื่องยืนยันได้ว่าเจ้าคือตัวจริงของพี่ มิใช่ตัวปลอม” จับมือสตรีงดงามเดินมานั่งตรงโต๊ะน้ำชาที่มีสุรามงคลวางอยู่สองจอก ก่อนจะส่งให้นางแล้วคล้องมือกันดื่มจนหมดจอก กึ่ก กึ่ก!!!

           เจ้าเฟิ่งเซียนลูบแก้มสากของบุรุษตรงหน้า “พี่มีแรงหรือไม่เจ้าคะ”

             “_”

             “ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไร เรื่องนี้ข้าเห็นจากหอนางโลมมาเยอะ” ใบหน้างามครุ่นคิด “แม้มิเคยลองแต่ข้าคิดว่ามันคงไม่ยากเท่าไหร่ มาเจ้าค่ะ” จับมือบุรุษลุกเดิน

            ฮ่องเต้เพ่ยหานหรงใบหน้าขมวดมุ่นกับคำสบประมาทของนาง ‘จะมีแรงหรือไม่มีวันนี้เจ้าก็ต้องเป็นสตรีของข้า แล้วสิ่งใดคือการบอกว่า..มิเคยลองมันคงจะไม่ยาก’ ถ้าเจ้าเคยลองน่ะสิคงจะเป็นเรื่องแปลก

            พรึ่บ!!! เทียนในห้องถูกดับลง สร้างความตื่นเต้นให้คู่แต่งงานยิ่งนักเพ่ยหานหรงถอดชุดสีแดงออกจากพระวรกายหวังว่ายามร่วมรักกับนางตัวเขาคงจะมิกระอักเลือดจนหน้ามืดสลบไปกระมัง กายแกร่งดึงรั้งคนปากเก่งเมื่อครู่เข้ามาใกล้เมื่อจู่ๆนางเริ่มขยับกายถอยห่าง แสงสะท้อนจากเปลวไฟด้านนอกเห็นเงาร่างบุรุษสูงใหญ่ทั้งด้านบนและเอ่อ..ด้านล่าง

           เจ้าเฟิ่งเซียนลอบกลืนน้ำลายลงคอ ‘สิ่งนั้น’ เหตุใดจึงใหญ่ขึ้นมาเร็วยิ่งนักเล่า ตากลมมองกลางอกบุรุษเมื่อถูกกอด คางมนถูกเชยขึ้นรับจุมพิศหนักหน่วงมากกว่าที่เคยทำในวันวานความเสียวซ่านลามเลียมาจนถึงช่องท้อง กายสาวสั่นสะท้านสองมือบางโอบกอดไปรอบคอคนตัวสูง ความอยากรู้อยากเห็นมีมากมายจนล้นอก เสียงจูบปากแลกลิ้นอย่างมิมีใครยอมใคร พี่ลิ่งหลีนางโลมอันดับหนึ่งเคยบอกแก่เฟิ่งเซียนว่า ‘บนเตียงมิมีผู้นำและผู้ตาม’ จะกระทำสิ่งใดอย่ามัวแต่เหนียมอายหากการเรือนเป็นศูนย์จงทำให้การร่วมรักเก่งเป็นหนึ่ง แน่นอนว่าสามีจะมิมีทางหาอนุมาเพิ่มเป็นแน่