เรือนกาญจนา

ตัวละคร

ครอบครัวอาจองค์ดำรงธรรม

ผ่องศรี สาวใช้ที่ติดแมวมาก ถึงขั้นขอเอาแมวมาเลี้ยงในห้องพักด้วย

คิริว แมวพันธุ์เปอร์เซียตัวผู้

อิ่มจันทร์ แม่บ้านประจำครอบครัวอาจองค์ดำรงธรรม

ภัทรา นักวิจัยสาวประจำสถาบันพิษวิทยา เป็นเพื่อนที่สนิทกับสราญรัตน์

ตอนที่ 1 ฝังใจ

           ณ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง

         ภัทรา นักศึกษาคณะเทคนิคการแพทย์ปี 1 สวมแว่นหนาเตอะ มีฟันเหยินเล็กน้อย เธอแอบรักรุ่นพี่คณะบริหารธุรกิจ ชายคนนั้นคือลูกพี่ลูกน้องของสราญรัตน์ ซึ่งเป็นเพื่อนรักตั้งแต่สมัยมัธยมต้น เขามีชื่อว่า ทรรศนัย ด้วยความที่ทรรศนัยจะต้องเดินทางไปเรียนต่อปริญญาโทที่อังกฤษ ภัทราไม่อยากเสียใจภายหลัง เลยตัดสินใจดักพบพี่ทรรศนัยเพื่อสารภาพรักในคืนวันรับปริญญาของเขา

         ภัทรารีบวิ่งไปดักหน้าชายในดวงใจที่สวมชุดครุยพร้อมกับถือช่อดอกไม้ “เดี๋ยวค่ะพี่ทรรศ”

         “อ้าวภัทร! จะมาถ่ายรูปกับพี่งั้นหรอ มาซะค่ำเชียวนะ มาสิมาถ่ายรูปกัน” ทรรศนัยจำได้เพราะภัทรามีใบหน้าเป็นเอกลักษณ์

         ภัทราเลยต้องปล่อยเลยตามเลย เธอใช้มือถือถ่ายเซลฟี่กับพี่บัณฑิตหนุ่มหล่อ เพราะช่างภาพของเขากลับไปแล้ว

         ทรรศนัยรู้สึกเหนียวตัวมาก อยากกลับคอนโดเพื่อเปลี่ยนชุด เลยรีบขอตัวผละออกจากเพื่อนของสราญรัตน์ แต่ทว่า…

         “เดี๋ยวค่ะ! ภัทรมีเรื่องจะคุยกับพี่ค่ะ” ภัทราพูดด้วยความยากลำบาก พร้อมกับมีสีหน้าแดงจัด

         “มีอะไรงั้นหรอ” ชายหนุ่มแปลกใจ

         “เอ่อ คือ เอ่อ ภัทร….” สาวแว่นยังคงอ้ำๆอึ้งๆ

         “ทำไมต้องอ้ำอึ้งด้วยล่ะ” ชายหนุ่มใจร้อน

         “ภัทรชอบพี่ค่ะ ชอบมาตั้งแต่สมัยมัธยมแล้ว” สาวแว่นรีบพูดแม้จะอายจนหน้าแดงก่ำ

         “พี่ขอบใจสำหรับความรู้สึกดีๆที่ภัทรมีให้พี่ แต่พี่รู้สึกกับภัทรแบบน้องสาวเท่านั้น ภัทรเข้าใจพี่ใช่มั้ย” ทรรศนัยพูดกับหญิงสาวดีๆ เพราะยังไงเธอก็เป็นเพื่อนสราญรัตน์

         “ภัทรเข้าใจค่ะ ภัทรแค่ไม่อยากรู้สึกติดค้างกัน ต่อไปนี้ภัทรจะได้ไม่ต้องหวังอะไรลมๆแล้งๆ อีก งั้นภัทรขอตัวนะคะ” ภัทรรู้สึกเจ็บที่ใจ แต่เธอก็มีน้ำใจนักกีฬามากพอ จึงรีบเดินดุ่มๆหมายจะไปขึ้นรถ จนกระทั่งเธอได้เดินสวนทางกับเพื่อนชายในคณะของทรรศนัย

         “เฮ้ย นายนี่เสน่ห์แรงจริงๆ มีรุ่นน้องมาสารภาพรักด้วย” เพื่อนบัณฑิตรุ่นเดียวกับทรรศนัยแอบฟัง

         “เลิกแซวเถอะ” ทรรศนัยไม่อยากพูดถึงภัทรอีก

         “ว่าแต่ สาวคนนั้นดูเฉิ่มจัง ช่างไม่เจียมตัวจริงๆ นายเป็นถึงเดือนมหา’ลัยเชียวนะ” เพื่อนเริ่มวิจารณ์

         “นั่นสิ….” ทรรศนัยหมายที่จะพูดเพื่อตัดบทเท่านั้น แต่นั่นกลับทำให้…

         ภัทรแอบอยู่หลังต้นไม้ เพราะเธอแอบได้ยินเพื่อนทรรศนัยพูดถึงเธอ เมื่อภัทรได้ยินคำพูดของทรรศนัยก็ถึงกับผงะ เธอคิดในใจว่า “ขอโทษนะคะ ที่ภัทรไม่เจียมตัว” และแล้วสาววัยใสที่มีรักแรกก็วิ่งร้องไห้กลับไปที่หอพักหญิงด้วยความผิดหวัง

****************************

         5 ปีต่อมา

         ภัทรเรียนจบปริญญาโท คณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ เธอก็ศัลยกรรมเปลี่ยนหน้าใหม่ พร้อมกับจัดฟัน กลายเป็นสาวสวยผมสั้นปะบ่า ดูมีเสน่ห์ ตอนนี้เธอได้เข้าไปทำงานที่สถาบันวิจัยพิษวิทยา

และวันหนึ่ง ภัทรก็ถูกคะยั้นคะยอให้ไปเที่ยวเป็นเพื่อนกับรัตน์ นานๆจะเจอเพื่อนที ภัทรจึงยอมตกลง เธอเลิกงานจึงอาบน้ำก่อนออกจากสถาบัน ด้วยความรีบจึงไม่ทันได้ใส่คอนแทคเลนส์ เลยสวมแว่นสายตาแทน และขับรถมุ่งตรงไปที่ผับแห่งหนึ่งเพื่อไปเจอกับสราญรัตน์

         “อ้าว ภัทรทำไมสวมเสื้อยืดกางเกงยีนส์แบบนี้ล่ะ พวกเราอุตส่าห์มาเที่ยวด้วยกันทั้งที” รัตน์ส่ายหน้ากับสไตล์การแต่งตัวของเพื่อน

         “โทษที เพื่อน งานเลิกค่ำจริงๆ และเธอก็โทรมาเร่ง ฉันก็เลยไม่มีเวลากลับอพาร์ทเม้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าน่ะสิ” ภัทรรีบแก้ตัว

         “อะ อะ ช่างเถอะ” รัตน์ยอมปล่อยผ่าน

         สองสาวดื่มเบียร์ด้วยกันนิดหน่อย พร้อมกับฟังเพลงด้วยกันจนเพลิน

         “เฮ้ย ภัทร! นักร้องหนุ่มคนนั้นหน้าตาดีมากเลย” รัตน์รีบทัก

         “อื้อ ก็ดูดีนะ” ภัทรรีบมองตามเพื่อนชี้

         “เอาอย่างนี้ดีกว่า พวกเรามาเล่นเกมทดสอบความกล้ากัน” รัตน์ชวนทำอะไรสนุกๆ

         “เกมอะไร” ภัทรสงสัย

         “ถ้าเธอสามารถขอเบอร์นักร้องคนนั้นมาได้ ฉันจะซื้อขนมแมวเลียให้คิริวกินตลอดเดือนเลย” รัตน์ท้า

         ด้วยความที่ภัทรอยากประหยัดค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงแมว เธอก็เลยรับคำท้า “ได้! แล้วอย่าผิดคำพูดล่ะ”

         สาวแว่นรีบฝ่าฝูงชนที่กำลังเต้นอย่างเมามันส์ แต่ทว่านักร้องคนนั้นหลังเขาร้องจบ ก็รีบลงจากเวทีและเดินดุ่มๆไปที่ลานจอดรถ

         ภัทรรีบวิ่งตาม แต่ทว่าเธอไม่ทันระวังเลยไปชนชายวัยรุ่นอย่างไม่ได้ตั้งใจ

         “โอ๊ย!” ภัทรล้มไปกับพื้นพร้อมกับแว่นหลุดกระเด็นเข้าไปในฟลอร์ที่มีหนุ่มสาวกำลังเต้นอย่างไม่สนใจใคร ทำให้แว่นตาแตกไม่เหลือชิ้นดี

         “ขอโทษครับพี่ พี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” ชายวัย 20 รีบพยุงตัวหญิงสาว

         “ไม่เป็นไรค่ะ พี่ต้องไปแล้ว พี่รีบจริงๆ” ภัทรรีบตั้งหลัก

         “พี่มองเห็นหรอครับ เอ่อ แว่นพี่แตกหมดแล้ว” ชายหนุ่มรู้สึกผิด

         “พอมองเห็นค่ะ ขอตัวนะคะ” ภัทรท่องในใจว่า “เพื่อขนม เพื่อขนม”

         และแล้วโชคก็เข้าข้างภัทร เธอวิ่งทันชายที่เพื่อนหมายปองพอดี

         “ขอโทษค่ะ ขอเบอร์ได้มั้ยคะ” ภัทรหลับหูหลับตาพูด

         “อะไรนะ คุณเป็นใคร และต้องการอะไร”

         “คือว่า เพื่อนฉันสนใจคุณค่ะ เลยให้ฉันมาขอเบอร์ให้ หวังว่าคุณจะเปิดใจบ้าง” ภัทรรีบอธิบาย

         “เป็นสาวเป็นนาง ควรสงวนท่าทีไว้บ้างนะ”

         “ทำไมหยิ่งจังคะ” ภัทรเริ่มไม่พอใจ

         “นี่คุณ! พวกเราแทบไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ อยู่ดีๆคุณก็มาขอเบอร์เนี่ยนะ”

         “ไม่ให้ ก็ไม่เป็นไรค่ะ เพื่อนฉันคงไม่ชอบคนอย่างคุณนักหรอก” ภัทรโมโห ไม่คิดว่านักร้องจะไม่เป็นมิตรขนาดนี้ เธอเลยสะบัดหน้าหนีหมายจะเดินกลับไปที่ผับ แต่ก็เห็นสราญรัตน์รีบเดินเข้ามาไกล่เกลี่ยพอดี เลยว่า “เขาไม่ให้หรอกรัตน์ กลับไปที่ผับกันเถอะ”

         รัตน์รีบกระซิบทันที “นักร้องคนนั้นขับรถออกไปตั้งนานแล้ว เธอทักผิดคนแล้วภัทร”

         ภัทรรู้สึกเขิน เลยกระซิบถามเพื่อน “แล้วทำไมไม่รีบบอกล่ะรัตน์”

         “นี่เพื่อนเธอหรอรัตน์”

         “นี่ภัทรไงคะ พี่ทรรศนัย” รัตน์รีบแนะนำเพื่อน

         ภัทรสะดุ้ง ที่ได้ยินชื่อนั้น แต่ก็รีบพูดเสียงแข็งว่า “ขอโทษค่ะ พี่ทรรศ ภัทรมองเห็นไม่ชัด เลยทักคนผิด”

         “อ้อ พี่เข้าใจแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควรขอเบอร์คนแปลกหน้าแบบนี้ หากชายคนนั้นเป็นผู้ไม่หวังดีล่ะ”

         “ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ภัทรขอตัวกลับนะคะ” ภัทรรีบตัดบท

         “จะกลับได้ยังไง แว่นเธอแตก ยังไงก็ขับรถกลับอพาร์ทเม้นท์ไม่ได้อยู่แล้ว” รัตน์ทักเพื่อน

         “ฉันกลับรถแท็กซี่ก็ได้” ภัทรเกรงใจ เพราะมันคนละทาง

         “เดี๋ยวคนขับรถก็มารับฉันแล้ว ไปกับฉันเถอะ” รัตน์เป็นห่วงเพื่อน

         “แม่ของรัตน์ให้พี่มารับกลับบ้าน” ทรรศนัยกล่าว

         “เอ่อ งั้น พี่ช่วยไปส่งภัทรด้วยได้มั้ยคะ” รัตน์อ้อนวอน

         “แต่ ฉัน” ภัทรกะจะปฏิเสธ

         “เลิกเถียงกันเถอะ พี่ต้องรีบกลับไปเคลียร์งานต่อ” ทรรศนัยมองนาฬิกาอย่างไม่เกรงใจใคร

         “ค่ะ พี่ทรรศ พวกเราจะรีบขึ้นรถเดี๋ยวนี้” รัตน์ที่รู้ดีว่าภัทรไม่อยากนั่งรถของคนที่เคยหักอกเธอ แต่เธอก็รู้จักนิสัยพี่ชายดีว่าเขาเป็นคนเอาแต่ใจตัวเองมากแค่ไหน เลยรีบกระซิบบอกภัทร “ไปกันเถอะนะ ภัทร ก็แค่ไปส่งเอง”

         “ก็ได้ค่ะ” ภัทรใจอ่อนตามคำขอของเพื่อน

         รัตน์รีบไปนั่งข้างคนขับ ในขณะที่ภัทรก็รีบเปิดประตูหลังขึ้นรถ บรรยากาศในรถเงียบเชียบมาก เพราะรัตน์ไม่ได้สนิทกับทรรศนัยมากนัก เธอก็เลยชวนภัทรคุย

         “ยังไงฉันก็จะซื้อขนมให้คิริวนะ” รัตน์เห็นความพยายามของเพื่อน

         “แต่ฉันทำไม่ได้นี่” ภัทรกล่าวเสียงเศร้า

         “น่า! ฉันก็เอ็นดูคิริวเหมือนกันนะ”

         “ขอบใจนะ” ภัทรยิ้มให้เพื่อน

         เมื่อถึงอพาร์ทเม้น ภัทรก็รีบกล่าวคำขอบคุณ และรีบลงจากรถ ในขณะที่ทรรศนัยก็ไม่สนใจภัทรเช่นกัน เขารีบขับรถกลับบ้านทันที

         ภัทรส่ายหน้า และคิดในใจว่า “พี่ช่างไม่เปลี่ยนไปเลยนะคะ และนี่ฉันเผลอไปหลงรักคนแบบนี้ได้ยังไงนะ”

         ภัทรเปิดประตูห้อง มีแมวอ้วนพันธุ์เปอร์เซียสีน้ำตาลเดินมาต้อนรับ พร้อมกับร้อง “เหมียว เหมียว เหมียว” ด้วยความดีใจที่ได้เจอทาสสาวสวย

         ภัทรอารมณ์ดีขึ้นมาทันใดเมื่อเห็นคิริว เธอทั้งอุ้มทั้งหอมด้วยความคิดถึง ทาสสาวของคิริวเลยลืมชายใจร้ายคนนั้นเสียสนิท และกล่าวว่า “วันนี้ไม่ซนใช่มั้ย มา เดี๋ยวแม่จะเทอาหารให้กินนะ แมวน้อย”

          ****************************

         2 วันต่อมา

         ครอบครัวอาจองค์ดำรงธรรม เกิดความสูญเสียครั้งใหญ่ เมื่อย่าใหญ่เสียชีวิตด้วยภาวะไตวายเฉียบพลัน

         หลังเลิกงาน ภัทรเลยรีบกลับอพาร์ทเม้นท์เพื่อเปลี่ยนเป็นชุดดำ ไปงานศพญาติผู้ใหญ่ของเพื่อนสนิท

         เมื่อถึงงาน ภัทรเข้าไปจุดธูปเคารพศพคุณย่าใหญ่หรือคุณยายของรัตน์ หลังจากนั้นก็เข้าไปกอดเพื่อนสาวที่ปล่อยโฮร้องไห้อย่างกับเด็กๆ

         “คุณยายไปสู่สุคติแล้ว ท่านจะได้ไม่ต้องทรมานจากโรคร้ายไงรัตน์” ภัทรพยายามปลอบ

         รัตน์สะอึกสะอื้น “ฉันรู้ แต่ฉันก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดี”

         “นั่นไง อันน่ามานั่นแล้ว” ภัทรมองเห็นเพื่อนร่วมงานของรัตน์

         แต่แล้วอันน่าเพื่อนนางแบบของรัตน์ก็เดินผ่านเลยไปอย่างไม่สนใจหญิงสาวทั้งสอง เธอเข้าไปแสดงความเสียใจกับทรรศนัยอย่างสนิทสนม

         รัตน์พูดด้วยเสียงกระซิบ “อันน่าไม่ได้มาเพราะฉันหรอก ผู้หญิงคนนั้นก็แอบรักพี่ทรรศนัยเหมือนเธอไง”

         “มันเป็นอดีตไปแล้วรัตน์ ตอนนี้ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่สุดหยิ่งของเธอแล้ว” ภัทรรีบพูด

         “โทษที เลิกพูดดีกว่า พวกเรารีบเข้าไปในงานเถอะ” รัตน์รีบตัดบท

         และแล้วคุณน้าศรีพรรณก็เข้ามาบอกให้ทุกคนเข้าไปนั่งข้างในเพื่อฟังพระสวดอภิธรรม

         อันน่าเดินตามทรรศนัยไปนั่งข้างๆ ท่ามกลางสายตาของญาติผู้ใหญ่ ทำให้ทุกคนเข้าใจว่าอันน่าคือแฟนของเขาโดยปริยาย