แผนร้ายลูกสาวจอมยั่ว

เช้าวันหนึ่งในเรือนตระกูลหลิว บรรยากาศที่เคยเงียบสงบกลับเริ่มตึงเครียดในแบบที่มองเห็นได้ชัดเจนขึ้น หลิวเหมยตื่นแต่เช้ามืด นางเลือกชุดผ้าไหมสีครีมอ่อนที่บางและรัดรูปกว่าทุกวัน เนื้อผ้าบางจนเมื่อแสงแดดส่องผ่านก็เผยให้เห็นเงาร่างอวบอิ่มและส่วนโค้งเว้าชัดเจน ช่วงคอระหงและไหล่ขาวผ่องถูกเปิดเผยเกือบทั้งหมด ผมยาวสลวยปล่อยสยายลงมา ไม่มัด ไม่ปักปิ่น นางแต่งหน้าเบา ๆ แต่เน้นริมฝีปากแดงระเรื่อและดวงตาที่วาววับราวกับมีไฟลุกโชน

นางยืนหน้ากระจกในห้องนอน มองภาพสะท้อนของตัวเองด้วยความพอใจ มือลูบไล้ตามเส้นโค้งของร่างกาย ปรับชุดให้เนินอกเด่นชัดยิ่งขึ้น นางรู้ดีว่าวันนี้จะเป็นวันที่แตกต่าง วันที่นางจะทดสอบขีดจำกัดของทุกคนในบ้าน

"วันนี้ข้าจะให้ท่านแม่เห็นว่า... ข้าเก่งแค่ไหน" นางกระซิบกับตัวเองในกระจก ยิ้มเจ้าเล่ห์

เมื่อหลิวหว่านและหลิวเหว่ยลงมาที่ห้องโถงเพื่อทานอาหารเช้า หลิวเหมยยืนรออยู่แล้ว นางยิ้มหวานเดินเข้าไปกอดแขนบิดาแน่น เนินอกอวบอิ่มกดทาบที่ต้นแขนเขาโดยไม่ปิดบัง ขณะที่สายตาแอบเหลือบไปมองหลิวหว่านที่เดินตามมาข้างหลัง

"สวัสดีตอนเช้าเจ้าค่ะท่านพ่อ" เสียงนางหวานหยาดเยิ้ม นางเอียงคอพิงไหล่เขา มือเรียวลูบไล้ต้นแขนช้า ๆ เป็นวงกลมเล็ก ๆ "เมื่อคืนข้าฝันถึงท่านพ่อเลยตื่นแต่เช้า กลัวว่าท่านพ่อจะเหงาเจ้าค่ะ"

หลิวเหว่ยเกร็งเล็กน้อยพร้อมชำเลืองมองมาทางหลิวหว่านภรรยา ว่านางมีท่าทีอะไรที่สงสัยหรือแปลกไปหรือไม่ เมื่อเห็นว่านางไม่ว่าอะไร ก็ยิ้มตอบบุตรสาวไปว่า "อรุณสวัสดิ์ เหมยเอ๋อร์... มากินข้าวกันเถอะ"

หลิวหว่านที่นั่งลงข้างโต๊ะ มองภาพนั้นนิ่ง ๆ ไม่มีสีหน้าตกใจหรือโกรธเคืองเหมือนที่ควรจะเป็น นางเพียงยกช้อนตักข้าวต้มเข้าปากช้า ๆ สายตาจับจ้องการเคลื่อนไหวของบุตรสาวอย่างเฉยเมย ราวกับกำลังดูละครฉากหนึ่งที่ไม่เกี่ยวกับตนเอง

หลิวเหมยสังเกตเห็นสายตานั้น นางยิ้มในใจ แล้วยิ่งเพิ่มระดับ นางเดินไปนั่งข้างบิดา แต่แทนที่จะนั่งเก้าอี้ข้างๆ นางกลับเลือกนั่งบนเก้าอี้เดียวกันกับเขา ร่างเล็กแนบชิดข้างลำตัวใหญ่ ต้นขาเรียวเนียนกดทาบต้นขาเขาใต้โต๊ะ มือข้างหนึ่งวางบนต้นขาบิดา ลูบไล้ช้า ๆ เป็นวงกลมเล็ก ๆ ขณะที่นางตักข้าวต้มป้อนเขาเอง

"ท่านพ่อเจ้าคะ... อ้าปากสิเจ้าคะ ข้าป้อนอาหารให้ท่าน" นางเอียงตัวเข้าใกล้จนเนินอกเกือบแตะแขนเขา ริมฝีปากแดงระเรื่อยิ้มหวาน ลิ้นแลบออกมาเลียริมฝีปากช้า ๆ ให้เขาเห็น "อร่อยไหมเจ้าคะ... หรืออยากให้ข้า...ป้อนอย่างอื่นให้บ้างมั้ยเจ้าคะ"

หลิวเหว่ยไอเบา ๆ หน้าแดงก่ำ รีบหันไปมองภรรยาที่นั่งด้านข้าง "หว่านเอ๋อร์... เจ้า... เจ้าไม่ว่าอะไรหรือ"

หลิวหว่านยกยิ้มบาง ๆ วางช้อนลง แล้วตอบเสียงนุ่มนวลแต่ไร้ซึ่งอารมณ์

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านพี่ เหมยเอ๋อร์โตแล้ว ข้าว่าเธอรู้ว่าอะไรเหมาะสมหรือไม่ เธออยากเอาใจท่านก็ปล่อยเถอะเจ้าค่ะ"

คำพูดนั้นทำให้หลิวเหมยชะงักเล็กน้อย นางคาดว่าจะเห็นความโกรธ ความตกใจ หรือน้ำตา แต่สิ่งที่ได้เห็นคือสายตาเฉยเมย... และบางอย่างที่คล้ายความสนใจ

หลิวเหว่ยที่ไม่รู้ความจริงเรื่องจางเหา จึงคิดว่าภรรยาเข้าใจและยอมรับพฤติกรรมของบุตรสาว เขาผ่อนคลายลง ปล่อยให้หลิวเหมยทำตามใจ

หลิวเหมยเห็นโอกาส นางเลื่อนตัวใกล้บิดามากขึ้น จนเนินอกแนบชิดกับต้นแขนเขา มือที่วางบนต้นขาเขาเลื่อนขึ้นไปใกล้ขาหนีบมากขึ้น ปลายนิ้วลูบไล้เบา ๆ ผ่านเนื้อผ้า

"ท่านพ่อ... ข้าเห็นท่านกินน้อยมาก" นางกระซิบข้างหู ลมหายใจร้อนพัดโชยใส่ใบหูเขา "ท่านไม่สบายหรือเปล่าเจ้าคะ... หรือว่าท่านต้องการ...อะไรอย่างอื่น"

หลิวหว่านมองภาพนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป นางไม่ได้มองด้วยความรังเกียจ แต่กลับเหมือนกำลังศึกษาการเคลื่อนไหวของหลิวเหมย—วิธีที่นางเอียงตัวให้เนินอกเด่นชัด วิธีที่นางลูบไล้ต้นขาบิดาเบา ๆ วิธีที่นางกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้ม

"น่าสนใจ..." หลิวหว่านคิดในใจ "ที่จริงแล้วลูกสาวข้าก็รู้และชำนาญวิธียั่วผู้ชายเหมือนกัน... ท่านพี่คงทนไม่ไหวจริง ๆ สินะ เป็นข้าก็คงไม่ไหวเช่นกัน"

นางไม่ได้รู้สึกโกรธอีกต่อไป ความรู้สึกผิดที่เคยกัดกินใจถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่า และความอยากรู้อยากเห็นที่แปลกประหลาด นางเริ่มนึกภาพตัวเองทำแบบเดียวกันกับจางเหา—วิธีที่นางจะก้มตัวให้เนินอกเด่นชัด วิธีที่นางจะลูบไล้ต้นขาเขาเบา ๆ ใต้โต๊ะ วิธีที่นางจะกระซิบข้างหูว่า "พี่เหา... ท่านแข็งขึ้นแล้วนะเจ้าค่ะ... ท่านคิดถึง...ส่วนไหนของข้าบ้าง...หน้าอก...หรือว่า...รูรักของข้า"

ภาพนั้นทำให้ร่องรักของนางตอดกระตุกโดยอัตโนมัติ นางขยับขาเบา ๆ ใต้โต๊ะเพื่อกลบเกลื่อนความเสียวที่เริ่มก่อตัว

หลิวเหมยสังเกตเห็นการขยับตัวเล็กน้อยของมารดา นางยิ้มในใจ แล้วตัดสินใจเพิ่มระดับ นางหยิบผลไม้ชิ้นหนึ่งขึ้นมา แล้วป้อนให้บิดาด้วยนิ้ว แต่แทนที่จะให้เขาเอาเอง นางกลับยื่นนิ้วเข้าไปในปากเขา ปล่อยให้เขาดูดนิ้วของนางเบา ๆ

"ท่านพ่อ... ดูดแรงหน่อยสิเจ้าค่ะ" นางกระซิบเสียงหวาน "นิ้วข้าเปียกน้ำผลไม้... ท่านต้องดูดให้สะอาด"

หลิวเหว่ยตัวสั่น รู้สึกถึงความนุ่มนวลของนิ้วเรียวในปาก เขาดูดเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว ขณะที่หลิวเหมยมองตรงไปที่มารดาด้วยสายตาท้าทาย

หลิวหว่านมองภาพนั้นต่อไป สายตาไม่หลบ ไม่โกรธ นางเพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ แล้วคิดในใจ

"ถ้าข้าทำกับพี่เหาแบบนี้... เขาจะทนไหวไหมนะ... ถ้าข้าก้มตัวให้เขาดูเนินอกชัด ๆ แล้วลูบต้นขาเขาใต้โต๊ะ... แล้วกระซิบว่า 'พี่เหา... ท่านลำแข็งขึ้นแล้วนะเจ้าค่ะ... อยากให้ข้า...ดูดให้ไหมเจ้าค่ะ...' เขาจะอดใจไหวหรือไม่ จากนั้นเขาจะกระแทกข้าแรงแค่ไหนกันนะ"

ความคิดนั้นทำให้หน้านางร้อนผ่าว ร่องรักเปียกชุ่มขึ้นอีก นางวางถ้วยชาลง มือสั่นเล็กน้อย

หลิวเหมยเห็นปฏิกิริยานั้น นางดึงนิ้วออกจากปากบิดาช้า ๆ แล้วเลียนิ้วตัวเองต่อหน้าทุกคน ลิ้นแลบออกมาเลียรอบนิ้วเป็นวงกลม

"หวานจังเลยเจ้าค่ะ... น้ำลายท่านพ่อหวานด้วย" นางพูดเสียงหวาน แล้วหันไปยิ้มให้มารดา "ท่านแม่อยากลองไหมเจ้าค่ะ"

หลิวหว่านรู้สึกเหมือนถูกไฟลนไหม้ นางกลืนน้ำลายแรง แล้วส่ายหน้า "ไม่เป็นไร เหมยเอ๋อร์... เจ้าทานเองเถอะ"

หลิวเหมยยิ้มกว้างขึ้น แล้วลุกขึ้นยืนข้างหลังหลิวเหว่ย มือวางบนไหล่เขา นวดเบา ๆ แต่ปลายนิ้วลูบไล้ลงมาตามต้นคอช้า ๆ จนหลิวเหว่ยตัวสั่น

"ท่านพ่อ... ไหล่ตึงอีกแล้วใช่ไหม เดี๋ยวข้าช่วยนวดให้นะเจ้าค่ะ" นางก้มตัวลงจนปากเกือบแตะใบหูเขา กระซิบเบา ๆ แต่ดังพอให้หลิวหว่านได้ยิน "หรือท่านอยากให้ข้านวด...ตรงที่อื่นบ้างมั้ยเจ้าค่ะ"

นางเริ่มนวดไหล่จริง ๆ แต่มือค่อย ๆ เลื่อนลงมาตามอก ปลายนิ้วลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ ของเสื้อเขา วาดเป็นวงกลมรอบหัวนมที่ยื่นออกมาเล็กน้อย

"ท่านพ่อ... กล้ามเนื้อตรงนี้แข็งไปหมดเลยนะเจ้าค่ะ" นางกระซิบ มือเลื่อนลงต่ำขึ้นไปตามท้อง "เหมือนที่อื่นก็แข็งด้วย... ข้าช่วยคลายเครียดให้นะเจ้าค่ะ... ข้าชำนาญเรื่องนี้มาก"

หลิวเหว่ยหายใจหอบเล็กน้อย "เหมยเอ๋อร์... พอแล้ว... อย่าทำแบบนี้ต่อ..."

"ทำไมเจ้าค่ะ ท่านไม่ชอบหรือ" หลิวเหมยทำเสียงเศร้า "ข้าแค่อยากดูแลท่าน... เหมือนที่ลูกสาวดีควรทำ"

นางมองไปที่หลิวหว่าน "ท่านแม่... ข้าทำผิดอะไรหรือเปล่าเจ้าค่ะ"

หลิวหว่านมองการเคลื่อนไหวของบุตรสาวอย่างตั้งใจ นางเห็นวิธีที่หลิวเหมยใช้ปลายนิ้วลูบไล้อกบิดาเป็นวงกลมเล็ก ๆ เห็นวิธีที่นางก้มตัวให้เนินอกแนบชิดกับหลังเขา เห็นวิธีที่นางกระซิบข้างหูจนหลิวเหว่ยตัวสั่น

"ดูนางเก่งจริง ๆ..." หลิวหว่านคิดในใจ ขณะที่มือข้างหนึ่งแอบเลื่อนลงไปใต้โต๊ะ ลูบเนินรักของตัวเองเบา ๆ ผ่านเนื้อผ้า "ถ้าข้าทำกับพี่เหาแบบนี้... ลูบอกเขาเป็นวงกลม... แล้วกระซิบว่า 'พี่เหา... ท่านอยากให้ข้าลูบที่อื่นไหมเจ้าค่ะ... ท่อนลำใหญ่ ๆ ของท่าน...ช่างน่าลูบจัง...' เขาจะทำอะไรกับข้าบ้างนะ"

ภาพจินตนาการนั้นทำให้ร่องรักของนางเปียกชุ่มขึ้น น้ำหวานเริ่มไหลเยิ้มออกมาเล็กน้อย นางกดขาแน่นขึ้น พยายามกลบเกลื่อนความเสียวที่เพิ่มขึ้น

"ไม่ผิดหรอก เหมยเอ๋อร์" หลิวหว่านตอบเสียงนุ่ม "เจ้าเป็นลูกสาวดี... ทำได้ตามใจเจ้าเลย"

หลิวเหมยยิ้มชัยชนะ แล้วเพิ่มระดับอีกขั้น นางเดินไปข้างหน้าหลิวเหว่ย แกล้งทำเป็นเก็บของที่ตกพื้น ก้มตัวลงช้า ๆ ให้เนินอกอวบอิ่มเผยออกมาชัดเจนจากคอเสื้อที่หลวม ท่าทางนั้นทำให้ก้นกลมฟูยื่นออกมาเด่นชัด หลิวเหว่ยมองลงไปโดยไม่รู้ตัว หายใจหอบเล็กน้อย

"อุ๊ย... ของตกเจ้าค่ะ" นางพูดเสียงหวาน ยืนขึ้นช้า ๆ ให้บิดาได้มองนานพอ แล้วเดินกลับไปยืนข้างหลังเขาอีกครั้ง

หลิวหว่านมองทุกการเคลื่อนไหว สายตาไม่พลาด นางเห็นวิธีที่หลิวเหมยก้มตัวให้เนินอกเผยออกมา เห็นสีหน้าของหลิวเหว่ยที่แดงก่ำขึ้น เห็นวิธีที่เขาพยายามหลบสายตาแต่ก็มองอยู่ดี

"เก่งมาก..." นางคิดในใจ ขณะที่นิ้วเขี่ยติ่งแตดเร็วขึ้น "ข้าจะทำแบบนี้กับพี่เหาบ้าง... ก้มตัวให้เขาดูเนินอกชัด ๆ แล้วพูดว่า 'พี่เหา... ข้าเห็นท่านมองเนินอกข้านะเจ้าค่ะ... อยากดูดหัวนมข้าไหม... อยากให้ข้าเอาเนินอกมาถูท่อนลำท่านไหมเจ้าค่ะ'"

ภาพจินตนาการนั้นทำให้ร่องรักของนางตอดกระตุกแรง น้ำหวานไหลออกมาจนเปียกกางเกงในเป็นหย่อม ๆ นางกัดริมฝีปากเบา ๆ เพื่อกลั้นเสียงคราง

หลิวเหมยกลับมายืนข้างหลังบิดา มือวางบนไหล่เขาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เอียงตัวลงมากขึ้น จนเนินอกแนบชิดกับหลังเขา นางเริ่มขยับตัวเบา ๆ ให้เนินอกถูไปมากับหลังเขา

"ท่านพ่อ... ข้ารู้สึกว่าท่านร้อน" นางกระซิบข้างหู มือเลื่อนลงมาถอดกระดุมเสื้อเขาเม็ดบน "ข้าช่วยถอดเสื้อให้นะเจ้าค่ะ... จะได้เย็นสบาย"

หลิวเหว่ยตัวแข็งทื่อ "เหมยเอ๋อร์... ไม่... ไม่ต้อง... อย่าทำตรงนี้ มันดูไม่ดี..."

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ" หลิวเหมยยิ้มหวาน มองไปที่มารดา "ท่านแม่ไม่ว่าใช่ไหมเจ้าค่ะ... ตรงนี้มีแต่พวกเรา ไม่มีคนอื่น"

หลิวหว่านพยักหน้าช้า ๆ เสียงนุ่มนวล "ไม่เป็นไร...เจ้าทำได้เลย ถ้าท่านพี่รู้สึกร้อน"

หลิวเหมยถอดกระดุมเสื้อบิดาออกทีละเม็ด มือลูบไล้อกกว้างที่เผยออกมา ปลายนิ้ววาดเส้นเป็นวงกลมรอบหัวนม จนหลิวเหว่ยตัวสั่น

"ท่านพ่อ... อกท่านแข็งแรงจังเลยเจ้าค่ะ" นางกระซิบ ปลายนิ้วเขี่ยหัวนมเบา ๆ "ข้าชอบสัมผัสแบบนี้"

นางเอียงตัวลงมากขึ้น จนเนินอกของนางแนบชิดกับหลังเขา แล้วเริ่มขยับตัวเป็นจังหวะ ให้เนินอกนุ่มนวลถูไปมากับผิวหนังเขา

"ท่านพ่อ... ข้าอยากอยู่ใกล้ท่านแบบนี้ตลอด" นางกระซิบ มือเลื่อนลงไปตามท้องเขา "ข้าอยากดูแลท่านทุกอย่าง... ทุกส่วนของร่างกายท่าน"

หลิวเหว่ยหายใจหอบ ร่างกายเริ่มตอบสนอง แต่เขายังพยายามควบคุมตัวเอง "เหมยเอ๋อร์... พอแล้ว... อย่าทำแบบนี้..."

"ทำไมเจ้าค่ะ" หลิวเหมยทำเสียงเศร้า "ท่านไม่รักข้าแล้วหรือ... ข้าแค่อยากให้ท่านมีความสุข"

นางหันไปมองหลิวหว่าน "ท่านแม่... ข้าทำผิดอะไรหรือเปล่าเจ้าค่ะ ข้าแค่อยากเป็นลูกสาวดี"

หลิวหว่านมองภาพนั้น ใจเต้นแรงขึ้น นางคิดถึงการที่จะทำแบบเดียวกันกับจางเหา

"พี่เหา... อกท่านแข็งแรงจังเลยเจ้าค่ะ... ข้าอยากลูบ... อยากเลีย... อยากดูดหัวนมท่าน... แล้วท่านจะดูดหัวนมข้าด้วยไหมเจ้าค่ะ... ดูดแรง ๆ จนข้าครางเสียงหลง..."

นางเขี่ยติ่งแตดเร็วสุดแรงใต้โต๊ะ น้ำหวานไหลออกมาจนเปียกเก้าอี้ นางรู้สึกเหมือนจะถึงจุดสุดยอดแล้ว แต่พยายามกลั้นไว้

"อืมมม..ไม่ผิดหรอก เหมยเอ๋อร์" นางตอบเสียงแผ่ว กลั้นเสียงครางที่เกือบหลุดออกมา "เจ้าทำได้ตามใจเจ้าเลย... ข้าเข้าใจ"

หลิวเหมยยิ้มชัยชนะ แล้วเพิ่มระดับอีกขั้น นางเดินไปด้านหน้าหลิวเหว่ย แล้วนั่งลงบนตักเขาโดยตรง หันหน้าเข้าหาเขา ขาทั้งสองข้างแยกคร่อมต้นขาเขา

"ท่านพ่อ... แบบนี้ข้าจะนวดให้ท่านได้ดีกว่าเจ้าค่ะ" นางพูดเสียงหวาน มือวางบนอกเปลือยของเขา เริ่มนวดเป็นวงกลม

หลิวเหว่ยตกใจ "เหมยเอ๋อร์! อย่าทำแบบนี้! ลุกขึ้น!"

"ทำไมเจ้าค่ะ" หลิวเหมยทำตาโต "ข้าแค่อยากนวดให้ท่าน... ท่านแม่ไม่ว่าใช่ไหมเจ้าค่ะ"

นางมองไปที่หลิวหว่าน ขณะที่เริ่มขยับสะโพกเบา ๆ บนตักบิดา ให้ร่องรักของนางถูกับส่วนที่เริ่มแข็งตัวของเขา

หลิวหว่านมองภาพนั้นด้วยความตื่นเต้นที่เพิ่มขึ้น นางเห็นวิธีที่หลิวเหมยขยับสะโพก เห็นสีหน้าของหลิวเหว่ยที่เริ่มสูญเสียการควบคุม

"ถ้าข้านั่งบนตักพี่เหาแบบนี้..." นางคิดในใจ ขณะที่นิ้วเขี่ยติ่งแตดเร็วขึ้น "แล้วขยับสะโพกให้ร่องรักถูกับท่อนลำเขา... แล้วกระซิบว่า 'พี่เหา... ข้าเปียกแล้วเจ้าค่ะ... อยากให้ท่านเข้ามาข้างใน... เข้ามาลึก ๆ...' เขาจะทำอะไรกับข้าบ้างนะ"

ภาพจินตนาการนั้นทำให้นางเกือบถึงจุดสุดยอด น้ำหวานไหลออกมาเป็นสาย

"ไม่เป็นไร..." นางตอบเสียงสั่น "เหมยเอ๋อร์... เจ้าทำได้..."

หลิวเหมยยิ้มกว้าง แล้วเริ่มขยับสะโพกเร็วขึ้น มือลูบไล้อกบิดาแรงขึ้น

"ท่านพ่อ... ข้ารู้สึกว่าท่านแข็งขึ้นแล้วเจ้าค่ะ" นางกระซิบข้างหู "ท่านคิดถึงข้าหรือเปล่า... คิดถึงร่างกายข้า"

หลิวเหว่ยหายใจหอบแรง ร่างกายตอบสนองโดยไม่อาจควบคุม "เหมยเอ๋อร์... หยุด... อย่าทำแบบนี้..."

"ข้าไม่อยากหยุดเจ้าค่ะ" หลิวเหมยกระซิบ "ข้าอยากทำให้ท่านมีความสุข... เหมือนที่ภรรยาดีควรทำ"

นางมองไปที่หลิวหว่าน "ท่านแม่... ท่านเข้าใจใช่ไหมเจ้าค่ะ... ว่าบางครั้งผู้หญิงต้องทำให้ผู้ชายมีความสุข"

หลิวหว่านพยักหน้าช้า ๆ ขณะที่นิ้วเขี่ยติ่งแตดของตัวเองใต้โต๊ะ "ใช่... เหมยเอ๋อร์... ข้าเข้าใจ..."

หลิวเหมยขยับสะโพกแรงขึ้น ร่องรักเปียกชุ่มของนางถูกับส่วนที่แข็งตัวของบิดาผ่านเนื้อผ้า

"ท่านพ่อ... ข้าเปียกแล้วเจ้าค่ะ" นางกระซิบเสียงหวาน "ข้าเปียกเพราะท่าน... เพราะข้ารักท่าน"

หลิวเหว่ยสั่นสะเทือน ความต้องการในร่างกายเพิ่มขึ้นจนแทบควบคุมไม่ได้

หลิวหว่านมองภาพนั้น ใจเต้นแรงมาก นางลุกขึ้นจากโต๊ะ แล้วเดินขึ้นบันไดไปห้องนอนใหญ่ นางปิดประตูห้อง แล้วนั่งลงหน้ากระจก มองภาพสะท้อนของตัวเอง

นางยกมือลูบเนินอกตัวเองเบา ๆ ผ่านเนื้อผ้า นึกถึงวิธีที่นางจะใช้กับจางเหาครั้งหน้า—ก้มตัวให้เขาดูร่องอกลึก ลูบต้นขาเขาใต้โต๊ะชา แล้วกระซิบข้างหูว่า "สามี... ข้าอยากให้ท่านกระแทกข้าตอนกลางวันแบบนี้... แรง ๆ... จนข้าลืมทุกอย่าง"

นางถอดเสื้อผ้าออก มองร่างเปลือยของตัวเองในกระจก มือลูบไล้ตามเส้นโค้งของร่างกาย

"ข้าจะนั่งบนตักเขา... ขยับสะโพกให้เขาเห็นว่าข้าต้องการเขาแค่ไหน... แล้วกระซิบว่า 'พี่เหา... ข้าเปียกแล้ว... อยากให้ท่านเข้ามาข้างใน... เข้ามาลึก ๆ จนถึงปากมดลูก...'"

นางเขี่ยติ่งแตดของตัวเองเร็วขึ้น น้ำหวานไหลออกมาเป็นสาย

"แล้วข้าจะลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าต่อหน้าเขา... ให้เขาดูเนินอกและร่องรักของข้า... แล้วกระซิบว่า 'พี่เหา... ข้าอยากให้ท่านดูดหัวนมข้า... ดูดแรง ๆ จนข้าครางเสียงหลง... แล้วเลียร่องรักข้าจนข้าแตกใส่ปากท่าน...'"

ร่องรักตอดกระตุกแรง น้ำหวานไหลเยิ้มเปียกกางเกงใน นางกัดริมฝีปาก ยิ้มบาง ๆ กับตัวเองในกระจก

"ถ้าลูกสาวข้าทำได้... ข้าก็ทำได้เหมือนกัน"

นางใส่เสื้อผ้ากลับ แล้วเดินลงบันไดมายืนที่ริมห้องโถงโดยยังไม่เข้าไปข้างใน พบว่าหลิวเหมยยังคงนั่งบนตักหลิวเหว่ย แต่ขณะนี้นางกำลังจูบแก้มเขาเบา ๆ

"ท่านพ่อ... ข้ารักท่านมากเจ้าค่ะ" หลิวเหมยกระซิบ "ข้าอยากอยู่กับท่านแบบนี้ตลอดไป"

หลิวเหว่ยหายใจหอบ พยายามผลักนางออก "เหมยเอ๋อร์... พอแล้ว... ลุกขึ้น..."

หลิวหว่านมองภาพนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความรู้สึกผิดที่เคยมีหายไปแล้ว แทนที่ด้วยความตื่นเต้นและความอยากรู้อยากเห็น

หลิวเหมยเอียงตัวลงจูบใกล้ปากหลิวเหว่ย "ท่านพ่อ... ข้าจะดูแลท่านให้ดีที่สุดเจ้าค่ะ... ทุกวัน... ทุกคืน..."

หลิวเหว่ยสั่นสะเทือน ร่างกายตอบสนองจนแทบควบคุมไม่ได้ แต่เขายังพยายามต่อสู้กับความรู้สึกนั้น

หลิวหว่านมองภาพนั้นต่อไป ในใจนาง ความรู้สึกผิดที่เคยกัดกินใจ... เริ่มถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นที่แปลกประหลาด

ความตื่นเต้นที่จะยั่วยวนจางเหาให้หนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม

และครั้งหน้า... นางจะไม่ปล่อยให้เขาหยุดง่าย ๆ อีกต่อไป