“คุณหนูเ้าคะ เหตุใดชาดทาปากของคุณหนูถึงได้เปรอะเลอะจนล้นขอบปากเช่นนั้นเล่า”
ทันทีที่ประตูเรือนเปิดออกและคุณหนูฟางก้าวย่างออกมาจากธรณีประตูลั่วหลินผู้เป็สาวใช้คนสนิทก็รีบวิ่งตรงเข้ามาหาคุณหนูของนาง โดยไม่สนใจองครักษ์เฉินอะไรนั่นแต่อย่างใดด้านเฉินซือเผยพอเห็นว่านายท่านทั้งสองแยกตัวออกจากกัน เขาก็ไม่จำเป็ต้องคุมเข้มและคอยกักตัวแม่นางลั่วอีก
“ชาดก็ส่วนหนึ่งเืก็ส่วนหนึ่ง”
ฟางจิ้งเหยียนตอบเสียงเย็นก่อนจะรับผ้าเช็ดหน้าสีขาวบริสุทธิ์จากมือสาวใช้ขึ้นมาซับเืคาว ๆของกงเสวี่ยหานออก นางหวังว่าการมาของนางในครั้งนี้จะช่วยยุติงานมงคลที่เป็ผลสืบเนื่องมาจากความผิดพลาดของคืนนั้นได้
“หาาาาคุณหนูของข้าโดนคุณชายกงรังแกอย่างนั้นหรือเ้าคะ?”
ลั่วหลินเป็เด็กสาววัยเพียงสิบสามปีนางไม่ค่อยรู้ประสีประสาเกี่ยวกับการวางตัวจึงได้หลุดคำถามที่แสนไร้เดียงสานั้นออกมาคืนนั้นคุณหนูของนางได้เสียกับคุณชายกงโดยบังเอิญเมื่อครู่นี้คุณหนูเข้าไปด้านในตั้งนานสองนานหนำซ้ำองครักษ์เฉินก็คุมเข้มมิให้ผู้ใดก้าวเข้าไปใกล้ตัวเรือนพอคุณหนูของนางออกมาข้างนอกก็มีรอยเลอะที่ริมฝีปาก นางจึงเข้าใจไปเองว่าคุณหนูของนางกับคุณชายกง…
เอ่อ…ซ้ำรักกันเป็ครั้งที่สอง!
“ข้าต่างหากที่รังแกเขา”
จิ้งเหยียนว่าไว้เพียงเท่านี้ก็รวบชายกระโปรงแล้วค้อมหัวเข้าไปนั่งสง่าในรถม้าคันกลางอย่างเหนื่อยใจอันที่จริงนางไม่ควรมาที่จวนสกุลกงด้วยตัวเองั้แ่แรก คนที่เหมาะสมที่จะมาเจรจาเื่สู่ขอมากที่สุดควรเป็หน้าที่ของฟางเจิ้งเหรินผู้ซึ่งมีสถานะเป็พี่ชายคนรองของนาง
แต่ทว่าก่อนหน้านี้นางรบเร้าให้พี่รองบุกมาเจรจาขอยกเลิกการสู่ขอที่หมายจะเกิดขึ้นในเร็ววัน ทั้งยังเฝ้าอธิบายให้พี่รองฟังจนปากแทบฉีกไปถึงรูหูว่าเื่ในคืนนั้นมันเป็แค่เหตุสุดวิสัย ต่างฝ่ายต่างมิได้สติจะเอามาเหมารวมว่ารักใคร่ปรองดอง แล้วมัดมือชกเยี่ยงนี้ได้อย่างไรกัน
ด้านฟางเจิ้งเหรินได้แต่รับฟังแต่ไม่ทำตามอย่างไรสตรีเสียพรหมจรรย์ให้บุรุษแล้ว จะรักหรือไม่รักล้วนไม่สำคัญเพื่อไม่ให้ผู้อื่นเย้ยหยัน นินทา และิ่เกียรติอย่างไรฟางจิ้งเหยียนก็ต้องแต่งกับกงเสวี่ยหานให้ถูกต้องมิเช่นนั้นท่านพ่อที่นอนอยู่ในหลุมศพคงได้โทษว่าบุตรชายคนนี้บริหารเื่น้อยใหญ่ในจวนไม่ได้เื่
ในเมื่อหวังพึ่งพี่ชายคนรองมิได้ฟางจิ้งเหยียนคนงามจึงเบนเข็มมากันท่าที่ตัวต้นเหตุ ขอเพียงกงเสวี่ยหานไม่เขียนจดหมายสู่ขอไปแจ้งสำนักทะเบียนไม่ส่งคาราวานสินสอดไปที่จวนสกุลฟางไม่ว่าจ้างมโหรีออกมาตีฆ้องร้องเปล่าก็สิ้นเื่แล้วมิใช่หรือ
ส่วนเื่ที่จะถูกนินทาว่าร้ายนางทำใจไว้แล้ว อีกอย่างนางไม่สนว่าผู้ใดจะตราหน้านาง ชีวิตเป็ของนาง ลมหายใจเป็ของนางนางจะใช้มันให้คุ้มค่า จะโลดแล่นหาความสุขใส่ตัวจนกว่าจะหนำใจหากหัวอ่อนและคล้อยตามไปกับพิธีแต่งงานบ้า ๆ นี่แล้วมันจะต่างอันใดกับกลายเป็นกน้อยในกรงเสียเล่า...
ขณะนั่งอยู่ในโถงรถม้าคันกลางเพื่อกลับไปยังจวนสกุลฟางหญิงสาวในอาภรณ์สีฟ้าอ่อนปนขาวได้แต่ลอบถอนหายใจออกมาแ่ ๆนางเหนื่อยล้ากับโชคชะตาที่ตนเองต้องเผชิญฟางจิ้งเหยียนเอื้อมหลังมือปาดม่านลูกไม้เบา ๆแล้วแยงหางตามองทิวทัศน์ด้านนอกเพื่อปลอบประโลมความเหนื่อยหน่ายในใจของตน
แต่จู่ ๆโสตสมองของนางก็หวนคืนไปทบทวนในโชคชะตาของตนเองโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว
ฟางจิ้งเหยียนที่ทุกคนเห็น ที่จริงคือผิงเซียวหรันที่มาจากต่างโลกก่อนที่จะเข้ามาสวมอยู่ในร่างของคุณหนูสามฟางจิ้งเหยียนเธอคือนักเขียนตัวน้อยที่เพิ่งะโเข้าไปในวงการนักเขียนเพราะอยากมีชื่อเสียงในเร็ววัน ผิงเซียวหรันจึงใช้ชีวิตเหมือนผีตายซาก วงจรชีวิตในหนึ่งวันไม่มีอะไรเลยนอกจาก กิน นอน เขียนนิยาย เขียนนิยาย และเขียนนิยาย
หนึ่งปีเต็มที่เธอโหมทำงานหนักและมุ่งมั่นในการผลิตงานเขียนฉบับใหม่ๆ ออกมาวางขายในแอปพลิเคชันออนไลน์ ด้วยเชื่อว่า ไม่ดังวันนี้ก็ต้องดังเข้าสักวันละว่ะ ขอแค่ไม่หยุดกลางทางและไม่ตายไปซะก่อน
และใช่!ไม่ผิดไปจากที่พูด ผิงเซียวหรันหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันเพราะพักผ่อนน้อยกินแต่อาหารที่ไม่มีประโยชน์ และโหมทำงานหนักเกินไปเธอสิ้นใจตายในขณะที่ยังนั่งเกลาสำนวนนิยายเื่ล่าสุด
นิยายเื่นั้นมีชื่อว่า ‘เสน่หาสืบราคะ!’ ไม่รู้ว่าเพราะ์เห็นใจ หรือเพราะ์เวทนากันแน่ถึงได้ส่งเธอให้กลับมามีลมหายใจอีกครั้งในนิยายที่ตัวเองเป็คนแต่ง
แต่มันน่าเจ็บใจตรงที่์ไม่ได้ส่งเธอมาเป็นางเอกที่ต้องคู่กับพระเอกแต่์กลับส่งเธอมาอยู่ในร่างของฟางจิ้งเหยียนซึ่งเป็นางร้ายของเื่ที่ในตอนจบไม่สมหวังกับอะไรเลยหนำซ้ำยังกลายเป็ขอทานข้างถนนที่ถูกเนรเทศให้ไปใช้ชีวิตอยู่ชายแดน
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นดูบิดเบี้ยวไปหมดตัวเธอเองที่เป็ผู้วางพล็อตก็ถึงกับต้องกุมขมับเมื่อเนื้อเื่ที่เธอเขียนเองกับมือไม่เป็ไปตามที่ตนเขียน
และที่น่าสนใจไปกว่านั้นคือนิยายเื่เสน่หาสืบราคะคือนิยายติดเรท ดังนั้นจึงไม่แปลกที่พอทะลุเข้ามาเธอก็พลาดพลั้งไปมีอะไรกับตัวร้ายในนิยาย
แต่ไม่สิ!เนื้อเื่มันไม่ใช่แบบนี้เสียหน่อย
อิงตามเนื้อเื่!คืนนั้นคนที่เสียตัวจะต้องเป็คุณหนูหกมู่หรงเยว่ซึ่งมีสถานะเป็นางเอก ส่วนคนที่ได้กินเต้าหู้สตรีงามควรเป็เสิ่นอวี้สือซึ่งมีสถานะเป็พระเอกแต่ไม่รู้ว่าเพราะ์เล่นตลกหรืออย่างไรคนที่เสียตัวในคืนเดือนมืดถึงได้กลายเป็ตัวร้ายอย่างฟางจิ้งเหยียนไปซะได้หนำซ้ำคนที่ได้แหวกกลีบบุปผาของนางยังเป็ตัวร้ายอีกต่างหาก
ใช่แล้ว!ตัวร้ายของนิยายเื่นี้คือกงเสวี่ยหาน!
ตามพล็อตเื่ที่วางไว้กงเสวี่ยหานเป็คนคลั่งรัก และหมายจะมู่หรงเยว่แต่เพียงผู้เดียว ตลอดจนตามราวีไม่ให้เสิ่นอวี้สือกับมู่หรงเยว่ได้ลงเอยกันด้วยสารพัดวิธีโดยไม่สนถูกผิดยิ่งไม่สนวิธีการแต่เท่าที่เห็นอยู่นี้ไฉนกงเสวี่ยหานถึงได้ดูคลั่งรักนางร้ายอย่างฟางจิ้งเหยียนจนโงหัวไม่ขึ้นอย่างนั้นเล่า…
2K
