เมื่อตัวร้ายผู้นั้นจ้องจะครอบครองข้า
ทั้งคู่ไม่น่าจะลงเอยกันได้ เขาเป็นตัวร้าย นางเป็นตัวร้าย แล้วเหตุไฉนตัวร้ายที่ควรทำตัวห่างเหินและเย็นชาจึงกลายเป็นคนคลั่งรัก หนำซ้ำยังตามกีดกันนางจากบุรุษอื่นดั่งสุนัขหวงเจ้าของ แล้วนางจะรับมืออย่างไร?
ยอดอ่าน 1.78K
จำนวนตอน 37
คอมเมนต์ 0
คำโปรยทั้งคู่ไม่น่าจะลงเอยกันได้ เขาเป็นตัวร้าย นางเป็นตัวร้าย แล้วเหตุไฉนตัวร้ายที่ควรทำตัวห่างเหินและเย็นชาจึงกลายเป็นคนคลั่งรัก หนำซ้ำยังตามกีดกันนางจากบุรุษอื่นดั่งสุนัขหวงเจ้าของ แล้วนางจะรับมืออย่างไร?
**********คัทซีน!!! ที่ 1
"แต่งกับข้ามันน่าผิดหวังขนาดนั้นเชียวหรือ ถึงกับทำให้คนงามหน้าบูดบึ้งได้ทั้งวัน"
เสียงพราวเสน่ห์ของใครคนนั้นทำให้จิ้งเหยียนหลุดจากห้วงภวังค์ เจ้าตัวผินหน้านวลงามมองไปยังต้นเสียงแต่ก็ไม่พบเงาของผู้ต้องสงสัย แต่ชั่วอึดใจเดียวชายร่างสูงโปร่งก็มาหยุดยืนอยู่ข้างกายนาง พร้อมกับใช้เรียวนิ้วมือเชยคางมนให้หันมาสบตากับเขา
เป็นกงเสวี่ยหานผู้นั้นอีกแล้ว! เป็นคู่เวรคู่กรรมหรืออย่างไร ถึงใดตามมารังควานนางถึงที่ ทั้งที่เพิ่งจากกันหลัด ๆ เมื่อไม่กี่ชั่วยามนี้เอง
แต่ทว่า! เขาบุกเข้าเรือนนอนของนางได้อย่างไร คนในจวนสกุลฟางไม่มีหูไม่มีตากันแล้วหรือไร ถึงได้ปล่อยให้คนผู้นี้เข้านอกออกในได้ตามใจชอบ!?
"ปล่อยนะ! อย่ามาทำเหมือนข้าเป็นของเล่นของท่าน"
ใบหน้าร้ายกาจของนางชวนให้ขุนนางหนุ่มถึงกับเผลอระบายยิ้มอ่อน คงไม่เคยมีผู้ใดบอกกับนางสินะ ว่ายามที่นางทำจมูกย่นเช่นนี้มันเหมือนจิ้งจอกตัวน้อยก็ไม่ปาน ทั้งน่ารักและน่าชังในเวลาเดียวกัน
คัทซีน!!! ที่ 2"คนงาม แค่หาข้าไม่เจอก็เกรี้ยวกราดถึงเพียงนี้เชียวหรือ"
"กงเสวี่ยหาน! ท่านมันปีศาจร้ายในคราบมนุษย์ หายไปตั้งสามวันโดยไม่บอกกล่าว ไม่ให้เหตุผล ไม่อธิบายตื้นลึกหนาบาง ปล่อยให้ข้าเฝ้าห่วงใยท่านอยู่ฝ่ายเดียว ทำข้ากินไม่ได้ กลืนไม่ลงอยู่หลายวัน ยามนี้ท่านยังมีหน้ามาล้อเล่นกับข้าอีกงั้นหรือ"
"คนงาม เจ้าไม่ต้องรีบร้อนที่จะบอกรักข้าถึงเพียงนั้นก็ได้ เพราะอย่างไรคืนนี้ทั้งคืน ข้าก็ไม่อาจปล่อยให้เจ้าห่างกายข้าไปไหนได้แม้แต่ก้าวเดียว"
ทันทีที่สิ้นเสียงพูดของกงเสวี่ยหาน ซึ่งมันฟังดูสองแง่สองง่ามยังไงชอบกล จู่ ๆ ฝ่ามือหยาบใหญ่ของชายหนุ่มก็รุกล้ำผ่านม่านลูกไม้ เข้ามาประคองหลังต้นคอของนางดั่งมีตาทิพย์ เขาออกแรงเพียงน้อยนิด หัวทั้งหัวของนางก็หลุดโผล่ออกมาจากกรอบหน้าต่างได้อย่างง่ายดาย จากนั้นกงเสวี่ยหานก็จัดสรรรสจูบที่เต็มไปด้วยความคิดถึงและเว้าวอน มอบให้แก่นางโดยไม่ถามหาความสมัครใจ ยิ่งไม่สนว่าภายในรถม้าจะมีลั่วหลินนั่งอยู่ด้วย
"คะคะคุณหนู ละลั่วหลินขอตัวก่อนนะเจ้าคะ พวกท่าน เอ่อ...เชิญตามสบายได้เลยเจ้าค่ะ"
สาวน้อยผู้ไม่ประสาในเรื่องอย่างว่าของชายหญิง ได้แต่นาบฝ่ามือปิดตาตัวเองฉับพลัน ประหนึ่งกลัวว่าตนจะตาพร่าตาบอดเมื่อเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น *....*'
**********คัทซีน!!! ที่ 1
"แต่งกับข้ามันน่าผิดหวังขนาดนั้นเชียวหรือ ถึงกับทำให้คนงามหน้าบูดบึ้งได้ทั้งวัน"
เสียงพราวเสน่ห์ของใครคนนั้นทำให้จิ้งเหยียนหลุดจากห้วงภวังค์ เจ้าตัวผินหน้านวลงามมองไปยังต้นเสียงแต่ก็ไม่พบเงาของผู้ต้องสงสัย แต่ชั่วอึดใจเดียวชายร่างสูงโปร่งก็มาหยุดยืนอยู่ข้างกายนาง พร้อมกับใช้เรียวนิ้วมือเชยคางมนให้หันมาสบตากับเขา
เป็นกงเสวี่ยหานผู้นั้นอีกแล้ว! เป็นคู่เวรคู่กรรมหรืออย่างไร ถึงใดตามมารังควานนางถึงที่ ทั้งที่เพิ่งจากกันหลัด ๆ เมื่อไม่กี่ชั่วยามนี้เอง
แต่ทว่า! เขาบุกเข้าเรือนนอนของนางได้อย่างไร คนในจวนสกุลฟางไม่มีหูไม่มีตากันแล้วหรือไร ถึงได้ปล่อยให้คนผู้นี้เข้านอกออกในได้ตามใจชอบ!?
"ปล่อยนะ! อย่ามาทำเหมือนข้าเป็นของเล่นของท่าน"
ใบหน้าร้ายกาจของนางชวนให้ขุนนางหนุ่มถึงกับเผลอระบายยิ้มอ่อน คงไม่เคยมีผู้ใดบอกกับนางสินะ ว่ายามที่นางทำจมูกย่นเช่นนี้มันเหมือนจิ้งจอกตัวน้อยก็ไม่ปาน ทั้งน่ารักและน่าชังในเวลาเดียวกัน
**********
คัทซีน!!! ที่ 2"คนงาม แค่หาข้าไม่เจอก็เกรี้ยวกราดถึงเพียงนี้เชียวหรือ"
"กงเสวี่ยหาน! ท่านมันปีศาจร้ายในคราบมนุษย์ หายไปตั้งสามวันโดยไม่บอกกล่าว ไม่ให้เหตุผล ไม่อธิบายตื้นลึกหนาบาง ปล่อยให้ข้าเฝ้าห่วงใยท่านอยู่ฝ่ายเดียว ทำข้ากินไม่ได้ กลืนไม่ลงอยู่หลายวัน ยามนี้ท่านยังมีหน้ามาล้อเล่นกับข้าอีกงั้นหรือ"
"คนงาม เจ้าไม่ต้องรีบร้อนที่จะบอกรักข้าถึงเพียงนั้นก็ได้ เพราะอย่างไรคืนนี้ทั้งคืน ข้าก็ไม่อาจปล่อยให้เจ้าห่างกายข้าไปไหนได้แม้แต่ก้าวเดียว"
ทันทีที่สิ้นเสียงพูดของกงเสวี่ยหาน ซึ่งมันฟังดูสองแง่สองง่ามยังไงชอบกล จู่ ๆ ฝ่ามือหยาบใหญ่ของชายหนุ่มก็รุกล้ำผ่านม่านลูกไม้ เข้ามาประคองหลังต้นคอของนางดั่งมีตาทิพย์ เขาออกแรงเพียงน้อยนิด หัวทั้งหัวของนางก็หลุดโผล่ออกมาจากกรอบหน้าต่างได้อย่างง่ายดาย จากนั้นกงเสวี่ยหานก็จัดสรรรสจูบที่เต็มไปด้วยความคิดถึงและเว้าวอน มอบให้แก่นางโดยไม่ถามหาความสมัครใจ ยิ่งไม่สนว่าภายในรถม้าจะมีลั่วหลินนั่งอยู่ด้วย
"คะคะคุณหนู ละลั่วหลินขอตัวก่อนนะเจ้าคะ พวกท่าน เอ่อ...เชิญตามสบายได้เลยเจ้าค่ะ"
สาวน้อยผู้ไม่ประสาในเรื่องอย่างว่าของชายหญิง ได้แต่นาบฝ่ามือปิดตาตัวเองฉับพลัน ประหนึ่งกลัวว่าตนจะตาพร่าตาบอดเมื่อเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น *....*'
436
