ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 113 : คุณหนูสายเปย์ปะทะฝูงหมาป่า : วิถีคนรวย

ยามบ่ายคล้อย แสงแดดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ ลอดผ่านกิ่งไม้

ลึกเข้าไปในป่าหมอกลวงตา โซนทิศตะวันตก

หลังจากจัดการจางหู่ อาเจียก็ควบคุมเจ้าสัวให้เดินสำรวจลึกเข้าไปเรื่อยๆ โดยใช้ เจ้าถุงเงิน เป็นตัวนำทางดมกลิ่นอายวิญญาณจากป้ายคำสั่ง

ยิ่งลึก หมอกยิ่งหนา และเสียงการต่อสู้ก็ยิ่งได้ยินถี่ขึ้น

ทันใดนั้น เสียงระเบิดตูมตามและเสียงโวยวายแหลมสูงที่คุ้นหูก็ดังแว่วมา

"ออกไปนะ! พวกยาจกสกปรก! อย่าเข้ามาใกล้ข้านะ!"

"เสียงนี้มัน..." อาเจียขมวดคิ้ว "คุณหนูเฟิง?"

เขาบังคับเจ้าสัวให้ย่องเงียบเข้าไปดูหลังพุ่มไม้ใหญ่

ภาพที่เห็นคือ เฟิงหลิงเอ๋อร์ คุณหนูเล็กตระกูลเฟิง กำลังยืนอยู่กลางวงล้อมของศิษย์สายนอกกลุ่มใหญ่ประมาณห้าคน สีหน้าของนางดูตื่นตระหนก แต่ในมือกลับถือ 'ยันต์ระเบิดเพลิง' ปึกใหญ่ราวกับถือพัด

"ส่งป้ายคำสั่งมาซะดีๆ คุณหนูเฟิง!" หัวหน้ากลุ่มโจร (ศิษย์สายนอกหน้าบาก) แสยะยิ้ม "ที่นี่ไม่มีพี่ชายเจ้ามาคอยโอ๋นะ!"

"อยากได้ก็เข้ามาเอาสิ!" เฟิงหลิงเอ๋อร์ตวาดแว้ด พร้อมกับปาปึกยันต์ในมือออกไป

ตูม! ตูม! ตูม!

ยันต์ระเบิดทำงานรัวๆ สร้างกำแพงไฟล้อมรอบตัวนางเอาไว้ เหล่าศิษย์สายนอกต้องกระโดดหลบกันจ้าละหวั่น

"ยัยบ้านี่! ปายันต์ระเบิดระดับกลางทีละสิบแผ่นเนี่ยนะ!?" หนึ่งในกลุ่มโจรตะโกนด้วยความเสียดายของ "นั่นมันเงินทั้งนั้น!"

"ข้ารวย! ข้าจะปาเล่น ใครจะทำไม!" เฟิงหลิงเอ๋อร์เชิดหน้า "ใครกล้าเข้ามา ข้าจะปา 'ไข่มุกอัสนี' ใส่ให้ไหม้เกรียมเลยคอยดู!"

นางล้วงลูกแก้วสีม่วงที่ส่งเสียงเปรี้ยะๆ ออกมาขู่

กลุ่มโจรชะงัก ไข่มุกอัสนีเป็นของวิเศษใช้ครั้งเดียวทิ้งที่มีราคาสูงและอานุภาพรุนแรงมาก

"บ้าเอ๊ย... เข้าไม่ถึงตัวนางเลย"

อาเจียที่แอบดูอยู่ถึงกับน้ำลายหกด้วยความเสียดาย

"โอ๊ย... ปวดใจ... ยันต์ระเบิดแผ่นละห้าตำลึงทอง นางปาทิ้งเหมือนเศษกระดาษ! ถ้าข้าเก็บมาขายต่อได้คงรวยเละ..."

แต่เขาก็สังเกตเห็นว่า เฟิงหลิงเอ๋อร์เริ่มเหนื่อยหอบ และยันต์ในมือเริ่มร่อยหรอ

'ถึงจะรวยแค่ไหน แต่ถ้าของหมด นางก็เสร็จพวกหมาป่าพวกนี้แน่...'

อาเจียตาเป็นประกาย ความคิดชั่วร้าย (ในเชิงธุรกิจ) ผุดขึ้นมาทันที

"โอกาสทองมาถึงแล้ว... วีรบุรุษขี่ม้าขาว (หรือขี่หุ่นหิน) ย่อมปรากฏตัวในยามคับขัน... พร้อมกับบิลค่าจ้าง!"

เขาบังคับเจ้าสัวให้ก้าวเท้าหนักๆ ออกจากที่ซ่อน ตึง! ตึง!

"ใครน่ะ!?" กลุ่มโจรหันขวับ

เจ้าสัวเดินฝ่าม่านควันไฟเข้าไปยืนขวางหน้าระหว่างกลุ่มโจรกับเฟิงหลิงเอ๋อร์ มันยืนกอดอกนิ่งๆ แต่แผ่แรงกดดันมหาศาล

เฟิงหลิงเอ๋อร์จำหุ่นเชิดตัวนี้ได้ทันที "เจ้าสัว!? ...อาเจีย!? เจ้าอยู่ที่ไหน!"

เสียงของอาเจียดังออกมาจากท้องของเจ้าสัว (อาเจียใช้วิชาส่งเสียงผ่านแท่งหยกดำ ให้ไปสั่นสะเทือนที่กล่องเสียงของหุ่น)

"สวัสดีขอรับคุณหนูเฟิง..." เสียงหุ่นยนต์ทุ้มต่ำแต่กวนประสาทดังขึ้น "สนใจบริการ 'ผู้คุ้มกันฉุกเฉิน' ไหมขอรับ? ค่าบริการพิเศษ... คิดตามจำนวนหัวศัตรู หัวละสิบตำลึงทอง สนใจเซ็นสัญญาเลยไหม?"

เฟิงหลิงเอ๋อร์อึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ

"เจ้าหน้าเลือด! หน้าสิ่วหน้าขวานยังจะมาขายของอีก!"

"งั้นข้าไปล่ะนะ..." เจ้าสัวทำท่าจะหันหลังกลับ

"เดี๋ยว! กลับมา!" เฟิงหลิงเอ๋อร์รีบตะโกน "ตกลง! ข้าจ่าย! จัดการพวกมันเดี๋ยวนี้! แล้วข้าจะแถมทิปให้อีกสิบตำลึง!"

"ดีล!"

เจ้าสัวหันขวับกลับมาหาศิษย์กลุ่มโจร ดวงตาสีทองสว่างวาบ

"ได้ยินแล้วนะพี่ชาย... ค่าหัวพวกพี่ชายสิบตำลึงทอง... ช่วยอยู่นิ่งๆ ให้ข้าเก็บเงินหน่อยนะขอรับ!"

กลุ่มโจรหน้าซีดเผือด เมื่อต้องเผชิญหน้ากับ "ภูตพิทักษ์หน้าเลือด" ตัวจริงเสียงจริง

"ซวยแล้ว... หนีเร็ว!"

แต่สายไปแล้ว เมื่อ เจ้าถุงเงิน กระโดดลงมาจากไหล่เจ้าสัว พร้อมพ่นใยปิดทางหนี

มหกรรม "ทวงหนี้" (ด้วยหมัด) กลางป่าหมอก จึงเริ่มขึ้น!