เครดิตภาพประกอบจากgoogle รูปภาพไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหาในนิยายค่ะ
“เออ! เอาทำเมียแก้ขัด”นายใหญ่ของบ้านพูดตามหลังลูกชายหัวแก้วหัวแหวน
“ไม่เอาค่ะ! หนูยังเด็กอยู่เลยค่ะ” กมลเนตรเด็กสาววัยสิบแปดร้องเสียงหลงด้วยความกลัว
“สิบแปดใช้งานได้แล้วไม่เด็ก”นายตุรงค์หัวเราะลั่นเขาเป็นายใหญ่ของบ้านนี้และกิจการทุกอย่างของจิระกิจการค้า เขาสามารถทำอะไรก็ได้ตามใจตัวเองเพราะไม่มีใครกล้าขัดขืนแม้แต่ลูกชายเพียงคนเดียวของเขาเอง
“ไม่ๆ ไม่ๆ”เสียงร้องดังเล็ดลอดออกจากประตูห้องของนายตุรงค์เป็ระยะๆ จนเงียบหายไปก่อนจะเริ่มดังอีกรอบ
“อะไรวะนี่มันตีหนึ่งแล้วยังร้องแหกปากอยู่ได้” ชายหนุ่มรู้สึกรำคาญจนต้องเดินไปที่ประตูที่เสียงนั้นเล็ดลอดออกมา
“อย่า!”เสียงแหลมร้องลั่นและก็ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาเคาะเรียกผู้เป็พ่ออย่างรวดเร็ว
“พ่อ! ผมหนวกหูร้องอะไรนักหนา”
“เออ!” นายตุรงค์ตอบกลับพร้อมกับเปิดประตูออกมาเจอลูกชาย
“ตายหรือเปล่า”ติณภัทรชะโงกหน้าเข้าไปดู
“สลบไปแล้วเสียอารมณ์ไปหานังวาสดีกว่า”นายตุรงค์เดินลงไปด้านล่างเพื่อไปหาวาสนาหญิงสาวรับใช้ที่หน้าตาสะสวยหุ่นสะบึ้มเกินอายุจริงวาสนาเป็เด็กสาวที่มาทำงานที่บ้านหลังนี้ซึ่งอายุก็รุ่นราวคราวเดียวกับกมลเนตรแต่ยอมถวายตัวให้นายตุรงค์ทุกอย่างด้วยความเต็มใจ
“อ้าวแล้วเด็กนี่ล่ะ”ติณภัทรหันไปมองร่างอรชรที่นอนนิ่งบนเตียงก่อนจะแตะที่แขนเพื่อปลุก
“ตายแล้วเหรอสำออยจริงๆ” เขาบ่นเบาๆ
“อย่า!” มือเรียวปัดไปมาก่อนจะปัดไปโดนข้างแก้มเขาจนเล็บข่วนเป็รอยแดง
“นี่เธอ”เขาเขย่าร่างอรชรอีกครั้ง
“ช่วยด้วย!” กมลเนตรลุกขึ้นและโผกอดคนที่นั่งบนเตียงด้วยความกลัว
“อย่าทำหนู! อย่าๆ หนูไม่เคย” เสียงร้องสะอื้นปานจะขาดใจจนติณภัทรต้องเบือนหน้าหนี
“ไม่เคยมีผัว?” เขาหันมาถามด้วยสีหน้าฉงน
“คุณ” กมลเนตรรีบผละตัวออกห่างและดึงผ้าห่มมาคลุมตัวไว้เพราะตอนนี้ทั้งตัวมีเพียงเสื้อชั้นในกับกางเกงในตัวจิ๋วเพียงแค่นั้น
“ค่ะหนูไม่เคยมี”คนตอบก้มหน้านิ่งก่อนจะปล่อยโฮเสียงดังลั่นห้อง
“ฮึก ฮือ ฮือๆ”
“พอ! รำคาญ!”เขาพูดจบก็เดินออกไปทิ้งไว้แค่เพียงความหวาดกลัวไว้ในห้อง
“ฮือพ่ออยู่ไหน พ่อจ๋าหนูกลัว” เสียงร้องไห้ดังเป็ระยะแล้วก็เงียบหายไป
บรรยากาศบ้านสวนที่เต็มไปด้วยต้นไม้พอเช้าก็มีเสียงนกร้องเสียงลมพัดผ่านชวนให้นั่งมองธรรมชาติที่รายล้อมรอบตัวบ้านผิดกับบางคนที่ยังคงนอนร้องไห้ั้แ่เช้าจนใครอีกคนรำคาญกับเสียงที่ได้ยิน
“เปิดสิ!” เขาตวาดดังลั่น
“ปะเปิดแล้วค่ะ”กมลเนตรรีบลุกไปเปิดด้วยความกลัว
“ไปแต่งตัวใหม่เถอะฉันรำคาญเต็มทีแล้วสภาพดูไม่ได้”
“ค่ะแต่หนูต้องไปอาบน้ำก่อน” กมลเนตรมองซ้ายขวาก่อนมืออุ่นจะคว้าข้อมือเธอแล้วกระชากไปที่ห้องเขา
“อาบน้ำห้องฉันเดี๋ยวไปบอกคนเอาชุดมาให้ พ่อสั่งให้ฉันเฝ้าเธอ”
“ค่ะ” กมลเนตรเดินตามเขาไปติดๆและถูกเขาผลักเข้าไปในห้องน้ำอย่างไม่ทันตั้งตัว ผ่านไปเกือบสิบนาทีหญิงสาวก็ะโร้องเรียกหาเขาเสียงดังลั่น
“คุณคะ! หนูลืมผ้าขนหนู! และก็ขอชุดด้วยค่ะ!”
“เออ! เปิดสิ!” มือบางยื่นมารับผ้าขนหนูกับชุดที่เขายื่นให้อย่างรวดเร็ว
หญิงสาวรูปร่างอรชรผมยาวสลวยกำลังนั่งมองต้นไม้ตรงระเบียงบ้านอย่างไร้ความหวังในการจะมีชีวิตอยู่ต่อไปมือเรียวงามยกขึ้นปิดหน้าพร้อมกับร้องไห้เมื่อนึกถึงวันที่ต้องจากผู้เป็พ่อโดยไม่รู้จะมีโอกาสได้เจอกันอีกไหม
“แกดูแลตัวเองนะพ่อทำพลาดนายจับได้ พ่ออยู่ก็ตาย พ่อต้องหนี”
“พ่อทำอะไรพลาดทำไมต้องหนี”
“อย่ารู้เลย รู้แค่พ่อต้องหนีเพราะว่าขืนอยู่ที่นี่ต่อก็ต้องตาย”
“แล้วหนูล่ะพ่อ”
“นายใหญ่ไม่ทำอะไรแกหรอกไปกับพ่อก็ไม่รู้จะรอดไหมพ่อต้องหนีไม่งั้นนายใหญ่เอาพ่อตายแน่ ลูกอยู่บ้านนะหาทางติดต่อเพื่อนหรือใครก็ได้แล้วหนีไปก่อนนายใหญ่จะมา”
“ไม่นะพ่อ เรามีสองคนพ่อลูกอย่าทิ้งหนู เอาหนูไปด้วยหนูกลัว”
“ลูกอายุสิบแปดแล้วหาแฟนซะแล้วนายใหญ่ก็จะปล่อยลูกเองนายใหญ่ไม่เอาเมียใครจำไว้นะหาแฟนให้ได้เร็วที่สุดแล้วลูกจะรอด”
“พ่อ” กมลเนตรได้แต่ร้องไห้นี่มันเื่บ้าบออะไรกันทำไมถึงต้องมาเกิดกับตัวเธอด้วย
“พ่อต้องไปแล้วพรุ่งนี้นายใหญ่กลับมาบ้านสวนและคงมาตามพ่อที่นี่เผลอๆตอนนี้คงมีคนกำลังตามมาพ่อไปนะ ถ้าพ่อมีโอกาสมีชีวิตรอดจะกลับมารับลูกไปอยู่ด้วย”
“ไม่! ฮือๆ” กมลเนตรร้องไห้ก่อนเสียงดังด้านหน้าบ้านจะดังขึ้น
ปึง ปึง เสียงดังที่ประตูหน้าบ้าน
“ไอ้นัดออกมา! มึงตายแน่ ออกมาซะดีๆ”
“ไอ้นัด!” เสียงชายวัยกลางคนดังที่ประตูและก็พังเข้ามาอย่างง่ายดายก่อนจะวิ่งตามนายนัดไปสองคนอีกสองคนรวบตัวกมลเนตรไว้ทันที
“ปล่อยหนูนะ!”
“พ่อแกเลว แกก็รับกรรมแทนพ่อแกเถอะนังเนตร”
“น้าเคยมาที่บ้านนี่น้าปล่อยหนูไปเถอะหนูกลัวนายใหญ่ค่ะ”
“ไม่ได้น้าทำตามหน้าที่ไอ้นัดมันผิดมันเสือกหนีอีก โทษพ่อแกนะนังเนตร”
ร่างอรชรถูกลากและกระชากขึ้นรถเพื่อมาเจอนายใหญ่ของบ้านสวนบนระเบียงเมื่อนายตุรงค์เจอใบหน้าเนียนใสชวนััก็ค่อยๆนั่งลงและเอามือลูบพวงแก้มเนียนพร้อมกับยิ้มเล็กน้อยก่อนจะถามบางเื่จนเด็กสาวสะดุ้งใเมื่อได้ยิน
“มีผัวหรือยัง?” คนถูกถามได้แต่หน้าชาและมึนงงก่อนลูกน้องอีกคนจะรีบตอบแทน
“ยังครับนายผมรับประกันมันเด็กดีอยู่กับพ่อช่วยพ่อทำงานในไร่และก็เรียนหนังสือครับ”
“มีแล้วค่ะ” กมลเนตรรีบตอบสวนกลับเมื่อนึกได้ว่านายนัดเคยสั่งอะไรไว้
“เสียดาย…สวยแบบนี้ แต่ไม่เป็ไรเดี๋ยวฉันพิสูจน์เองว่ามีผัวหรือยัง แค่นี้เช็กไม่ยาก”ใบหน้าที่เต็มไปด้วยอำนาจและความเยือกเย็นทำให้กมลเนตรรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว
จากนั้นกมลเนตรก็ถูกนำตัวไปขังไว้ที่ห้องเก็บของและล็อกกุญแจเสียดิบดีผ่านพ้นไปสิบวันนายตุรงค์ถึงได้กลับมาที่บ้านสวนและเมื่อวานก็ได้สั่งให้ลูกน้องนำตัวไปขังไว้ในห้องนอนของตัวเอง
มือเรียวยกปิดหน้าอีกครั้งพร้อมร้องไห้เมื่อนึกถึงเื่ที่พ่อหนีไปเพียงลำพังและตัวเองถูกจับตัวมาขังก่อนจะส่งตัวเข้าห้องของนายตุรงค์ที่แสนจะน่ากลัวสมคำร่ำลือในขณะที่คนร่างหนายืนมองอาการของเด็กสาวและรีบเดินตรงมายังคนที่นั่งเหม่อด้วยความหงุดหงิด
“ฮือ”
“ร้องทำไมวะ!” ติณภัทระโจากด้านหลังจนร่างอรชรถอยกรูดไปติดผนังอีกฝั่ง
ฝากติดตามหนูเนตรด้วยจ้าาาาาา
250
![สนมรักของเจิ้นวันวันคิดแต่จะหาตังค์ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733197497_67414684.webp)
