​

        ชื่อเรื่อง : บันทึกรักเทพบรรพกาล (มี 3 ภาค)

        ภาค 1 : เสี่ยวจื่อไม่ว่าง...สังเคราะห์แสงอยู่

        ภาค 2 : เฟยหลง...มังกรดำไร้รัก

        ภาค 3 : ข้าจะเกิดและตายในดินแดนลับแล

        เริ่มภาค 1 : เสี่ยวจื่อไม่ว่าง...สังเคราะห์แสงอยู่

        เสี่ยวจื่อเป็นต้นไม้.....

        ก่อนเป็นต้นไม้เสี่ยวจื่อก็เคยเป็นอย่างอื่นมาก่อนนะ...

        แต่ก็จำไม่ค่อยได้เท่าไหร่ว่าเคยทำหรือเคยเป็นอะไรมาบ้าง... ก็มันนานมาแล้วอ่ะเนอะ ตั้งหลายแสนปีแน่ะ เสี่ยวจื่อก็ต้องหลงๆ ลืมๆ ไปบ้างแหละน่า รู้แต่ว่าเป็นต้นไม้ช่างมีความสุขเสียจริง... >_<

        อ่า... นั่นแสงแดดมาแล้ว เสี่ยวจื่อขอสังเคราะห์แสงแป๊บนึงนะ

        >_< ฟินนนนนนน

        (น้องเสี่ยวจื่อตอนสามสัปดาห์ ตอนที่ได้พบกับเฟยหลง)

        นอกจากสังเคราะห์แสงแล้ววันๆ เสี่ยวจื่อก็ไม่ค่อยได้ทำอะไรเท่าไหร่ แค่ยืนนิ่งๆ เฉยๆ ก็มีความสุขดี

        แต่ไม่รู้ทำไมช่วงนี้ถึงได้มีเจ้าไส้เดือนดำตัวน้อยมาคอยกวนใจเสี่ยวจื่อทุกวัน ชอบเลื้อยไปเลื้อยมาพรวนดินให้มันก็ดีอยู่หรอก แต่พักหลังมานี้เจ้าจะโตเร็วไปแล้วนะเจ้าไส้เดือน! แถมยังชอบแลบลิ้นเลียรากและกิ่งของเสี่ยวจื่ออีก -_-

        ว่าแต่... ไส้เดือนมีลิ้นด้วยรึ? ... อืม... ช่างเถอะ คิดมากปวดหัว สังเคราะห์แสงต่อดีกว่า >_<

        อ้ายซ่างจื่อซิน หรือ เสี่ยวจื่อ

        อดีตเทพพฤกษา ระดับเทพบรรพกาล ถูกลงโทษเพราะทำความผิดเมื่อแปดแสนปีก่อนจึงต้องกลายมาเป็นต้นไม้เกิดและเติบโตวนไปในแดนลับแลเป็นเวลาห้าแสนปี แต่ช่วงเวลาลงโทษที่ยาวนานก็ทำให้เสี่ยวจื่อกลายเป็นคนที่ติดใจชีวิตเรียบง่ายและสุขสบายตามวัฏจักรของพืช พ้นโทษห้าแสนปีแล้วก็ยังคงสภาพตนเองเป็นต้นไม้ต่อไปชิวๆ ไม่ช้าไม่นานก็ผ่านไปแล้วอีกสามแสนปี วันๆ ไม่ได้คิดไม่ได้ทำอะไร เสี่ยวจื่อก็เริ่มจะหลงๆ ลืมๆ มึนๆ เบลอๆ ไปบ้าง จนเมื่อได้มาเจอเจ้าไส้เดือนดำตัวน้อยของตนเอง ชีวิตอันแสนสงบสุขก็ต้องเปลี่ยนไป....

        ไท่จื่อเฟยหลงหรือ เจ้าไส้เดือนดำ จื่อหลงของเสี่ยวจื่อ

        ความจริงแล้วเป็นลูกมังกรดำที่ยังไม่โตเต็มที่และเป็นบุตรของเง็กเซียนฮ่องเต้ ถูกทำนายว่าเป็นร่างอวตารของเทพสุริยา เทพบรรพกาลในอดีต และในอนาคตจะได้เป็นเทพสงครามของเผ่าสวรรค์ นำความสงบสุขและรุ่งเรืองมาให้ห้าดินแดนสี่สมุทร จึงได้รับการแต่งตั้งเป็นไท่จื่อทันทีที่เกิดมา ในวัยเด็กโชคร้ายต้องเจอด่านเคราะห์แรกตั้งแต่เกิดจนต้องหล่นลงมาอยู่ในแดนลับแลและได้พบกับเสี่ยวจื่อ....

        "เสี่ยวจื่อ! ข้าให้ท่านช่วยสอนวิชาเทพให้ข้า แล้วท่านมาสอนวิธีสังเคราะห์แสงให้ข้าได้อย่างไร!! "

        "อ่า.... สังเคราะห์แสงไม่ใช่วิชาเทพงั้นเหรอ? ... งั้นไม่เป็นไร เดี๋ยวเสี่ยวจื่อสอนเจ้าใช้รากดูดน้ำก็ได้นะ >_<"

        "อันนั้นก็ไม่ใช่!!! "

        "อ้าว ไม่ใช่หรอกเหรอ? แย่จังเลยน้า... แหะๆ >_<"

        เฟยหลงเฝ้ามองท่าทียิ้มโง่ๆ ของซือจุนระดับเทพบรรพกาลของตนเองก็ถึงกับต้องถอนหายใจ

        เสี่ยวจื่อหนอเสี่ยวจื่อ... อย่าเที่ยวไปบอกใครเชียวว่าท่านเป็นเทพบรรพกาล ไม่เช่นนั้นจะทำให้ชื่อเสียงของเทพบรรพกาลคนอื่นเสียหายไปเสียหมด บอกว่าเป็นแค่ภูติต้นไม้อายุไม่ถึงร้อยปียังจะเชื่อได้มากกว่าซะอีก!

        'ท่านแม่ ข้าว่าท่านคิดผิดแล้วหล่ะที่ให้ข้าอยู่ฝึกพลังเทพกับเสี่ยวจื่อที่ดินแดนลับแลนี่... ขืนมีเขาเป็นซือจุน ใช้เวลาห้าหมื่นปีข้าก็ไม่มีทางสำเร็จวิชาเหาะขึ้นสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแน่ๆ! มิสู้บอกว่าการอยู่กับเขาเป็นการเผชิญด่านเคราะห์ด้านความอดทนและความเพียรข้ายังว่าเป็นไปได้มากกว่าเสียอีก! '

        ___________________________

        #คำเตือนนิยายเรื่องนี้...

        เริ่มเรื่องสดใสท้ายเรื่องตับพัง.... พระเอกขึ้นอย่างหงส์ลงอย่างหมา... นายเอกมีพัฒนาการจากใสๆ กลายเป็น? ...

        มีฉากรุนแรง ทำร้ายร่างกาย เลือดสาด หึงโหด รักเกลียดรุนแรง เอาคืนคนที่ร้ายมาแบบถึงพริกถึงขิง และมีฉากข่มขืน (แต่ไม่มีฉาก NC โจ่งครึ่มนะคะ จะเป็นการบรรยายเพื่อให้เข้าใจเรื่องราวเฉยๆ) พล็อตเรื่องสไตล์ละครไทยโบราณแนวตบจูบ ใครไม่ชอบแนวนี้กดปิดนะคะ

        (ชื่อภาคอาจมีการเปลี่ยนแปลง จำนวนแต่ละภาคประมา30ตอน ความตั้งใจคือเป็นนิยายสั้นเล่มเดียวจบ แต่ไม่แน่ใจว่าจากโครงที่วางไว้จะจบได้มั้ย อาจซอยย่อยเป็นภาคละเล่มเล็กๆ)

​