ตอนที่หนึ่งร้อยห้าสิบ The morning after
มีค่าสาถนะบางอย่างที่ผมได้เพิ่มขึ้นมาแต่ผมเกิดอาการเพลียจนไม่ได้สนใจ
โลกแห่งการหลับใหลนั้นได้ดูดกลืนผมไปในร่างกายของพวกเธอที่นัวเนียผมไปมา
พร้อมกับหลับสนทแม้จะฝันเห็นอะไรบางอย่างแม้แต่ในห้องที่กาลเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงข้างในเท่ากับหนึ่งชั่วโมงข้างนอกนี้
ผมไม่คิดจะเอาภาพฝันมาจริงจังมากนัก
ดัมเบิ้ลดอร์สอนเรามาว่าอย่าเชื่อคำทำนายมากนัก
การตื่นขึ้นมาหลังจากเห็นภาพโตเกียวถูกทำลายหรือญี่ปุ่นจมมสู่ท้องสมุทรไม่ได้ทำให้ผมเสียอารมณ์ที่ดีไป
จ๊วบ จ๊วบ
และผมได้เจอกับคนที่อัตราการฟื้นตัวนั้นดีกว่าผมที่มีความสามารถเดอะ สเตรงจ์
The Fool
เดอะฟูล
คนเขลาอย่างอาสึกะที่ไม่ว่าบาดเจ็บแค่ไหนวันถัดมาก็สามารถเดินและต่อสู้ได้ตามปรกติเมหือนไม่มีอะไรและความร่าเริงเข้มแข็งนั้นมีอยู่เต็มที่
จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ
ซึ่งเธอตอนนี้กำลังเล่นงานท่อนล่างของผมอย่างดุดเดือดราวกับมีความแค้นกันมา
เธอเห็นผมตื่นขึ้นและคานาเอะกับโทโมโกะก็เริ่มรู้สึกตัวเช่นกัน
“ก็อันอ้วยไม่ไอ้อี่นา อู่อีอีแข็งอำไมอะ”
เธอกล่าวอย่างมัอะไรเต็มปากและโจมตีผมต่อแบบไม่สนใจสายตาใคร
ที่เธอบอกว่าต้องการเอชนะผมท่าทางจะจริงนะนี่
แม้ว่าเมื่อคืนจะไม่รู้ผลแพ้ชนะแต่ตอนเช้าหรือตอนที่พวกเราตื่นเพราะเวลาข้างนอกไม่ได้ผ่านไปสักเท่าไร
เธอก็พร้อมที่จะแก้มือทันทีสมกับเป็นนางเอก
อ๊าย
ผมยกตัวเธอกลับมาในลักษณะ 69
“ถ้าอย่างนั้นผมช่วยเธอบ้างนะ”
อ๊าย อ๊า
อาสึกะนั้นเธอเป็นคนที่ชอบรุกก็จริงแต่อ่อนแอกับการถูกรุกมากนั่นเอง
จนผมเสียเวลาไปอีกสักพักเพื่อต่อสู้กับเธอและคานาเอะกับโทโมโกะไปอีกสองยกก่อนที่พวกเราจะล้างตัวกันและเริ่มภารกิจต่อไป