บทที่ 19 ผลลัพธ์ที่้า
ร่างเล็กปรากฏตัวอีกครั้งหลังจากที่เวลาผ่านไปเกือบ 5 ชั่วโมง เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีใครอยู่รอบๆนี้ ก่อนหน้าที่เธอจะเข้าไปซ่อนตัวในฟาร์มของตนเอง ซูหยวนได้ซ่อนตัวหลังหลุมลึกหลุมหนึ่ง ดังนั้นเมื่อเธอต้องออกมาจากฟาร์ม จำเป็ต้องย่อตัวเองในท่าเดิม ไม่อย่างนั้นก็จะไม่สามารถออกมาได้
ในพื้นที่ล่าเขต A เหลือเพียงร่องรอยเืสีแดงและเศษซากของพวกสัตว์กลายพันธุ์เท่านั้น แกนพลังงานและร่างของคนคงจะถูกนำออกไปแล้ว ดังนั้นอันซูหยวนจึงสามารถเก็บเกี่ยวผลประโยชน์นี้ได้เต็มๆด้วยตัวคนเดียว
ลำพังแมลงกลายพันธุ์ที่เธอตีรังมันจนแตกกระจายก็มากถึง 30 กว่าตัวแล้ว นี่ยังไม่รวมซากสัตว์กลายพันธุ์ที่กลุ่มนักเรียนเหลือขอไปลากมาอีกกว่า 30 ตัวด้วยเช่นกัน ด้วยจำนวนขนาดนี้....ซูหยวนไม่รู้เลยว่าจะต้องมีคนได้รับอันตรายมากเท่าไร
หญิงสาวค่อยๆเดินทางกลับออกมาจากพื้นที่ล่า เนื่องจากเป็เวลามืดค่ำแล้ว เธอจึงไม่เจอนักล่าคนอื่นๆเลย มีเพียงผู้เก็บขยะสองสามคนที่อยู่ไกลออกไปเท่านั้น พวกเขาเองก็ไม่คิดจะเข้ามาวุ่นวายในเขตส่วนลึก ยิ่งเป็บริเวณรังของพวกแมลงยิ่งแล้วใหญ่
เมื่อเธอออกมาจนถึงเขตปลอดภัย ในฐานะนักล่า...ได้รับความเคารพอย่างมากโดยพวกผู้เก็บขยะและแม้แต่ผู้ดูแลเองก็ตาม
“สาวน้อย เธอเพิ่งออกมาจากพื้นที่ล่างั้นหรอ” ผู้ดูแลเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง สีหน้าของเขาไม่ค่อยดีนักในขณะที่กำลังรับเอาลูกแก้วขอความช่วยเหลือไป
“ใช่ค่ะ” ซูหยวนทำเป็ไม่รู้ไม่เข้าใจสถานการณ์ นั่นทำให้ผู้ดูแลต้องเอ่ยปาก
“แสดงว่าก่อนหน้านี้เข้าไปล่าในพื้นที่ล่าที่ห่างไกลงั้นหรอ ไม่อย่างนั้นก็ต้องได้ยินเสียงแจ้งเตือนแล้วสิ” เขากล่าวขึ้นมาอีกครั้ง
“เตือนเื่อะไรคะ ฉันเจอฝูงสัตว์กลายพันธุ์ 4-5 ตัวเข้าพอดี พวกมันวนเวียนอยู่รอบๆก็เลยซ่อนตัวั้แ่่สายๆแล้ว กว่าที่พวกมันจะกลับไปก็มืดค่ำพอดี วันนี้ก็เลยล่าอะไรไม่ค่อยได้เลย...”
“อ้อ เป็แบบนี้นี่เอง ดีแล้ว โชคดีแล้วจริงๆ” ผู้ดูแลฟังคำโกหกหน้าตายของซูหยวนก็พยักหน้าเข้าใจ เด็กสาวตัวแค่นี้...แม้ว่าจะเป็นักล่าผู้หนึ่ง ก็ไม่น่าจะมีฝีมือโดดเด่นอะไร การที่เธอเลือกซ่อนตัวเวลาเจอสัตว์กลายพันธุ์จำนวนมากนั้นจึงไม่ใช่เื่แปลก
“วันนี้เกิดเื่ใหญ่ขึ้นในพื้นที่ล่าเขต A ได้ยินว่านักเรียนของสถาบันใหญ่โตใช้ “ะเิควันล่อสัตว์กลายพันธุ์” ด้วย แต่พวกเขากลับเป็ฝ่ายที่รับผลกรรมเอง ถึงจะไม่รู้เจตนาว่าพวกเขาเอาสิ่งอันตรายราคาแพงนั้นเข้าไปในพื้นที่ล่าทำไม ทว่า...พวกเขาก็คือเหยื่อของสัตว์กลายพันธุ์พวกนั้นเสียเอง”
“แม้ว่าจะใช้ลูกแก้วขอความช่วยเหลือ แต่ดูเหมือนจะสายไป จำนวนสัตว์กลายพันธุ์มีมากกว่า 60 ตัวในพื้นที่นั้น อีกทั้งยังไม่ค่อยมีผู้ล่าอยู่ใกล้ๆด้วย ได้ยินว่าตอนที่ผู้ล่าเห็นการขอความช่วยเหลือนั้นก็เร่งเท้าไป ทว่าสัตว์กลายพันธุ์มากกว่า 60 ตัวทำให้พวกเขาไม่สามารถปรากฏตัวออกไปช่วยได้ทันที จำเป็ต้องเรียกใช้ลูกแก้วขอความช่วยเหลือและส่งสัญญาณต่อกันมา”
“จนกว่าจะมีนักล่ารวมกันมากกว่า 10 คน พวกเขาจึงเข้าไปช่วยเด็กนักเรียนกลุ่มนั้นได้ ถึงอย่างนั้น...นักเรียนพวกนั้นก็ไม่สามารถรอดพ้นจากความตายได้แล้ว”
“สถาบันและครอบครัวของเด็กพวกนั้นมาที่นี่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ด้วยตนเอง แต่พวกเขาก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ หลักฐานเดียวก็คือ...ะเิควันนั้น คนที่ซื้อมันมาก็คือหัวหน้าของกลุ่มนักเรียนนั่นแหละ”
“ทั้งยังดูเหมือนว่าคนที่ใช้มันก็คือเ้าของะเิควันนั้นด้วย พ่อแม่ของเด็กคนอื่นๆในกลุ่มมีปากเสียงกัน ได้ยินว่าจะเอาเื่ให้ได้ เกิดเป็ความวุ่นวายกันอยู่พักใหญ่ๆเลย ดังนั้นพื้นที่เขต A จึงมีการประกาศเพื่อให้นักล่าทุกคนออกมาั้แ่ตอนนั้นแล้ว”
ผู้ดูแลเล่ารายละเอียดที่เขารู้ให้ซูหยวนได้ฟัง หลังจากที่ซูหยวนรู้รายละเอียดที่เกิดขึ้น เธอก็พยักหน้าเข้าใจ เด็กๆทั้งหลายเ่าั้จากไปเพราะการกระทำของตนเอง ดีที่พวกนักล่าไม่ได้โง่พอที่จะเข้าไปช่วยเหลืออีกฝ่ายทันที พวกเขามีสติมากพอที่จะค่อยๆเข้าไปในภายหลัง ไม่อย่างนั้นเธออาจจะต้องรู้สึกผิดกับเื่นี้ไปด้วย
อย่างไรก็ตาม....ซูหยวนไม่คิดว่าปัญหานี้จะจบลงง่ายๆเหมือนกัน สถาบันขนาดใหญ่และพวกครอบครัวตระกูลชั้นสูงมาที่นี่เพื่อตรวจสอบด้วยตนเอง บางทีพวกเขาอาจจะรู้ในภายหลังก็ได้ว่าเด็กเหลือขอพวกนี้มาที่นี่เพื่อจัดการกับเธอ
ไม่มีทางที่เด็กๆพวกนั้นจะซื้อะเิควันที่อันตรายนั้นมาใช้กับตนเองอยู่แล้ว จากนี้ไป...เธอจำเป็ต้องระวังตัวให้มากขึ้น อีกทั้งยังต้องไม่เปิดเผยตำแหน่งของตนเองให้ผู้อื่นรู้ง่ายๆด้วย
ดีที่ระหว่างทาง ซูหยวนเลือกเส้นทางที่ไม่เจอผู้คนมากมาย ดังนั้นจึงไม่มีใครระบุตัวตนของเธอได้ ขอแค่ไม่ทะเล่อทะล่าเปิดเผยตัวเองก็พอ
ที่น่าเสียดายที่สุดก็คือ...เธอคงไม่สามารถนำซากแมลงกลายพันธุ์และสัตว์กลายพันธุ์ไปขายได้แล้ว เพราะถ้าเธอจะอ้างว่าตนเองซ่อนตัวอยู่ ก็ไม่ควรจะซ่อนตัวอยู่แถวๆพื้นที่ที่เกิดเื่ใช่ไหม? แมลงกลายพันธุ์จำนวนมากขนาดนั้นแสดงให้เห็นว่าเธออยู่ใกล้ๆรังของมัน ซึ่งนั่นจะทำให้พวกเขาตามตัวเธอได้ง่ายๆ
ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ซูหยวนก็มีวิธีใช้ซากกลายพันธุ์พวกนั้นให้เป็ประโยชน์อยู่ในใจ หนึ่งกิโลกรัมสามารถสร้างสารดึงดูดความสนใจของสัตว์กลายพันธุ์ได้หนึ่งขวด ด้วยจำนวนเท่านี้...ซูหยวนสามารถผลิตได้หลายพันขวดเลย ซึ่งการผลิตนี้จะไม่ไปรบกวนการรวบรวมทรัพยากรของเธอในอนาคตอีกด้วย
เมื่อหญิงสาวกลับมาที่บ้าน เธอพบว่าพ่อกับแม่ของตนเองรออยู่ด้วยความกระวนกระวายใจแล้ว
“ซูหยวน ทำไมกลับมาป่านนี้ ลูกได้รับาเ็หรือเปล่า” คนเป็มารดาน้ำตาแทบไหลหลังจากที่เห็นลูก
เธอเข้ามาจับมือซูหยวนเอาไว้แล้วมองไปรอบๆตัว ได้ยินว่าวันนี้เกิดเื่ขึ้นที่เขต A มีเด็กๆตายไปมากมาย พวกคนใหญ่คนโตจากเขตชั้นในเดินทางมากันเยอะแยะ ดังนั้นเธอจึงกังวลว่าซูหยวนของเธอก็อาจจะเป็หนึ่งในเด็กพวกนั้นด้วย
“หนูไม่ได้รับาเ็ค่ะ” ซูหยวนกล่าวด้วยท่าทางจริงจัง พยักหน้าให้มารดาและบิดาเชื่อมั่นว่าเธอไม่ได้เป็อะไร
หลังจากที่ทั้งสองสำรวจจนพอใจแล้ว พวกเขาก็กล่าวถึงเื่ใหญ่ที่เกิดขึ้นในวันนี้ ซึ่งซูหยวนก็อธิบายให้พวกเขาเกี่ยวกับสถานการณ์ของตนเอง เหมือนกับที่เล่าให้ผู้ดูแลฟัง
“ดีแล้ว ดีมาก” คนเป็แม่แทบจะชื่นชมลูกสาวที่ไหวพริบดี เมื่อรู้ว่าสู้ไม่ได้ก็ต้องซ่อนตัวเอง เธอคิดในแง่ดีเกี่ยวกับเื่ที่เกิดขึ้น ทว่าชายวัยกลางคนกลับไม่คิดว่าเื่มันง่ายดายขนาดนั้น
“การเข้าไปในพื้นที่ล่าเช่นนี้อันตรายมากเกินไป หากวันหนึ่งพลาดท่าขึ้นมา...”
“พ่อคะ หนูคิดว่าทุกการทำงานมีความเสี่ยงทั้งหมดนะคะ อีกอย่าง...การที่หนูติดตามกลุ่มนักล่าไปแบบนี้นับว่าดีกว่านะคะ พวกเขามีทักษะในการต่อสู้ เมื่อพวกเขาเจออันตราย หนูก็ซ่อนตัวได้ด้วย ตอนที่เก็บขยะพ่อกับแม่ก็ยังได้รับาเ็เลย แถมยังไม่มีคนมีความสามารถในการต่อสู้ปกป้องด้วย หนูคิดว่าทำแบบนั้นอันตรายกว่าอีกค่ะ”
ซูหยวนแสดงความคิดเห็นที่ตรงกันข้ามออกมา ชายวัยกลางคนชะงักไป เขาเคยชินกับวิถีชีวิตของตนเอง แม้ว่าพวกผู้เก็บขยะจะมีความเสี่ยง แต่ความเสี่ยงนี้ก็น่าจะน้อยกว่าการไปติดตามพวกผู้ล่าไม่ใช่หรือ?
ทว่าหลังจากได้ยินซูหยวนแสดงความเห็น เขาก็ไม่รู้ว่าตนเองควรจะต้องเริ่มอธิบายจากตรงไหน เพราะสิ่งที่ลูกสาวพูดก็ไม่ผิดเลย แถมก่อนหน้านี้ยังเป็เขาที่เกือบเอาชีวิตไม่รอดในฐานะคนเก็บขยะอีกด้วย
“ถึงอย่างนั้นก็ต้องระมัดระวังตัวให้มากหน่อย อย่าประมาทเด็ดขาด”
“เข้าใจแล้วค่ะ” เห็นว่าคนเป็บิดาไม่พูดอะไรอีก ซูหยวนก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอลอบตรวจสอบพ่อกับแม่ของตนเอง รู้สึกว่าทั้งสองคนดูสุขภาพดีขึ้นมาเล็กน้อยแล้วหรือเปล่า...
แม้จะยังไม่มั่นใจเพราะผลลัพธ์ของการดื่มน้ำจากฟาร์มของเธอยังเป็เพียงการเริ่มต้น แถมพวกเขาก็กินน้ำกันไม่มากต่อวันอีก ซูหยวนจึงต้องรอต่อไปอีกสักหน่อย
ถ้าบิดาของเธอพร้อมสำหรับการต่อสู้ ซูหยวนอาจจะเปิดเผยความสามารถเล็กๆน้อยๆของตนเองแล้วก็พาเขาไปในพื้นที่ล่าด้วยกัน แม้จะบอกทุกอย่างกับเขาไม่ได้ แต่การฝึกฝนให้เขาเป็นักล่าผู้หนึ่งก็คงจะไม่ยากเกินไปใช่ไหม
เหมือนกับนักล่าในพื้นที่เขต A พวกเขาไม่ได้เลวร้ายนัก หลายคนต่างเห็นอกเห็นใจกันแล้วก็ช่วยกันล่าด้วย เมื่อเธอล่ากับคนเป็พ่อไปสักพัก หลังจากนั้นก็ส่งเขาไปรวมกับกลุ่มนักล่าคนอื่นๆ เธอก็จะได้สบายใจแล้วก้าวไปเป็นักล่าในเขตต่อไปได้
แผนการของซูหยวนนั้นเริ่มเป็รูปเป็ร่างมากขึ้นเมื่อรู้ว่า “น้ำในฟาร์ม” นั้นมีคุณสมบัติที่ดี จนกว่าเธอจะทำให้พ่อกับแม่ของเธอคุ้นเคยกับตนเองในรูปแบบปัจจุบัน หรือเธอมั่นใจในนิสัยของพวกเขามากพอที่จะเปิดเผยความลับเล็กๆน้อยๆให้ ซูหยวนจึงจะค่อยมอบอาหารที่ดีกว่าอาหารสังเคราะห์ให้กับพวกเขา
และใช่! นั่นคือเื่ราวในอนาคตทั้งหมด
วันรุ่งขึ้น ซูหยวนยังคงออกไปพื้นที่ล่าั้แ่เช้าตรู่ เมื่อวานเธอไม่ได้นำชิ้นส่วนหรือแกนพลังงานไปขายทำให้ขาดรายได้ไปหนึ่งวัน อย่างไรก็ตาม...เมื่อซูหยวนมาถึงเขต A เธอก็พบว่าในพื้นที่นี้มีการเคลื่อนไหวที่คึกคักยิ่งกว่าเดิม
นักล่าบางส่วนมาถึงก่อน พวกเขาเป็นักล่าธรรมดาๆเหมือนกับซูหยวน หลังจากเห็นเด็กสาวมาที่นี่ พวกเขาก็กวักมือเรียกเธอไปรวมตัวกัน
“จะเข้าพื้นที่ล่าใช่ไหม ดูเหมือนวันนี้พวกเราคงจะต้องรอดูสถานการณ์อยู่ข้างนอกก่อนนะ” ชายวัยกลางคนท่าทางใจดีกล่าวกับเธอ
“เมื่อวานเกิดเื่ใหญ่เลย นักเรียนจากสถาบันใหญ่ตายไปพร้อมกัน 4 คน แต่พวกเขาไม่ปักใจเชื่อว่าเป็อุบัติเหตุ เห็นว่าเจอหลักฐานสำคัญอย่างะเิควันดึงดูดสัตว์กลายพันธุ์ด้วย” นักล่ามือเก่าอีกคนพูดขึ้นบ้าง
“ไหนว่าะเิควันนั้นเป็ของหนึ่งในเด็กนักเรียนด้วยกันไม่ใช่หรอ?”
“ก็ใช่นั่นแหละ แต่พวกเขากลับเข้าใจว่านักเรียนกลุ่มนั้นไม่น่ามาที่นี่เพื่อฆ่าตัวตายน่ะสิ”
“หืม? ถ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่าตัวตาย แล้วพวกเขาจะมาที่นี่เพื่ออะไร? เอาะเิดึงดูดสัตว์กลายพันธุ์มาด้วย หรือคิดจะใช้กับคนอื่นงั้นหรอ? ไม่ทำร้ายตัวเอง แต่้าทำร้ายคนอื่นรึไง” นักล่าคนหนึ่งขมวดคิ้ว การที่ะเิดึงดูดสัตว์กลายพันธุ์นั่นก็น่ากลัวมากแล้ว แต่ปัญหาก็คือ...พวกเขาพกมันเข้ามาทำไมต่างหาก
ครอบครัวเด็กๆพวกนั้นบอกว่า เด็กๆไม่น่าจะพกมาเพื่อใช้กับตนเอง ถ้าอย่างนั้น...พวกเขาพกมันมาเพื่อใช้กับใครล่ะ? นี่ไม่น่าแปลกกว่าหรอ?
“นักเรียนกลุ่มนั้น ได้ยินว่าเป็กลุ่มเดียวกับที่เคยถูกพวกแมลงกลายพันธุ์โจมตีก่อนหน้านี้ไม่กี่วันด้วยนะ”
“เป็อย่างนั้นหรอ”
“ใช่ ฉันจำได้ ฉันเองก็เป็หนึ่งในคนที่ช่วยพวกเขาจากสถานการณ์นั้นเหมือนกัน แม่สาวน้อยนี้ก็ด้วย ใช่ไหม” บทสนทนาเล็กๆถูกโยนมาให้ซูหยวนที่เงียบฟังด้วย หญิงสาวมองอีกฝ่ายก่อนจะส่ายหน้า
“ฉันไม่รู้ค่ะว่าพวกเขาเป็คนกลุ่มเดียวกันหรือเปล่า”
“อ้อ เมื่อวานเธอไม่ได้เห็นศพของพวกเขาก็เลยไม่รู้ ฉันออกมาข้างนอกแล้วเจอว่าพวกเขาพาศพเด็กๆพวกนั้นออกมากับตาน่ะ ก็เลยได้รู้ว่าเป็พวกเดียวกัน อุตส่าห์รอดตายมาได้ครั้งหนึ่ง ครานี้กลับเล่นพิเรนทร์อะไรอีกก็ไม่รู้ สุดท้ายก็ต้องมาตายครบทั้ง 5 คนอยู่ดี”
“ไม่ใช่ว่าครั้งก่อนก็เล่นอะไรแปลกๆแบบนี้ล่ะ แต่แค่มีคนไปช่วยเอาไว้ทัน” นักล่าคนหนึ่งแสดงความคิดเห็นขึ้นมาบ้าง เด็กนักเรียนกลุ่มเดิมๆ เพิ่งผ่านความตายมาได้ 2 วันเท่านั้น จู่ๆก็กลับมาอีกครั้งพร้อมกับะเิควันที่อันตราย นี่ไม่เท่ากับว่าพวกเขาอยากจะมาเพื่อฆ่าตัวตายหรอกหรอ?
ขนาดพวกเขายังคิดได้ แล้วทำไมผู้ปกครองของเด็กๆพวกนี้ยังคิดอยู่ว่าลูกหลานของตนเองเป็คนปกติน่ะ!
ซูหยวนไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไร เพียงยืนรวมกลุ่มกับทุกคนเงียบๆ เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงก่อนที่จะมีคนใหญ่คนโตกลุ่มหนึ่งเดินมาหาพวกเขาด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง
“สอบสวนพวกมันทุกคนด้วย โดยเฉพาะพวกที่ไม่ยอมเข้าไปช่วยลูกของฉันั้แ่แรก!” น้ำเสียงหงุดหงิดของชายร่างใหญ่ทำเอาพวกนักล่าทั้งหมดที่รวมตัวกันเป็กระจุกรู้สึกหวาดกลัว
โดยเฉพาะกลุ่มคนที่เมื่อวานเข้าไปช่วยเหลือนักเรียนเ่าั้ที่กำลังถูกหมายหัว
“เอ่อ ท่านครับ ตามที่ได้แจ้งไป สัตว์กลายพันธุ์มากกว่า 60 ตัว...” เ้าหน้าที่ที่ติดตามพยายามจะหาทางช่วยเหลือ แต่คำพูดของเขากลับเป็เพียงแค่ลมที่ผ่านไปก็เท่านั้น
สีหน้าของชายร่างใหญ่ยิ่งเปลี่ยนเป็สีคล้ำ เขาทำกระทั่งดึงกระบองหนามแหลมอาวุธคู่กายออกมาพาดไปที่คอของเ้าหน้าที่ด้วยท่าทางข่มขู่
“สัตว์กลายพันธุ์จะกี่ตัวก็ช่าง! ตราบเท่าที่ได้รับสัญญาณก็ต้องรีบเข้าไปช่วย ไม่ใช่หนีตายแล้วปล่อยให้ลูกๆของฉันต้องจากไปแบบนี้! คิดว่าชีวิตของพวกชั้นต่ำพวกนี้มีค่าเทียบเท่ากับลูกชายฉันได้รึไง! ต่อให้พวกมันต้องตายเป็สิบคนเพื่อยื้อเวลาให้ลูกของฉัน พวกมันก็ต้องทำ! ใช่! ชีวิตของพวกมันมีค่าเท่านั้นแหละ!!!”
…………………………………………………
2K
![ทางใครทางมัน! เราหย่ากันแล้ว! [สามบุพเพสกุลซือ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1743423902_10008268.webp)