รักนี้…พี่เคยทิ้ง

สามปีผ่านไป

เด็กหญิงธาราในวัยสิบขวบไม่เคยลืมคำพูดของภูมิพัฒน์ในวันนั้น

“พี่เบื่อ”

คำสั้น ๆ ที่เด็กชายวัยสิบสามพูดออกมา อาจเป็๞เพียงคำธรรมดาสำหรับเขาในตอนนั้น แต่สำหรับธารา มันกลับกลายเป็๞คำที่เธอจดจำมาจนถึงทุกวันนี้

ทุกครั้งที่เห็นภูมิพัฒน์เดินผ่านบ้าน เธอยังคงแอบมองเขาจากหน้าต่าง

แต่เขาไม่เคยมองกลับมา

เด็กชายที่เคยปั่นจักรยานรอเธอ

เด็กชายที่เคยถือร่มให้เธอ

เด็กชายที่เคยยอมให้เธอเลือกเกมทุกอย่าง

ตอนนี้กลับทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน

“พี่ภูมิ…”

เสียงเล็ก ๆ เรียกขึ้นเมื่อเห็นภูมิพัฒน์กำลังจะขึ้นรถ

เด็กชายหยุดฝีเท้าเพียงครู่เดียว

แต่ไม่ได้หันกลับมา

“มีอะไร”

“วันนี้ธาราทำขนมมาให้”

เธอยื่นกล่องขนมเล็ก ๆ ไปให้

“แม่บอกว่าพี่ภูมิชอบ”

ภูมิพัฒน์มองกล่องขนม

หัวใจเขาเจ็บขึ้นมาอย่างประหลาด

เพราะเขายังจำได้ดีว่าเด็กหญิงคนนี้เคยทำขนมชิ้นแรกให้เขาอย่างไร

วันนั้นธาราทำคุกกี้รูปดาวออกมา แม้มันจะไหม้ไปเกือบครึ่ง แต่เธอกลับดีใจมากเมื่อเขากินจนหมด

“พี่ชอบไหม”

“อืม”

“จริงเหรอ”

“จริง”

“งั้นธาราจะทำให้พี่กินทุกวันเลย”

ภาพความทรงจำเ๮๧่า๞ั้๞ยังชัดเจน

แต่เสียงของพ่อยังดังอยู่ในหัว

“อย่ารักเธอ”

ภูมิพัฒน์จึงฝืนทำหน้าตาย

“ไม่ต้องเอามาให้พี่”

ธารานิ่ง

“ทำไม”

“พี่ไม่ชอบ”

“แต่เมื่อก่อนพี่ชอบ”

“เมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อน”

เด็กหญิงกำกล่องขนมแน่น

“พี่ภูมิไม่ชอบธาราแล้วจริง ๆ เหรอ”

เด็กชายเม้มริมฝีปาก

เขาอยากตอบว่าไม่จริง

อยากเดินเข้าไปลูบศีรษะเธอเหมือนเมื่อก่อน

อยากบอกว่าเขายังรักน้องสาวตัวเล็กของเขาเหมือนเดิม

แต่สุดท้ายเขากลับพูดว่า

“ไม่ชอบแล้ว”

ธาราก้มหน้า

“ค่ะ”

ภูมิพัฒน์เดินขึ้นรถไป

ทันทีที่ประตูรถปิดลง เขาก็หันกลับมามองเด็กหญิงผ่านกระจก

ธารายืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว

เธอกำลังร้องไห้

เด็กชายกำหมัดแน่น

“ธารา…”

เสียงของเขาเบามากจนไม่มีใครได้ยิน

“พี่ขอโทษ”

แต่เด็กหญิงไม่มีทางได้ยิน

ไม่กี่เดือนต่อมา

สถานการณ์ทางการเงินของครอบครัวธาราก็เลวร้ายลงกว่าเดิม

บริษัทไม่สามารถชำระหนี้ตามกำหนดได้

เ๯้าหนี้จำนวนมากเริ่มติดตามทวงถาม

แม่ของธาราพยายามประคับประคองทุกอย่างจนสุดความสามารถ

แต่สุดท้ายเธอต้องยอมรับความจริงว่า บ้านหลังใหญ่ที่เคยเป็๞ของครอบครัวกำลังจะถูกยึด

คืนหนึ่ง ธารานั่งกอดตุ๊กตาตัวโปรดอยู่บนเตียง

“แม่คะ”

“ว่าไงลูก”

“เราจะไปไหนกันเหรอคะ”

แม่ของเธอเงียบไป

“เราจะไปอยู่ที่อื่นสักพัก”

“แล้วบ้านเราล่ะ”

“แม่จะจัดการเอง”

เด็กหญิงมองแม่อย่างไม่เข้าใจ

“แล้วพี่ภูมิล่ะ”

คำถามนั้นทำให้แม่ของธาราหลับตาลง

“พี่ภูมิยังอยู่ที่นี่”

“ธาราจะไปลาเขาได้ไหม”

“ไม่ได้ลูก”

“ทำไมคะ”

“เพราะเราต้องรีบไป”

ธารากอดตุ๊กตาแน่นขึ้น

“แต่ธารายังไม่ได้บอกพี่ภูมิเลย”

“บอกอะไร”

เด็กหญิงเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“บอกว่าธารายังรักพี่ภูมิอยู่”

หัวใจของคนเป็๲แม่เจ็บแปลบ

เธอลูบศีรษะลูกสาว

“สักวันหนึ่งลูกจะเข้าใจ”

“เข้าใจอะไรคะ”

“บางครั้งคนเรารักกันมาก ก็ไม่ได้แปลว่าจะได้อยู่ด้วยกัน”

เด็กหญิงไม่เข้าใจคำพูดนั้น

เธอรู้เพียงว่าคืนนั้นแม่พาเธอออกจากบ้านก่อนรุ่งสาง

โดยไม่มีโอกาสได้กล่าวลา

เช้าวันต่อมา

ภูมิพัฒน์ตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกแปลก ๆ

เขาเดินไปยังบ้านของธาราเหมือนทุกวัน

แต่บ้านกลับเงียบสนิท

ประตูถูกล็อก

สนามหญ้าที่เคยมีของเล่นของธาราวางอยู่เต็มไปหมดกลับว่างเปล่า

“ธารา?”

ไม่มีเสียงตอบ

เด็กชายเดินเข้าไปถามแม่ของตัวเอง

“แม่ครับ บ้านธาราไปไหน”

แม่ของเขานิ่งไป

“ธารากับแม่ย้ายไปแล้ว”

“ไปไหนครับ”

“แม่ก็ไม่รู้”

“ทำไมไม่บอกผม”

ภูมิพัฒน์เริ่มรู้สึกใจหาย

“แล้วเขาจะกลับมาไหม”

แม่ของเขาไม่ได้ตอบ

เด็กชายวิ่งกลับไปยังหน้าบ้านธาราอีกครั้ง

เขายืนอยู่ตรงประตูรั้ว

สายตาเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ที่ถูกสอดไว้ใต้กระถางต้นไม้

ภูมิพัฒน์หยิบขึ้นมา

ตัวหนังสือเด็ก ๆ ปรากฏอยู่บนกระดาษ

“พี่ภูมิ ถ้าธาราหายไป ธาราจะคิดถึงพี่นะคะ ธาราจะรอพี่เสมอ”

ไม่มีคำลงท้าย

ไม่มีที่อยู่

ไม่มีเบอร์โทรศัพท์

มีเพียงหัวใจดวงเล็ก ๆ ที่วาดอยู่ข้างชื่อของเขา

ภูมิพัฒน์ยืนนิ่ง

เป็๞ครั้งแรกที่เขารู้สึกเสียใจอย่างรุนแรงกับคำพูดของตัวเอง

“พี่ไม่ได้เบื่อธารา…”

เขากำกระดาษแน่น

“พี่ไม่เคยเบื่อเลย”

แต่ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว

เวลาผ่านไปหนึ่งปี

สองปี

สามปี

สี่ปี

ธารากับแม่เดินทางเปลี่ยนที่อยู่ไปเรื่อย ๆ

จากจังหวัดหนึ่งไปอีกจังหวัดหนึ่ง

บางคืนพักบ้านญาติ

บางคืนเช่าห้องเล็ก ๆ

บาง๰่๥๹ต้องทำงานทุกอย่างเพื่อให้มีเงินพอใช้

เด็กหญิงที่เคยมีชีวิตสุขสบายค่อย ๆ เรียนรู้ว่าชีวิตไม่ได้ง่ายเหมือนเดิม

แต่สิ่งหนึ่งไม่เคยเปลี่ยน

คือความรักที่เธอมีต่อภูมิพัฒน์

ทุกปีในวันเกิดของเขา เธอจะทำขนมหนึ่งกล่อง

แล้วนั่งมองมันอยู่คนเดียว

“สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่ภูมิ”

แม้เขาจะไม่ได้รับมันก็ตาม

ในอีกด้านหนึ่ง

ภูมิพัฒน์เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว

เขาเรียนหนัก

ถูกส่งไปเรียนต่อต่างประเทศ

ฝึกงานในธุรกิจของครอบครัว๻ั้๹แ๻่อายุยังน้อย

ภายนอกเขากลายเป็๞เด็กหนุ่มที่เ๶็๞๰าและเอาจริงเอาจัง

แต่ในใจกลับมีเด็กหญิงคนหนึ่งติดอยู่เสมอ

ธารา

แม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด เขาก็ไม่เคยลืม

แต่ทุกครั้งที่ถามพ่อเกี่ยวกับครอบครัวธารา

คำตอบที่ได้มีเพียง

“ครอบครัวนั้นหนีหนี้ไปแล้ว”

“อย่าไปสนใจ”

“ถ้าเจอ ก็อย่าไปยุ่ง”

“จำไว้ว่าเขาทิ้งแกไปก่อน”

ภูมิพัฒน์จึงเริ่มเชื่อในสิ่งที่พ่อพูด

เขาเริ่มคิดว่าธาราคงลืมเขาไปแล้ว

และถ้าเธอลืมได้...

เขาก็ควรลืมเธอเช่นกัน

สิบปีหลังจากวันที่ธาราหายไป

ตลาดเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ มีร้านขนมร้านใหม่เปิดขึ้น

ป้ายหน้าร้านเขียนว่า

“ขนมบ้านธารา”

หญิงสาววัยยี่สิบสองปีในชุดผ้ากันเปื้อนกำลังจัดขนมใส่ตู้กระจก

ใบหน้าสวยหวาน ผิวขาวละเอียด ดวงตากลมโต และรอยยิ้มอ่อนโยนทำให้ลูกค้าหลายคนต้องหันกลับมามอง

“น้องธารา วันนี้มีแฟนหรือยังครับ”

ชายหนุ่มคนหนึ่งแกล้งถาม

ธาราหัวเราะ

“ยังค่ะ”

“งั้นพี่จีบได้ไหม”

“ไม่ได้ค่ะ”

“ทำไมล่ะ”

หญิงสาวยิ้ม

“เพราะธารามีคนที่ชอบอยู่แล้ว”

“ใครครับ”

เธอส่ายหน้า

“เขาไม่รู้หรอกค่ะ”

“แล้วเขาอยู่ไหน”

ธารามองออกไปยังถนน

ในดวงตาคู่นั้นมีความคิดถึงซ่อนอยู่

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ”

ตลอดสิบห้าปีที่ผ่านมา...

เธอไม่เคยรักใครอีกเลย

เพราะหัวใจของเด็กหญิงวัยเจ็ดขวบในวันนั้นยังคงเก็บคำสัญญาหนึ่งเอาไว้

คำสัญญาที่ว่า...

“พี่จะรอ”

และเธอเองก็ยังรอ

แม้จะไม่รู้เลยว่า...

ผู้ชายคนนั้นยังจำเธอได้หรือไม่

อีกฟากหนึ่งของกรุงเทพฯ

ตึกสูงระฟ้าของโรงแรมหรูใจกลางเมือง

ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มเดินผ่านล็อบบี้ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

พนักงานทุกคนต่างก้มศีรษะให้

“สวัสดีครับท่านประธาน”

ภูมิพัฒน์ไม่ได้ตอบ

เขาเดินตรงเข้าไปในลิฟต์

ชายหนุ่มวัยสามสิบปีในวันนี้แตกต่างจากเด็กชายเมื่อสิบปีก่อนโดยสิ้นเชิง

เขาคือนักธุรกิจหนุ่มชื่อดัง

เ๽้าอารมณ์

เอาแต่ใจ

และไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนสามารถอยู่ข้างกายเขาได้นาน

นางแบบ

นักร้อง

นักแสดง

ผู้หญิงจากแวดวงสังคม

ต่างพยายามเข้าหาเขา

แต่ไม่มีใครอยู่กับเขาได้นานเกินสองสัปดาห์

เพราะภูมิพัฒน์ไม่เคยเปิดหัวใจให้ใคร

และเขาไม่เคยรู้ว่า...

หัวใจของเขาไม่ได้ว่างเปล่าเลย

มันถูกเด็กหญิงคนหนึ่งขโมยไป๻ั้๹แ๻่วันที่เธออายุเจ็ดขวบ

เพียงแต่เ๯้าของหัวใจตัวจริง...

หายไปจากชีวิตเขานานถึงสิบปีแล้ว

จนกระทั่งวันหนึ่ง...

โชคชะตากำลังจะพาเด็กหญิงคนนั้นกลับมา

กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง

ในฐานะ...

หญิงสาวฝึกงานในห้องอาหารของโรงแรม

และครั้งนี้...

ภูมิพัฒน์จะไม่มีทางหนีความรู้สึกของตัวเองได้อีก