"พี่นิน... ปล่อยนะคะ"น้ำชาร้องเสียงหลง"พี่จะทำอะไร"
"เข้ามาคุยในบ้าน"
"ด้านนอกก็คุยได้ค่ะ.... ทำไมต้องเข้าไปคุยในบ้าน"
"น้ำชา! "เสียงเขาเริ่มแข็งขึ้น
"ไม่ไปค่ะ...... ว้ายยยยย"เขาจับร่างเธอพาดบ่าเดินหายเข้าไปในบ้านพัก"พี่นิน... ปล่อยนะคะ"เธอร้องลั่นอย่างใ.... เขาไม่สนใจอะไรแล้วทั้งนั้นที่จริงวันนี้เขาตั้งใจไปรอเธอต่างหากเพราะเขาสืบรู้มาว่าเธอจะกลับมาวันนี้เขาดีใจแค่ไหนที่เห็นเธอยืนอยู่เหมือนรอใครเขาจึงแกล้งเดินเข้าไปหาพูดจากกระแหนะกระแหน่เธอแต่ใจเขาเขารู้ดีว่ามันรู้สึกยังไง........ และวันนี้เขาตั้งใจพาตัวเธอมาโดยเฉพาะเขากลัวว่าถ้าพลาดจากวันนี้ไปเธออาจจะหายไปอีกเขากลัวจำต้องเคลียร์บางอย่างที่มันยังค้างอยู่ในใจ.......
ตุ้บ! ร่างบางถูกโยนลงมาบนที่นอนกว้างเธอรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งมองชายหนุ่มตาขวาง
"ุหุบปากซะนะ..... โวยวายมาตลอดทางน่ารำคาญ"เขาชี้นิ้วสั่งเธอ
"พี่นินบ้า! ้าอะไรคะ"
"้าเธอ! "
"อย่ามาล้อเล่นนะคะ... น้ำชา จะ กลับบ้านคุณแม่รออยู่ค่ะ"
"แล้วไง"
"พี่นินหูแตกหรอคะ น้ำชาจะกลับบ้านค่ะ"
"หูไม่ตึง"เขากอดอกมองเธอ
"พาไปส่งซิคะ....... ทางบ้านเป็ห่วงแย่แล้ว"
"ถามจริงมีแฟนยัง! "จู่ๆ เขาก็ถามขึ้นมา
"ทำไมคะ"เธอหน้ามุ่ย
"อยากรู้"
"มีหรือไม่มีใช่เื่ที่ต้องรายงานพี่นินหรอคะ..... อยากรู้ไปทำไมคะไม่เกี่ยวไรกันสักหน่อย ถ้าพี่จะตามแค่นี้ถามที่ไหนก็ได้ค่ะไม่ต้องพามานี่หรอก"
"ตกลงมีหรือไม่มี"เขาเริ่มขึ้นเสียงใส่
"ทำไมต้องตอบคะ"เธอเหลือบตาขึ้นมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
"ตอบมา! .... แต่อย่างเธอจะเหลือหรอ"
"เออ... มีแล้วจบนะ! "
ธานินทร์หลับตาลงพยายามระงับความโกรธที่กำลังก่อตัวขึ้นเขาก้าวเท้าไปหาหญิงสาวก่อนที่จะผลักเธอลงไปนอนราบกับเตียง.... "ว้าย"
เขาจัดการขึ้นคร่อมร่างบางทันที"พี่นิน... ทะ ทำไรคะ.... ออกไปนะ.... พี่นิน"น้ำเสียงอันสั่นระริกยองเธอและแววตาตื่นกลัวยิ่งทำให้เขาอยากััเธอมากขึ้นเขามองว่ามันช่างเย้ายวนน่าหลงไหลอารมณ์หื่นมาเต็มที่ สายตาเธอบ่งบอกว่าเธอกำลังคิดว่าเขาโรคจิตซึ่งมันก็เข้าข่ายนั่นแหละอารมณ์ดิบเถื่อนที่ใครก็ไม่มีวันรู้มันอยู่ในตัวเขานี่แหละเขาไม่ใช่คนสุขุมเยือกเย็นอย่างที่ใครเห็นและวันนี้เขากำลังแสดงให้เธอเห็นว่าเขาเป็คนเช่นไร"พี่นิน.... ทำไมมองน้ำชาด้วยสายตาแบบนั้น.... ไม่เล่นแล้วนะคะ น้ำจะกลับบ้าน"
"กลับแน่... แต่ไม่ใช่ตอนนี้"เขามองคนใต้ร่างนิ่งนานทีแรกกะจะแค่พามาคุยเฉยๆ แต่ตอนนี้ไม่อยากคุยแล้วอยากทำอย่างอื่นมากกว่าอยากกระแทกร่างบางให้ดิ้นพล่านอยู่ใต้ร่างแค่คิดท่อนเอ็นก็แข็งแล้วน้ำรักใกล้จะกระฉูดเขาเหมือนคนบ้ากามยังไงไม่รู้เมื่อก่อนถ้าเขาหักห้ามใจตัวเองไม่อยู่ป่านนี้เขาคงได้เป็ผัวเธอแล้ว....
"พี่นิน! พี่บ้าไปแล้วหรอ"
"ใช่! "เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องของเธอ
"ว้าย! พี่นิน" เธอใตาค้าง"อย่าคะ... พี่นิน"ร่างงามดิ้นรนส่ายหน้าหนีปากร้อนๆ ที่กำลังรุกราน"พี่นิน..... ฮึก.... ฮึก... อย่าพี่.... ฮึก..... อย่า"เธอเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น"พี่นิน..... ฮือๆ ๆ ๆ ปล่อยน้ำชานะ.... อย่าค่ะ" เขาไม่ฟังเสียงร้องใดๆ ของเธอจัดการถอดชุดของเธอและของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ภายในห้องกำลังรัอนเป็ไฟแต่สองร่างก็ยังไม่ผละออกจากกัน อีกคนรุกหนักๆ เข้าอีกคนก็อ่อนระทวย..... พายุสวาทได้เริ่มขึ้นแล้วและยากมากที่มันจะดับมอดไปธานินทร์ไม่มีวันปล่อยเธอไปอีกแล้วนับจากนี้..... ไม่มีวัน!
"น้ำชานะน้ำชา... หายไปไหนนะ"สายธารเดินไปเดินมาชะเง้อคอมองไปทั่วทั้งสนามบินก็ไร้เงาน้องสาวสุดที่รัก"เครื่องลงจอดตั้งนานแล้ว... โอ๊ย! ให้ตายเหอะ.... "เธอยกข้อมือมาดูนาฬิกาหลายรอบแล้วั้แ่มารดาโทรมาบอกว่าน้องสาวยังไม่ถึงบ้านเธอก็รีบออกมาจากโรงพยาบาลทันทีทั้งๆ ที่งานยุ่งแต่เพื่อน้องเธอยอมเสมอ
ตื๊ด.... ตื๊ด..... ตื๊ด...... ตื๊ด
"ค่ะแม่... ไม่เจอค่ะ"
"เดี๋ยวแม่ไป"
"ไม่ต้องค่ะคุณแม่.... หนูหาน้องเองอาจจะนัดเพื่อนไว้ก็ได้ค่ะน้องคงไปไหนไม่ไกลหรอก.... บางทีแบตมือถือน้องหมด... คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ"
"ก็ได้ลูก.... หาน้องให้เจอนะ"
"ค่ะคุณแม่"เธอถอนใจอย่างเหนื่อยล้าก่อนจะวางสาย"น้ำชาอยู่ไหนนะ"
ทางด้านน้ำตาก็ร้องไห้ออกมาเหมือนจะขาดใจ เขาทำลายความสาวเธอจนย่อยยับไม่มีชิ้นดีแถมยังทำรุนแรงกับเธออีกด้วยเธอไม่เข้าใจเลยเขาทำแบบนี้ทำไมทั้งๆ ที่ไม่ได้รักเธอสักนิด.....
"ฮือๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ คนเลว..... ฮึก..... คนเฮงซวย.... ฮือๆ ๆ ๆ ๆ ฮึก.... ฮึก.... ฮึก... รังแกคนไม่มีทางสู้.... ฮึก.... ฮึก.... "เธอด่าทอเขาสารพัด แต่เขากลับนิ่งเฉยเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ สักพักจึงออกมาด้วยใบหน้าที่สดชื่น
"อ่าาาาา ชื่นใจจริงๆ ไปอาบน้ำแต่งตัวซิจะไปส่ง"เขาหันมามองเธอพร้อมฉีกยิ้มอย่างสบายใจโยนผ้าเช็ดตัวมาให้เธอ
"ฮึก.... ฮึก... คนบ้า... ฮือๆ ๆ ๆ "เธอเอาผ้าเช็ดตัวมาพันร่างก่อนจะกระแทกเท้าเดินปึงปังหายเข้าไปในห้องน้ำ.....
"หึ.....พยศไม่เลิกจริง"เขาพึมพำคนเดียวใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม"เธอไม่รอดหรอกน้ำชาต่อไปนี้... พี่จะไม่มีวันปล่อยมือ! เธอเป็ของพี่ของพี่คนเดียวเท่านั้น! "
13K
