เริ่มเข้าวันที่หนึ่ง ตามที่หยกได้ประการไว้ ตอนนี้ตีสามแล้ว ณ่เวลานี้ หยกยังคงนอนไม่หลับปวดหัวกับ่เวลาหนึ่งวันที่ผ่านมาด้วยความเหนื่อยใจกับความโชคร้ายของตนเองเพื่อนคนอื่นก็เจอเหมือนเขา แต่ทำไม พวกคู่ครองของพวกมันยังไม่มาทวงสิทธิ์กันอีกจะได้มีเื่ปวดหัวเหมือนกับเขาบ้าง หยกกระสับกระส่ายไมาบนเตียงนอนของตนเองวุ่นวายใจกับโชคชะตามาหานะซวยบรรลัยของตนเอง
“องค์ชายเพค่ะ ทรงบรรทมได้แล้วนะเพค่ะอย่านอนดึกไปมากกว่านี้เลยเพค่ะ เดียวหน้าไม่สวยนะเพค่ะ”นางกำนัลคู่กายของหยกร้องทักขึ้นมาเมื่อเห็นคนเป็นายพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงไม่ยอมหลับยอมนอน
“รู้แล้วน่า น้ำพิมเราแค่รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไรแค่นั้นเองถ้าเ้าง่วงมากหนักก็ออกไปได้แล้วเราจะพักผ่อน”หยกหันมามองหน้าน้ำพิมที่อยู่ข้างเตียงฝั่งประตูทางออก
“เพค่ะ อย่าทรงกังวลใจไปเลยเพค่ะ ทรงบรรทมเถอะเพค่ะ”
“เราไม่ง่วง เ้าอยากทำอะไรก็ไปทำเถอะน้ำพิมจะนอนก่อนเราก็ได้ ออกไปได้แล้ว”หยกพูดตอบกลับแล้วหันหน้าไปทางหน้าต่าง
“เพค่ะ งั้นหม่อมฉันนอนก่อนนะเพค่ะ มีอะไรก็เรียกหม่อมฉันนะเพค่ะ”น้ำพิมได้แต่สายหน้าพูดประชดเ้านายตัวเองแล้วก็ล้มตัวลงนอนอย่างที่พูดจริงๆ
มีใครบ้างคนกำลังรอให้อีกคนหลับอย่างใจจดใจจอแต่ก็รอแล้วรอเล่าก็ยังไม่ยอมนอนจนร่วงเลยเวลาไปถึง6 โมงเช้า จนร่างบางผลอยหลับไป
หยกที่นอนนี้กำลังนอนฝันหวาน ในความฝันของหยกตอนนี้กำลังเห็นตัวเองอยู่ที่สวนหลังวังที่เสด็จแม่ชอบมาปลูกต้นไม้ดอกไม้เป็ประจำในความฝันหยกจำได้ว่าตัวเองเดินเล่นอยู่ในสวน ชมนกชมไม้ไปเรื่อยๆก็เห็นต้นไม้ใหญ่ที่อยู่หลังสวนวัง หยกเดินเข้าไปถึงต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นแต่ก็ไม่รู้ชื่อว่าต้นอะไร หยกนั่งลงเอาหลังนั่งพิงต้นไม้แล้วผลอยหลับ ไปอีกครั้งในความฝัน ในความฝันสวนดอกไม้ของเสด็จแม่ชั่งสวยงามบรรยากาศชวนให้นอนหลับฝันหวาน
“อือ”ทำไมเรารู้สึกเหมือนโดนกอดรัดอยู่ละหยกที่ตอนนี้กำลังนอนหลับครึ่งหลับครึ่งตื่นรู้สึกเหมือนโดนรัดแต่ก็ยังไม่ลืมตาตัวเองขึ้นเพราะคิดว่าความฝันคงไม่มีอะไรเข้ามาทำร้ายเขาได้
“ขนาดเรากอดรัดเ้าขนาดนี้ เ้ายังไม่ตื่นอีกถ้าเราทำมากกว่านี้เ้ามิต้องรู้เื่เหรอ”
ใครวะมาพูดข้างหู น่ารำคาญชิบคนจะหลับจะนอน
“โอ้ย”หยกร้องเมื่อเริ่มรู้สึกเจ็บโดนรัดแน่นกว่าเดิมอีก
“ยังไม่ยอมตื่น เ้าจะหาว่าเราลักหลับเ้าไม่ได้นะ”ว่าแล้วก็หอมแก้มคนชั่งหลับไม่รู้เื่รู้ราวว่าอีกฝ่ายกำลังโดนหอมแก้มอยู่
ไอ้บ้าที่ไหนวะเอาหน้ามาถูแก้มกูคนจะหลับจะนอนกวนประสาทอยู่ได้หยกร้องด่า ในใจ ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมา พอลืมตา ตาประสานตากับอีกฝ่ายมองอีกฝ่ายอย่างพินิจพิจารณาว่าเป็ใคร พอมองดูชัดๆ
ชัดเลย.....ชัดเลย.............
“งู……………….”หยกแทบช็อคที่เห็นอีกฝ่ายเป็องค์อินนาคาที่ตนกลัวหนักหนากอดรัดร่างกายของตัวเองอยู่
“กรี้ด……………………………………………..”กรีดร้องเป็เสียงผู้หญิงด้วยความลืมตัว
“ใตื่นจนได้ ให้มันได้อย่างนี้สิ องค์ชายอินธิรา”องค์อินนาคาได้แต่ถอดหายใจพระองค์อุตส่าห์รอเวลาที่จะได้อยู่กับร่างบางสองต่อสองแต่อีกฝ่ายดันใตื่นจากฝันสะอย่างงั้น
“กรี้ด………………………… แฮ่ก.....”หยกสะดุ้งตื่นสุดตัวด้วยความใ เหงื่อที่ออกเต็มหน้าร่างบางอ้าปากหายใจแถบไม่ทัน
“อะ…..อะ…..”อยู่น้ำตาก็ไหลอาบแก้มด้วยความที่ช็อคสุดขีดตอนนี้ตนเองไม่รู้แล้วว่าจะครองสติยังไงไหว
แม้แต่ในฝันยังเข้ามาได้ ชีิวิตกูจะรอดมั้ย ใครก็ได้ช่วยด้วย
“องค์ชายเพค่ะเป็อะไรเพค่ะ”น้ำพิมที่ใเสียงกรีดร้องขององค์ชายก็รีบเข้ามาในห้องบรรทมขององค์ชายอินธิราหลังจากที่ตนเองนั้นออกไปเตรียมอาหารเช้าให้องค์ชาย
ตัวข้านั้นพยายามเรียกองค์ชายที่ใตื่นตระหนกไม่ได้สติที่ลุกขึ้นมานั่ง น้ำตาไหลอาบแก้มในเมื่อเรียกไม่ได้ยินข้าจำเป็ต้องเขย่าตัวองค์ชาย
“องค์ชายเพค่ะๆๆ”เรียกพร้อมๆๆกับเขย่าแขนองค์ชายอินธิรา
“หะ หา”เหมือนหยกจะเริ่มได้สติเมื่อมีคนมาถูกตัว พอรู้ตัวว่าเป็ใคร ก็ดึงอีกฝ่ายเขามากอดเต็มรัก
“ไม่เป็ไรแล้วเพค่ะ”น้ำพิมกอดปลอบองค์ชายที่กำลังสั่นน้อยๆด้วยความกลัว
“หม่อมฉันอยู่นี้แล้วเพค่ะ ทรงไม่เป็ไรแล้วเพค่ะ”ลูบหลังองค์ชายบางเบา จนเริ่มสังเกตได้แล้วว่าองค์ชายกำลังสงบลงอย่างช้า
“ขอบใจนะ น้ำพิม”หลังจากที่ได้สติกลับมาหยกไม่ลืมที่ขอบคุณน้ำพิม
น้ำพิมยิ้ม “เพค่ะ”
“เอ๋ยมีไรวะ ร้องเสียงหลงเลย” พิมที่ได้ยินเสียงร้องของเพื่อนก็รีบวิ่งหน้าตื่นมาหาหยกด้วยความใ พิมเปิดประตูเข้ามาก็เห็นเพื่อนสงบลงไปแล้วจึงเดินเข้าไปหา
หยกหันมามองที่ทางประตูที่พิมเปิดเข้ามาร้องทักตนเสียงดังหน้าประตูห้องบรรทมของตำหนัก
“พี่ไม่เป็อะไรแล้ว น้ำพิมเ้าออกไปก่อนเถอะ”หยกแทนตัวเองว่าพี่กับพิมเพราะพวกเขานั้นต้องรักษาหน้าของเสด็จพ่อเสด็จแม่จะไม่พูดคำหยาบต่อหน้าคนอื่นนอกจากจะอยู่กันเองเท่านั้นไม่งั้นโดนลงโทษอีก
น้ำพิมเมื่อผู้เป็นายสั่งจึงเดินออกไปนอกห้องบรรทม
พิมจึงเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายที่เตียงตอนที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่กลางเตียงเหงื่อออกเต็มหน้า
“เป็ไรวะ”พิมถามแล้วนั่งลงข้างๆหยก
“ไอ้งู มันเข้ามาในฝันกู”หยกบอกพิมเสียงเบาเหมือนกำลังละเม้อ
“เหรอวะ มึงใมากปะ”พิมได้แต่เห็นใจเพื่อนพลางเอามือมาลูบหัวหยกเบาๆ
“มึง Ok นะ”พิมถามอีกครั้ง
หยกพยักหน้าให้พิม
“งั้นก็ดีแล้ว มึงอย่าคิดมาก กูรู้ว่ามึงกลัวนะโว้ยแต่มึงต้องทำใจยอมรับให้ได้นะ กูเข้าใจว่ามึงใถ้าวันหลังมึงไม่ยอมให้มันเข้ามาแบบนั้น มึงก็บอกมันไป กูกลัวว่ามึงจะช็อคตายซะก่อนได้แต่งงานวะ”พิมบอก
“กูไม่คิด ………..กูไม่คิดว่าแม่งจะเข้ามาในฝันกูได้ถึงกูเคยอ่านมาว่ารอบ100ปีจะมีเผ่างูที่มีความสามารถขนาดนั้นอยู่แต่กูไม่คิดว่า ไอ้งูผีนั้นมันจะมีความสามารถแบบนี้ด้วย มันเข้ามาในฝันกูได้ยังไงมันไม่มีสิทธิ์เลยด้วยซ้ำ”หยกเจ็บใจตัวเองที่สะเพร่าจนงูผีเข้ามาในฝันตัวเองได้ง่ายขนาดนี้มันคงรอเวลาที่เขาหลับแน่
“วันหลังมึงก็หาทางแก้ซะทางที่ดีมึงระวังตัวหน่อยก็ดีวะ ”พิมเตือนเพื่อนถึงพวกเขาสี่คนจะเก่งเื่ชกต่อยเรียนมาหมด เทควันโต คาราเต้ มวยไทยเรียนทุกอย่างเมื่อเอาตัวรอดให้ได้ ก็ไม่ให้พวกเขาเรียนได้ไงละครับพวกผมนะสวยอย่างกะผู้หญิงแท้ๆเลยด้วยซ้ำ
“เออ กูรู้แล้ว แล้วไอ้สองเวรมันไปไหนวะ”
“มันยังไม่ตื่นมันคงไม่ตื่นเพราะเสียงมึงหรอกห่างกันซะขนาดนั้น”พิมสวนกลับหยก
“อืม ”
“งั้นกูไปนอนก่อนนะโว้ย เออลืม เอานี้ไป”พิม ส่งมีดสั้นมาให้หยก หยกมองหน้าพิมไม่เข้าใจว่าอีกฝ่าย จะเอามาให้ทำไม
“เอาป้องกันตัว ตอนนี้กูไม่ใช้ มึงเอาเก็บไว้ติดตัว ”ว่าแล้วพิมก็จับตัวหยกแล้วเอามีดสั้นสอดเข้าไปข้างเอวผูกกับเชือกที่รัดเอวแล้วเดินออกจากห้องนอนของหยกไป พร้อมทั้งปิดประตูให้ด้วย
หยกมองเพื่อนที่เดินออกไป จากห้องนอนของตนเองแล้วล้มตัวลงนอนอีกครั้ง
“แล้วกูจะกล้าหลับหรือไง”หยกได้แต่ถอดใจเบาๆๆ
หยกที่ตอนนี้นอนหันหลังให้ประตูรู้สึกได้ยินเสียงประตูเปิดจึงร้องทักออกไป
“ไอ้พิม กูจะนอน มึงจะเข้ามาทำไมอีกวะ”หยกคิดว่าพิมเข้ามาจึงด่าออกไป แต่ก็ยังไม่หันกลับไปมองว่าเป็ใครที่เข้ามาหาตนถึงในห้องนอน
หยกไม่คิดว่าจะเป็องค์อินนาคาจะเข้าถึงตัวเองได้จึงไม่สนใจจะหันหลังกลับไปมอง
องค์อินนาคาเดินเข้ามาในห้องบรรทมขององคืชายอินธิรามองเห็นร่างบางนอนหันหลังให้พระองค์อยู่ พระองค์อาศัย่เวลาที่ไม่มีใครอยู่ในห้องกับร่างบางจึงชวยโอกาสเข้ามาพระองค์เดินตรงเข้าไปใกล้ร่างบาง แต่กลับได้ยินเสียงบ่นของร่างบางที่ร่างบางเรียกว่าพิม มันยิ่งทำให้พระองค์สงสัยใครคือพิม
“หึหึ”
เสียงหัวเราะของใครวะ หยกคิดจากที่ตอนแรกคิดว่าเป็ไอ้พิมเข้ามาก่อกวน แต่ตอนนี้เริ่มคิดแล้วว่าไม่ใช่เพื่อนตนเองแน่
ใครวะ หยกเริ่มใจสั่นน้อยๆกลัวเหลือเกินว่าจะเป็คนที่ตนเองไม่อยากเจอมากสุดในเวลานี้
“เ้าไม่คิดถึงเราบางเลยเหรอ องค์ชายอินนาคา” องค์อินนาคาตรัส
ชัดๆเลยเสียงไอ้งูผี จากที่นอนอยู่ปกติหยกรีบะโลุกจากเตียงไปชิดริมหน้าต่างโดยเร็วด้วยความกลัวว่าอีกฝ่ายจะใช่หางรัดตนอีก
“หึ หึ พระองค์เข้ามาในห้องกระหม่อมทำไมพะยะค่ะ”หยก กลบเกลื่อนถามองค์อินนาคา แต่ตัวเองนั้นจับกรอบหน้าต่างไว้แน่น
เข้ามากูโดดแน่ หยกคิด อย่าเข้ามานะ
องค์อินนาคามองร่างบางไม่ว่างตาพระองค์รู้ดีว่าร่างบางคิดจะหนีพระองค์ไปทางหน้าต่างถึงไม่ต้องอ่านใจก็พอจะเดาได้
“เราก็มาหาว่าที่ชายาของเรายังไงละ น้องนาง”พระองค์พูดยั่วองค์ชายอินธิรารู้ดีว่าองค์ชายอินธิราไม่ชอบให้พระองค์เรียกขานเช่นนี้
“หึหึ น้องนาง ………….”หยกยิ้มแหย่ไปให้องค์อินนาคาสภาพนอนนี้หัวชี้ฟูดูไม่ได้เลย
อย่ามองหน้ากระผมด้วยสายตาพิษสวาทเลย ขอละ กระผมไม่ได้สวยขนาดนั้นยังไม่ได้แปลงฟันเลย หน้าขอยังไม่ล้าง ตัวก็ไม่ได้อาบน้ำ เหม็นสุดๆหยกคิดภายในใจแต่พูดอีกอย่าง
“กระหม่อมคิดว่าคงไม่เหมาะสมที่พระองค์จะเข้ามาในห้องของกระหม่อมเช่นนี้นะพะยะค่ะ”หยก พยายามพูดให้องค์อินนาคาออกจากห้องตัวเองไป
ออกไปสักที่สิ จะอยู่ทำไมในห้องกูนานๆๆกูกลัวคนอื่นไปไหนกันหมดปล่อยให้มันเข้ามาในห้องกูได้ไงวะ ไอ้พิมกูอยากให้มึงเข้ามาหากูมากเลยวะตอนนี้ หยกคิด มององค์อินนาคาไม่วางตากลัวองค์อินนาคาจะเข้ามาหาตน ถ้ายังไม่ระวังตัว
“พิม เป็ใคร”องค์อินนาคาอดสงสัยไม่ได้ถึงถามองค์ชายอินธิรา
หยกทำหน้างง อะไรของมัน เปลี่ยนเื่เฉยเลย เอาวะอยากรู้เดียวกูตอบให้ก็ได้
“องค์ชายมณีจันทร์”หยกตอบ
“เออ แล้วทำไมเ้าถึงเรียกองค์ชายมณีจันทร์ ว่าพิม”พระองค์ถามองค์ชายอินธิราย เมื่อหลอกล่อให้องค์ชายอินธิราตายใจ
“สั้นดี”หยกตอบกลับออกแนวกวนตีนหน่อยๆ
“สั้นๆยังงั้นรึ”พระองค์ทวนคำ
“พะยะค่ะ แล้วเมือไรพระองค์จะออกไปจากห้องของกระหม่อม”หยกยังคงพยายามต่อไป
“เราไม่ชอบเลยที่เ้าแทนตัวว่ากระหม่อมแทนตัวว่าหม่อมฉันยังจะดีว่าจริงมั้ยหยกน้อยๆของข้า”
หยกชักสีหน้าเล็กน้อยตรงคำที่บอกว่า หยกน้อย หยกคิดของกูไม่น้อยโว้ยไอ้งูผี
“หึ เลิกด่าว่าเราในใจสักทีเถอะ องค์ชายใครไม่รู้จะหาว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอนนะ พูดจาไม่มีมารยาท”พระองค์ต่อว่าองค์ชายอินธิรา
มันเื่ของกู ไอ้งูผี พ่อแม่กูสั่งสอนโว้ยสัสหมา กูยอมเป็เมียหมาเมียวัวเมียควายที่ไหนก็ได้ดีว่าเป็เมียมึงหยกด่าในใจ รู้ดีองค์อินนาคาอ่านความคิดตนได้สร้างความไม่พอใจต่อองค์อินนาคาที่โดนตอกกลับ
“เป็เมียเราไม่ดีตรงไหนองค์ชายออินธิรา”ถามองค์ชายออินธิราด้วยความโมโห องค์ชายอินธิราเลือกคนอื่นดีว่าพระองค์
งู.......เกลียดงู เลิกยุงกับกูสักที หยกตอบกลับแต่ไม่ออกเสียงใดให้ใครได้ยิน
“สองคำก็เกลียดงู ลองเป็เมียงูสักครั้งดีหรือไม่เ้าแล้วเ้าจะติดใจ เชื่อเรา”
หยกตาโต เมื่อจบคำพูดขององค์อินนาคาหันหลังจับขอบหน้าต่างแล้วะโลงทางหน้าต่างแต่ช้าไม่ทันการณ์ ในเมื่อองค์อินนาคารู้ทันความคิด
“ตึก”ประทะเข้าหาอกองค์อินนาคาอย่างจัง
“โอ้ย”หยกร้องด้วยคววามใพอๆกับความเจ็บจากแรงกระแทกที่องค์อินนาคาดึงเข้าหาตัวอย่างจัง
“จะหนีไปไหน”พระองค์ถามร่างบางที่ตอนนี้ตกอยู่ในอ้อมกอดของพระองค์แล้ว
หยกเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่ก้มหน้ามาพูดกับตนด้วยความใน้ำตาเริ่มคลอเบ้าตาน้อยๆ
“ปล่อยกระหม่อมเถอะ”หยกพูดด้วยเสียงสั่นน้อยๆ
“ไม่ เราไม่หลงเชื่อคำพูดจำอีกแล้วองค์ชาย”พระองค์โกธรมากที่องค์ชายอินธิราคิดหนีพระองค์เป็ครั้งที่สามแล้วแล้วครั้งนี้พระองค์ไม่ปล่อยไปแน่นอน ไม่มีวันปล่อย
“กระหม่อมเจ็บ ปล่อยกระหม่อมเถอะ”หยกยังคงพยายามให้องค์อินนาคาปล่อยตนเอง เขาอยากใช้เหลือเกินพวก เทควันโต่คาราเต้ มวยไทย แต่โดนรัดอย่างนี้จะเอาที่ไหนสู้.......ประชิดตัวซะขนาดนี้ขยับก็ไม่ได้ถ้าขยับหางงูก็ยิ่งถูกตัว่ล่วงของเขาโคตรแน่นเลยแม่จ้าช่วยลูกด้วย คิดแล้วอยากร้อง ทางทีดีต้องทำให้องค์อินนาคาใจเย็นลงซะก่อน
“พูดดีๆเราบอกเ้าว่าอย่างไร”พระองค์ทวนความคิดให้องค์ชายอินธิรา
“แล้วพระองค์้าให้กระหม่อมพูดอย่างไรละพะยะค่ะ”หยกถามกลับ เจ็บจังมันรัดแน่นเกินไปแหละอย่ามองด้านล่างๆหยกมึงต้องคิดแค่นี้ไม่อยากนั้นพึ่งช็อคตาย
องค์ชายอินธิรายืนตัวเกร็งไม่ขยับหรือดิ้นรนใด ทำเพียงยืนนิ่งเหมือนคนกำลังกลัวอะไรบางอย่าง ลูกตามองเลยไหล่องค์อินนาคาออกไปทางประตูห้องบรรทม
“แทนตัวว่าหม่อมฉัน เรียกเราว่าเสด็จพี่แล้วคำว่าเพค่ะ เหมาะกับเ้ามากกว่า เพราะเ้าจะเป็เมียเราไม่ใช่ผัวเรา”จบคำพูดองค์อินนาคา หยกปากระตุกเล็กน้อยถึงปานกลางประมาณว่ามึงได้ทีเอาใหญ่เลยนะ
อย่าให้หลุดไปได้นะมึง เจอกูแน่ หยกคิด
“เพค่ะ ………เสด็จพี่”หยกฝืนใจพูดออกไป
“ดีมาก งั้นเรามาต่อเื่ของเรา”
“เื่ของเรา”หยกงง เื่อะไรนี้ยังไม่จบอีกเหรอวะ กูจะร้องแล้วนะ ตัวเกร็งไปหมดแล้วเนีย ยัง้าอะไรอีก
“เราอยากได้ลูกจากเ้า”พระองค์ตอบตอนนี้พระองค์้าร่างบางเป็อย่างมาก จากที่กอดร่างบางไว้นิ่งๆพระองค์กลับหยุดความ้าในร่างบางแถบไม่ได้ยิ่งได้กลิ่นหอมอ่อนหวานจากร่างบางอีกยิ่งกระตุ่นความ้าของพระองค์เป็อย่างมาก
“ลูก”หยกทวนคำแถบจะตบปากคนพูดออกไป จากที่มองเลยไหล่อยูู่่ก็ก้มหน้าลงซบลงที่อกองค์อินนาคาสายหน้าน้อยๆ
ไอ้เหี้ยเอ๋ย ไอ้…………………..กูไม่อยากท้องเลือกอยากมีสัสไม่รู้จะด่าคำไรแล้ว เสร็จแน่กู เอาไงดีวะหยกเอามือสองข้างตัวเองเกาสีข้างตัวเองไปมาแถบทายด้วยหงิกแรงๆข้างสีข้างองค์อินนาคาอยู่หลายครั้งโดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมองการกระทำของตัวเอง เหมือนสติหลุดลอยไปไม่สนใจใครเลย
“อ่า………………………………..กูอยากจะบ้า”สักพักก็ร้องโว้ยวายอีก แล้วตามด้วยทุบหน้าอกองค์อินนาคาจนองค์อินนาคาทนไม่ได้ต้องรวบมือของร่างบางไว้อีกครั้ง
“เ้าเป็บ้าอะไร”พระองค์ตรัสถามองค์ชายอินธิราแต่องค์ชายอินธิรากลับมองพระองค์ด้วยความไม่พอใจ ชักที่หน้าใส่ทำให้รู้ว่าไม่พอใจเป็อย่างมาก
“มีลูกกับเรา มันทำให้เ้าโมโหขนาดนี้เลยยังงั้นรึ”พระองค์ถามอีกครั้ง
“ใช่….พอใจมั้ย กูไม่อยากมีกูไม่อยากท้อง เข้าใจมั้ย ปล่อยกูสักที ”หยกดิ้นในอ้อมกกอดขององค์อินนาคาอย่างแรง
“ได้ถ้าเ้าไม่อยากมีเราจะทำให้เ้ามีเอง”พระองค์ไม่ชอบใจที่ร่างบางตอบพระองค์แบบนี้
ก้มหน้าลงปิดปากองค์ชายอินธิราที่กำลังต่อว่าพระองค์อีกครั้งมือที่รวบมือร่างบางยังคงจำไว้เช่นนั้นเอามืออีกข้างจับหน้าองค์ชายอินธิราให้รับจูบที่พระองค์มอบให้แต่ดูเหมือนองค์ชายอินธิราจะไม่ยอมดีพระองค์จึงบีบปากองค์ชายอินธิราให้อ่าปากให้กว้างๆให้พอสอดลิ้นเข้าไปได้ ดึงดูดลิ้นขององค์ชายอินธิราด้วยความกระหายที่มีต่อร่างบาง
หยกพยายามดิ้นรนให้หลุดพอโดนดึงลิ้นเข้าไปเกี่ยวกับลิ้นขององค์อินนาคามีหรือหยกจะยอมพอองค์อินนาคาดึงลิ้นของตนเข้าไปในปากองค์อินนาคาหยกก็พยายามดึงกลับมาหาตัวเองเมื่อจะกัดลิ้นองค์อินนาคาแต่ดูเหมือนองค์อินนาคาจะรู้ทัน
มือที่ว่างอยู่อีกข้างลูบไล้หลังร่างบางที่มีผ้าขวางกั้นอยู่หวังจะให้องค์ชายอิินธิราเคลิ้มไปกับพระองค์แล้วมันก็เป็อย่างงั้นจริงๆ
“แว่ก”เสียงผ้าฉีกขาดองค์อินนาคาฉีกเสื้อผ้าของร่างบางให้ไปกองอยู่ที่เอวร่างบางทำเอาร่างบางในอ้อมกอดสะดุ้งใ จากที่เคลิ้มตามอีกฝ่ายก็หยุดลงแต่มีหรือองค์อินนาคาจะยอมให้เป็เช่นนั้น
“อืม อ่า”พระองค์ปล่อยให้อีกองค์ชายบอินธิราได้หายใจบ้างริมฝีปากองค์อินนาคายังคงคลอเคลียข้างแก้มองค์ชายอินธิราใหม่อีกครั้งเอาความหวานจากปากงาม มืออีกข้างที่รวบมือร่างบางไว้ได้ปล่อยให้มือองค์ชายอินธิราเป็อิสระแล้วพระองค์ก็ลูบไล้ต้นเรียวขาขององค์ชายอินธิราถอดจูบจากปากร่างบางอย่างเสียมิได้ ก้มลงเลียหัวนมที่ชูชันขององค์ชายอินธิราเพื่อหวังจะปลุกอารมณ์ร่วมพระองค์กลัวนมอีกข้างจะเสียใจจึงเปลี่ยนข้างเมื่อเล้าโลมองค์ชายอินธิราส่วนมืออีกข้างที่ตอนนี้อยู่ต้นขาร่างบาง ล่วงเข้าไปหาจุดอ่อนไว้องค์ชายอินธิราจับ(หยกน้อย) ขององค์ชายอินธิราด้วยความเบามือ รูดขึ้นรูดลงให้องค์ชายอินธิรามีอารมณ์ปากก็ยังคงทำหน้าทีต่อไป
หยกที่ตอนนี้เริ่มเคลิ้มไปกับงูบ้าพอจะมีสติอยู่บางเมือองค์อินนาคาจับหยกน้อยของตนเอง เอามือไป คว้า
“ฉึก”หยกขวานหามีดสั้นที่ พิมให้แล้วแทงไปที่หางขององค์อินนาคาอย่างแรงหวังให้องค์อินนาคาปล่อยตัวเอง
องค์อินนาคาปล่อยร่างบางให้เป็อิสระทันที่เมื่อมีอะไรมาแทงที่หางของพระองค์ให้มีเืออก
หยกที่ตัวเองเป็อิสระแล้วะโออกจากเตียงนอนคว้า ผ้าห่มะโลงทางหน้าต่างอย่างไว
“โอ้ย”เสียงหยกร้องเพราะความเจ็บเพราะรีบลงเกินไป จึงไม่ได้มองว่า ที่โดดลงไปนั้นจะมีก้อนหินอยู่หรือเปล่าหยกหันกลับมามององค์อินนาคาอีกครั้ง กลัวว่าพระองค์จะตามมาทันรีบลุกขึ้นจากตรงนั้นไปทั้งๆที่เสื้อผ้าขาดหลุดหลุยขาก็เจ็บแต่ก็ยังลากผ้าห่มกับร่างกายที่ได้รับาเ็ไปด้วย โดยเอาผ้าห่มมาคุมกาย
“เ้ากล้ามาก ที่ทำให้เราเสียเื องค์ชายอินธิรา ”พระองค์เจ็บใจหนักที่พลาดปล่อยให้องค์ชายอินธิราหนีไปได้แผลแค่นี้มันไม่ทำให้พระองค์เจ็บมากหนักหรอกแค่ใไม่คิดว่าร่างบางจะกล้าทำร้ายพระองค์
“เ้ารังเกียจข้าขนาดนั้นเลย รึ” พระองค์มององค์ชายอินธิราที่ะโลงจากหน้าต่าง แล้วได้รับาเ็ยอมเจ็บตัวดีว่าอยู่กับพระองค์มันจำให้ใจของพระองค์ปวดร้าวอย่างแปลกประหลาดอย่างที่ไม่เคยเกิดกับใครมาก่อน
“อย่าหวังว่าเ้าจะหนีเราไปได้”พระองค์ทรงคิด
"ว้าย......"น้ำพิมใเมื่อเข้ามาในห้องบรรทมขององค์ชายอินธิรากับเจอองค์อินาคา
"ขอประทานอภัยเพค่ะ"น้ำพิมถวายการคำนับ
"ออกไป"องค์อินนาคาไล่นางกำนัลของงอค์ชายอินธิราออกไปจากห้องบรรทมขององค์ชายอินธิรา
"เพค่ะ"น้ำพิมรีบเร่งออกมาจากห้องบรรทมขององค์ชายมองกลับไปที่ประตู
"มายังไงองค์ชายของหม่อมฉันอยู่ที่ไหนเพค่ะ"น้ำพิมรีบเดินออกมาจากตำหนักมองหาองค์ชายอินธิรา
1K
