ระบบผู้ควบคุมสัตว์อสูร : มีเพียงข้าเท่านั้นที่มองเห็นเส้นทางวิวัฒนาการที่ถูกซ่อนเร้น

        ดวงอาทิตย์ยามเย็นคล้ายคนชราบรรจงทาบทาแสงอันอบอุ่นสู่พื้นดิน มอบความสงบเงียบให้แก่โลกที่ผุพังนี้

        รถยนต์หรูเคลื่อนตัวขึ้นไปตามถนนเลียบเขาที่คดเคี้ยวก่อนจะจอดสนิทหน้าประตูคฤหาสน์หลังหนึ่ง

        “ซิงอวี่ ที่นี่แหละบ้านฉัน!”

        เมื่อลงจากรถมู่หรงหยางซั่วโอบไหล่เซี่ยวซิงอวี่ แล้วชี้นิ้วไปยังป้ายเหนือประตูคฤหาสน์

        เซี่ยวซิงอวี่เงยหน้าขึ้นไปมองเห็นป้ายสลักอักษรทองสามตัวว่า:

        คฤหาสน์นายพล

        ในระบบกองทัพของหลงกั๋วมีเพียงนักรบระดับนายพลเท่านั้นที่มีคุณสมบัติได้รับคฤหาสน์จากจักรพรรดินี

        คฤหาสน์ที่ครอบคลุมครึ่งภูเขาแห่งนี้คือบ้านที่ซ่างกวนหลานมอบให้พลเรือเอกมู่หรงจิ้น

        “คุณชาย คุณหนู ท่านนี้คือ...”

        เหล่าทหารยามที่ประตูต่างแสดงความเคารพต่อพี่น้องมู่หรง

        “เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นของฉันกับน้องสาวเราชวนเขามาเป็นแขกที่บ้าน”

        “อ๋อเป็นเพื่อนร่วมชั้นของคุณชายคุณหนูนี่เอง เชิญครับ~”

        เมื่อก้าวเข้าสู่คฤหาสน์เซี่ยวซิงอวี่ก็รู้สึกประหลาดใจ

        แม้คฤหาสน์จะกว้างขวางแต่การตกแต่งกลับดูเรียบง่าย ในสวนมีเพียงต้นไม้ดอกไม้ที่ได้รับการดูแลอย่างดีไม่มีแม้แต่ประติมากรรมตกแต่งที่ดูดีเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

        จากจุดนี้จะเห็นได้ว่ามู่หรงจิ้นเป็นคนมัธยัสถ์ ไม่เหมือนพวกผู้มีอำนาจที่ฟุ่มเฟือย

        “พ่อ พวกเรากลับมาแล้ว!”

        เสียงทุ้มอันหนักแน่นดังออกมาจากห้องครัว

        “รีบไปล้างมือนะเดี๋ยวพ่อผัดอีกจานก็เสร็จแล้ว กินข้าวได้เลย!”

        เซี่ยวซิงอวี่อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความประหลาดใจ“พี่หยางซั่ว พ่อของนายเป็นถึงพลเรือเอกผู้ยิ่งใหญ่ลงมือทำอาหารเองเลยเหรอ?”

        “ใช่สิ!ฉันกับน้องสาวโตมากับการกินอาหารที่พ่อทำมาตั้งแต่หกขวบเลยนะ”

        เซี่ยวซิงอวี่ไม่ได้พูดอะไรมากเขารู้ว่าแม่ของพี่น้องมู่หรงเสียชีวิตไปหลายปีก่อน

        ในวัยเด็กของพี่น้องมู่หรงมู่หรงจิ้นต้องทำหน้าที่ทั้งพ่อและแม่ เพื่อให้พวกเขาเติบโตมาอย่างแข็งแรง

        สิบนาทีต่อมา

        อาหารน่าทานวางเต็มโต๊ะ

        แม้จะเป็นแค่เมนูบ้านๆแต่เห็นได้ชัดว่าฝีมือการทำอาหารนั้นยอดเยี่ยม

        และตอนนี้เชฟท่านนั้นก็นั่งอยู่ตรงข้ามเซี่ยวซิงอวี่

        ในสายตาของคนทั่วไปเชฟท่านนี้คือพลเรือเอกมู่หรงจิ้น ผู้บัญชาการกองเรือลาดตระเวนขนาดใหญ่

        “สวัสดีครับ นายพลมู่หรงผมมาเยี่ยมท่านเป็นครั้งแรก การได้พบกับผู้ยิ่งใหญ่เช่นท่านถือเป็นเกียรติของผมครับ”

        มู่หรงจิ้นยิ้มและพิจารณาชายหนุ่มตรงหน้า

        “หนุ่มน้อยฉันได้ยินซั่วเอ๋อร์พูดว่านายนิสัยร่าเริงเปิดเผยทำไมวันนี้เจอหน้ากันครั้งแรกถึงดูเงียบขรึมจังล่ะ?”

        เซี่ยวซิงอวี่ฝืนยิ้ม เหงื่อเย็นๆผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ในใจแทบจะบ้าตาย

        ‘เอ่อ...ผมจะไม่เงียบขรึมได้ยังไงล่ะก็เมื่อก่อนผมเคยประมือกับท่านที่เกาะเหมันต์อัคคีไง!’

        ตอนนี้ที่ด้านข้างใบหน้าของมู่หรงจิ้นยังคงมีรอยแผลเป็น

        รอยแผลเป็นนี้เป็นฝีมือของจิ้งจอกสายฟ้าสามหางไต้ลู่

        มู่หรงจิ้นมองเซี่ยวซิงอวี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ

        “ไม่รู้ทำไม ทั้งๆที่เพิ่งเคยเจอเจ้าหนูนี่เป็นครั้งแรก แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด”

        “แถมยิ่งมองหน้าเขานานเท่าไรก็ยิ่งรู้สึกเจ็บหน้า...”

        มู่หรงจิ้นยกมือขึ้นลูบข้างแก้มโดยไม่รู้ตัวแต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็คงไม่มีทางเชื่อมโยงชายชุดดำกับเด็กหนุ่มอ่อนวัยตรงหน้าได้

        “เซี่ยวซิงอวี่ ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอกกินสิ ลองชิมซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานนี่ดู!”

        “ขอบคุณครับนายพลมู่หรง”

        “เจ้าหนุ่มนี่ พูดอะไรเกรงใจขนาดนั้นเป็นเพื่อนสนิทของซั่วเอ๋อร์กับซินเอ๋อร์ เรียกฉันว่าอาได้เลย”

        “อามู่หรงครับฝีมือการทำอาหารของอาเยี่ยมจริงๆ ครับ!”

        ฝีมือการทำอาหารของมู่หรงจิ้นไม่ด้อยไปกว่าเชฟร้านอาหารเลยจริงๆเพียงครู่เดียวเซี่ยวซิงอวี่ก็กินข้าวในชามหมดเกลี้ยง

        “ซิงอวี่ เดี๋ยวฉันตักข้าวให้อีกชามนะ!”

        “พี่หยางซั่ว ฉันตักเองก็ได้!”

        “ไม่ได้สิ! จะทำอย่างนั้นได้ยังไงนายมาบ้านฉันเป็นครั้งแรก แถมยังเป็นแขกด้วย ฉันก็ต้องดูแลนายให้ดีสิ!”

        เมื่อเห็นมู่หรงหยางซั่วตักข้าวให้ตัวเองด้วยมือเซี่ยวซิงอวี่ก็รู้สึกอบอุ่นใจ

        การได้รู้จักเพื่อนที่จริงใจเช่นนี้ในยุคที่ผู้คนต่างซ่อนเร้นความจริงใจถือเป็นเรื่องดีที่เซี่ยวซิงอวี่ไม่อาจหาได้โดยง่าย

        บนโต๊ะอาหารเซี่ยวซิงอวี่ใช้การพูดคุยที่มีอารมณ์ขันทำให้เขาเข้ากับครอบครัวนี้ได้อย่างรวดเร็ว

        มู่หรงจิ้นมองเซี่ยวซิงอวี่ด้วยแววตาชื่นชมพร้อมกล่าวชมเชยจากใจจริง

        “เซี่ยวซิงอวี่การแสดงออกของนายในการแข่งขันซูเปอร์โนวา ฉันได้ดูผ่านวิดีโอออนไลน์มาแล้ว”

        “หลังจากดูจบ ฉันมีแค่ความรู้สึกเดียว”

        “คลื่นลูกหลังย่อมผลักคลื่นลูกหน้าเหล่าหนุ่มสาวช่างน่าเกรงขาม น่าเกรงขามจริงๆ~”

        ผู้ยิ่งใหญ่ทุกคนที่เคยติดต่อกับเซี่ยวซิงอวี่ต่างก็อดไม่ได้ที่จะพูดคำว่า “น่าเกรงขาม”

        ไม่ต้องพูดถึงพรสวรรค์และความแข็งแกร่งของเซี่ยวซิงอวี่แล้วแต่สติปัญญาในการต่อสู้และจิตใจที่เยือกเย็นเกินกว่าวัยของเขานั้นล้วนเป็นคุณสมบัติที่ผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้นจะมี

        “อามู่หรงพูดเกินไปแล้วครับ ผมแค่โชคดี”

        “ฮ่าๆๆ เจ้าหนุ่มนี่ช่างถ่อมตัวเสียจริง”

        มู่หรงจิ้นโลดแล่นในสนามรบมาหลายสิบปีเคยพบเจออัจฉริยะมากมาย สายตาในการมองคนของเขาย่อมเฉียบคม

        เขารู้ดีว่าเซี่ยวซิงอวี่สามารถมาถึงจุดนี้ได้ไม่ได้อาศัยแค่โชค แต่ยังอาศัยพรสวรรค์และสติปัญญาอันน่าทึ่งอีกด้วย

        บางครั้งระหว่างที่มู่หรงจิ้นชนแก้วกับเซี่ยวซิงอวี่เขาก็จะเผลอไผลไปชั่วขณะ

        เขามักจะรู้สึกว่าใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนี้ถูกบดบังด้วยม่านที่มืดมิดทำให้เขาไม่สามารถมองเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเด็กหนุ่มคนนี้ได้

        “พ่อครับ จะบอกข่าวดีให้พ่อรู้ไหมว่าเรียงความที่ผมเขียนในคาบทฤษฎีได้รับรางวัลชนะเลิศระดับโรงเรียนเลยนะครับ พ่อต้องให้รางวัลผมแล้ว!”

        มู่หรงหยางซั่วเปิดกระเป๋านักเรียนพลางรีบอวด

        มู่หรงจิ้นขมวดคิ้ว

        “พ่อจำได้ว่าวิชาทฤษฎีของลูกแย่มากนะเรียงความถึงขั้นได้ที่หนึ่งเลยเหรอ ลอกใครมาหรือเปล่า”

        มู่หรงหยางซั่วหยิบประกาศนียบัตรออกจากกระเป๋านักเรียน

        มู่หรงจิ้นเพ่งมอง

        บนประกาศนียบัตรเขียนไว้ชัดเจนว่า:

        [ขอแสดงความยินดีกับนักเรียนมู่หรงหยางซั่วผู้ซึ่งได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งถ้วยวรรณกรรมของสถาบันชิงหลงด้วยเรียงความเรื่อง “พ่อของฉันเป็นนายพล”]

        บรรยากาศเริ่มอึดอัด

        มู่หรงจิ้นยกมือขึ้นลูบหน้าแล้วยิ้มขื่นๆ“เจ้าหนู...สมกับเป็นลูกชายฉันจริงๆ!”

        เซี่ยวซิงอวี่ถามเบาๆ“ลิ่วจิน คำพูดพ่อเธอหมายความว่ายังไงน่ะ?”

        มู่หรงซินซินตอบตามตรง“ตอนพ่อเรียน ท่านก็เขียนเรียงความเรื่อง ‘พ่อของฉันเป็นนายพล’แล้วก็ได้รับรางวัลที่หนึ่งเหมือนกัน”

        หลังจากสอบถามเซี่ยวซิงอวี่ก็เข้าใจว่าตระกูลมู่หรงเป็นพลเรือเอกมาหลายชั่วอายุคนดังนั้นเรียงความเรื่องนี้จึงเป็นมรดกตกทอดกันมา

        แต่เมื่อหลายปีก่อนปู่ของพี่น้องมู่หรงก็เสียชีวิตกลางทะเล

        ตอนนี้ในตระกูลมู่หรงสายเลือดโดยตรงเหลือเพียงมู่หรงจิ้นและพี่น้องของเขา ส่วนคนอื่นๆเสียชีวิตในสนามรบ เพื่อประเทศชาติ

        ตระกูลมู่หรง เป็นตระกูลที่จงรักภักดี!

        นี่คือสาเหตุที่ตระกูลมู่หรงเป็นที่รักของประชาชนมากที่สุดในบรรดาสี่ตระกูลใหญ่

        มู่หรงซินซินกำลังก้มหน้ากินข้าวอยู่แต่เหลือบไปเห็นเซี่ยวซิงอวี่

        โต๊ะอาหารมีขนาดใหญ่และมีอาหารมากมาย

        มีเมนูกุ้งอบน้ำมันเมนูหนึ่งอยู่ไกลจากเซี่ยวซิงอวี่มาก

        เซี่ยวซิงอวี่ยื่นแขนหลายครั้งแต่ก็ไม่สามารถคีบกุ้งอบน้ำมันได้

        ในฐานะแขกที่มาเยือนเป็นครั้งแรกหากยืนขึ้นคีบอาหาร ก็ดูไม่สุภาพ

        เซี่ยวซิงอวี่จึงตัดสินใจยอมแพ้

        แต่ในตอนนั้นเองกุ้งอบน้ำมันตัวหนึ่งก็ตกลงในชามของเซี่ยวซิงอวี่

        มู่หรงจิ้นตะลึง!

        เมื่อครู่นี้มู่หรงซินซินคีบกุ้งอบน้ำมันตัวหนึ่งใส่ในชามของเซี่ยวซิงอวี่ด้วยตัวเอง

        มู่หรงจิ้นตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งในใจเกิดคลื่นความรู้สึกมากมาย

        ‘ฉันเลี้ยงลูกสาวมาสิบกว่าปีไม่เคยเห็นลูกสาวตักกับข้าวให้พ่ออย่างฉันเลย...’

        เซี่ยวซิงอวี่เคี้ยวกุ้งแสนอร่อยอย่างเอร็ดอร่อยพลางพูดขอบคุณ

        “ลิ่วจิน ขอบคุณนะ”

        “อยากกินอะไรอีกไหม? ถ้าคีบไม่ถึง ฉันจะคีบให้เอง”

        เซี่ยวซิงอวี่ยังไม่ทันพูดอะไรมู่หรงซินซินก็ตัดสินใจเอง ตักอาหารที่อยู่ไกลจากเซี่ยวซิงอวี่มากที่สุดหลายจาน

        “ลองชิมปลากะพงนึ่งดูนะ รสชาติอร่อยมาก”

        “นี่ก็หมูผัดพริกนะ อร่อยเหมือนกันต้องคลุกกับข้าวด้วยนะ”

        “แล้วก็ไก่กงเปานี่เป็นเมนูโปรดของพ่อเลยนะ ลองชิมดูสิ”

        “ค่อยๆ กินนะ ระวังติดคอลองชิมซุปเห็ดหูหนูขาวตุ๋นเมล็ดบัวดูสิ”

        เซี่ยวซิงอวี่รับทั้งหมดแล้วกินอย่างเอร็ดอร่อย

        มู่หรงซินซินตักกับข้าวให้เซี่ยวซิงอวี่ไม่หยุดพลางพึมพำ ดูเหมือนภรรยาที่ดีและแม่ผู้แสนดีเลย

        “พ่อครับ พ่อเหม่ออะไรอยู่?”

        มู่หรงหยางซั่วยกมือขึ้นโบกไปมาตรงหน้ามู่หรงจิ้นที่กำลังตกอยู่ในภวังค์

        “ลูกสาวฉันไม่ได้เป็นโรคกลัวการเข้าสังคมเหรอทำไมถึงคุยกับเซี่ยวซิงอวี่ได้เยอะขนาดนี้?”

        “ฉันจำได้ว่าปกติยัยหนูนี่คุยกับฉันไม่เคยเกินสองประโยคเลยนะ!”

        “ซั่วเอ๋อร์ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? พ่อสับสนไปหมดแล้ว!”