7.รู้สึกว่าเธอพิเศษ
ตกบ่ายแก่ๆ อาทิตย์ตื่นขึ้นมาเขารีบลงไปชั้นล่างของบ้านเขาอยากจะไปรับลูกชายที่โรงเรียนเพราะวันนี้เขาไม่ได้ไปทำงาน อยากจะมีเวลาให้ลูกชายบ้าง
"ป้าอุ่นเห็นมิรามั้ยครับ"ดูจากเวลาแล้วเธอน่าจะไปรับน้องเกียร์แล้วมั้ง สงสัยเขาจะลงมาช้าไป
"ไปรับคุณหนูแล้วค่ะพึ่งจะเดินออกไปเมื่อสักครู่นี้เองค่ะ"
"ขอบคุณครับ" อาทิตย์รีบหยิบกุญแจรถ แล้วขับรถตามเธอไป เพราะโรงเรียนอยู่ห่างจากบ้านประมาณกิโลเดียวเท่านั้นซึ่งมันก็ไม่ได้ไกลมาก เช้ามิราก็เดินไปส่ง ตกบ่ายเธอก็เดินไปรับเธอทำแบบนี้ทุกวัน ที่จริงที่บ้านก็มีคนขับรถให้ แต่มันต้องขับอ้อมซึ่งรถก็ติดเธอจึงเลือกที่จะเดินไปรับเพราะได้ผ่านตลาดด้วย และเธอก็ชอบพาน้องเกียร์แวะซื้อขนมที่ตลาดเป็ประจำ
"ปริ๊นๆ มิราขึ้นรถ"เขาขับรถตามเธอทันพอดี ถ้าหลุดจากตรงนี้เธอต้องเดินเข้าซอยสงสัยต้องไปเจอกันที่หน้าโรงเรียนแน่ๆ ดีนะที่เธอยังเดินไปไม่ถึงไหนเมื่อเขาเห็นเธอเขาจึงรีบเรียกให้เธอขึ้นรถ
"คุณอาทิตย์" มิราไม่คิดว่าเขาจะขับรถตามเธอมา ถ้ารู้ว่าจะมารับเองเธอจะได้ไม่ต้องมา
"ขึ้นรถสิผมก็อยากไปรับน้องเกียร์เหมือนกัน"
"ค่ะๆ " เธอรีบขึ้นรถทันที เมื่อมาถึงหน้าโรงเรียนมิรากับอาทิตย์ก็มารอรับน้องเกียร์อยู่ที่หน้าโรงเรียนรอให้คุณครูประจำชั้นมาส่งหน้าประตูโรงเรียนเมื่อเด็กชายตัวน้อยเห็นป๊ะป๋ามารับเท่านั้นแหละน้องเกียร์ดีใจมากรีบวิ่งเข้ามาหาผู้เป็ป๊ะป๋าทันที
"มามี้พาป๊ะป๋ามารับเกียร์ด้วยเหรอครับ"เด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบถามขึ้นอย่างดีใจเพราะป๊ะป๋าของเขาเคยมาส่งก็จริง แต่ยังไม่เคยมารับเลย
"ดีใจมั้ยครับ"มิราถามเพราะรู้สึกว่าน้องเกียร์ดูตื่นเต้นที่ป๊ะป๋ามารับ
"ดีใจครับก็ป๊ะป๋าไม่เคยมารับเกียร์เลย" ลูกชายตัดพ้อเป็เพราะเขาต้องทำงาน เวลาที่มีให้ลูกชายจึงน้อยบางวันกลับบ้านไปน้องเกียร์หลับไปแล้วก็มี
"เอางี้เพื่อเป็การไถ่โทษน้องเกียร์อยากกินอะไร วันนี้ป๊าป๋าจะพาไปกินดีมั้ยครับ" อาทิตย์รู้ว่าลูกชายของเขาเอาอะไรมาล่อนิดๆ หน่อยๆ เดี๋ยวก็หายงอนแล้วน้องเกียร์ก็เหมือนเด็กๆ ทั่วไปนั่นแหละ
"ดีครับ เกียร์อยากกินไอติมป๊ะป๋าจะพาไปมั้ยครับ" อาทิตย์ยังไม่ยอมรับปากเพราะร้านที่น้องเกียร์ชอบไปทานคนเยอะมากทุกวัน เป็ร้านเ้าประจำแล้วเขาก็รู้ว่าน้องเกียร์ต้องหมายถึงร้านนี้แน่ๆ
"ไปสิคะ" มิราตอบแทนผู้เป็พ่อ เพราะเห็นว่ามันไม่ได้หนักหนาอะไรแล้วเธอก็คิดว่าคนเป็พ่อก็น่าจะมีเวลาให้ลูกบ้างเพราะที่ผ่านมาจากที่เธอเห็นคุณอาทิตย์ก็เอาแต่ทำงานวันนี้จึงเป็โอกาสที่ดีที่จะได้พาน้องเกียร์ไปทานของที่แกชอบบ้าง
"เย้ๆ " อาทิตย์หันมามองหน้าหญิงสาวที่ตอบแทนเขา แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอแค่ยิ้มๆ ให้ ยังไงเขาก็ต้องตอบตกลงอยู่แล้วล่ะ
"ไปก็ไปครับ...ขึ้นรถ" น้องเกียร์รีบดึงมือมิราไปที่รถทันทีด้วยความที่กลัวว่าป๊าป๋าจะเปลี่ยนใจ
"เอ่อมิราว่า...น้องเกียร์ไปกับป๊ะป๋าสองคนดีกว่าเดี๋ยวมิรากลับไปรอที่บ้านนะคะ"เธอไม่อยากไปเทียบกับเ้านายยังไงเธอก็เป็แค่พี่เลี้ยงเธอรู้ตัวเองดี
"ถ้ามามี้ของลูกไม่ไปน้องเกียร์ก็จะไม่ได้ไป" เขาบอกลูกชายแล้วเดินขึ้นรถไปนั่งประจำที่คนขับทันทีเขารู้ว่ายังไงซะเธอก็ต้องยอมไปแน่ๆ เพราะที่ผ่านมาเขาเห็นว่าเธอเป็คนตามใจเด็กมากขนาดไหนดูจากที่น้องเกียร์ยอมให้เธอมาเป็มามี้ให้และเขาก็พูดถึงขนาดนี้ถ้าไปยอมไปด้วยกันนะ...แต่ในขณะที่อาทิตย์ขึ้นรถไปแล้วเขาก็แอบลุ้นว่าน้องเกียร์จะอ้อนเธอสำเร็จหรือเปล่า
"มามี้ไปนะครับถ้ามามี้ไม่ไป..." น้องเกียร์บอกเสียงอ่อยแล้วทำหน้าเศร้าๆ ทำให้พี่เลี้ยงอย่างเธอมีหรือจะทำให้เด็กผิดหวัง
"ไปก็ไปค่ะ" จะให้เธอเป็สาเหตุทำให้น้องเกียร์ไม่ได้ไปกินไอติมได้ยังไง
"ไชโย! ไปกันครับ" แล้วมิรากับน้องเกียร์ก็ขึ้นมานั่งบนรถเรียบร้อยโดยทั้งสองนั่งอยู่ด้านหลังส่วนคุณอาทิตย์นั่งอยู่ด้านหน้าคนเดียวซึ่งเขาทำหน้าที่เป็คนขับรถ
"ตกลงมามี้ของลูกจะไปด้วยกันหรือเปล่า"อาทิตย์ถามลูกชายแต่สายตาของเขาแอบมองเธอผ่านกระจกไปยังด้านหลัง
"ไปครับ" อาทิตย์ยิ้มออกมาเมื่อน้องเกียร์ตอบส่วนมิราเธอไม่รู้ว่าเขา้าอะไรกันแน่ ถึงอยากให้เธอไปด้วยแถมยังเรียกเธอว่ามามี้อีก แค่น้องเกียร์เรียกคนเดียวเธอก็เขินจะแย่อยู่แล้วแล้วอาทิตย์ก็ขับรถมาจอดหน้าร้านไอติม ที่เป็ร้านโปรดของน้องเกียร์แล้วพากันเดินเข้าไปในร้านวันนี้คนก็ยังคงเยอะเหมือนเดิมทุกวัน
"รถเยอะจังเลยนะคะ"มิราเอ่ยขึ้นมาเบาๆ เพราะเห็นรถที่จอดอยู่หน้าร้าน
"ครับเยอะแบบนี้ทุกวันผมถึงได้ลังเลไง" ก็ตอนที่เธอตอบตกลงแทนเขาไง
"แล้วทำไมไม่ไปร้านอื่นค่ะ"
"เดี๋ยวเธอก็รู้ว่าทำไมลูกชายผมถึงไม่ไปร้านอื่น"พออาทิตย์เปิดร้านเข้าไปมิราถึงกับร้องโอ้โหร้านนี้เป็ร้านขนมหวานมีหลากหลายให้เลือก ไม่ว่าจะเป็จำพวกน้ำ ชา กาแฟ ขนมไทยขนมเค๊ก ของฝาก หรือไอศครีม
"รับอะไรดีครับ"พนักงานเดินเข้ามารับออเดอร์
"เอาเหมือนเดิมครับ...มิราเอาอะไร" เขาเป็ลูกค้าประจำของที่นี่พาลูกชายมาทานที่นี่บ่อยจนพนักงานที่นี่จำเขาได้ทุกคน
"อะไรก็ได้ค่ะ"เธอรู้สึกว่าร้านนี้มันดูหรูหราไม่ค่อยเหมาะกับเธอยังไงก็ไม่รู้เธอคิดว่าเขาจะพามาทานร้านธรรมดาๆ เสียอีก อาทิตย์ก็เลยจัดการสั่งให้เธอเสร็จ
"ตกลงเอาช็อกโกแลตชิปหนึ่งสตอเบอรี่หนึ่ง แล้วก็วนิลาหนึ่ง สามถ้วยนะครับ"
"ครับ" ไม่นานเด็กเสิร์ฟในร้านก็เดินมาเสิร์ฟเป็ไอศครีมสามถ้ายหน้าตาน่าทานน้องเกียร์ดูดีใจมากที่ได้มาทานไอศครีมที่นี่
"ทานเลยนะคะ" มิราก็อยากรู้ว่ามันจะอร่อยขนาดไหน สมคำร่ำลือหรือเปล่าเธอหยิบช้อนแล้วตักเข้าปาก โดยมีสายตาของสองพ่อลูกมองมาเป็ตาเดียว
"อร่อยมั้ยครับมามี้"เป็เสียงของน้องเกียร์ที่ถามขึ้นแต่ก็มีอีกคนที่รอฟังคำตอบของเธออยู่
"อร่อยค่ะ รสชาติเข้มข้นดีมีราดชิปกับข้างเคียงให้ด้วย สามลูกมาถ้วยใหญ่เลยจะกินหมดมั้ยคะเนี่ย"เธอพูดซะยาวเลย แต่ก็ทำให้น้องเกียร์กับคุณอาทิตย์ยิ้มออกมาทั้งสองดีใจที่เธอชอบ
"ถ้วยนี้ฟรีครับสำหรับคนที่มากันเป็ครอบครัวเป็โปรโมชั่นจากทางร้านเราเดือนนี้ครับ"พนักงานเดินเอามาเสิร์ฟอีกถ้วยขนาดเท่ากับที่สั่งมาเมื่อสักครู่แต่ถ้วยนี้มีสามรสในถ้วยเดียว
"เอ่อ...มะ" มิรากำลังจะปฏิเสธว่าเธอไม่ใช่ครอบครัวอย่างที่เข้าใจแต่ก็ถูกอาทิตย์ขัดขึ้นเสียก่อน
"ขอบคุณมากครับ"แล้วเด็กเสิร์ฟคนนั้นพอวางถ้วยไอศครีมลงบนโต๊ะก็เดินกลับไปทำงานตามเดิมส่วนมิราก็มองคุณอาทิตย์อย่างไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่ให้เธอปฏิเสธแต่เขาก็ได้แต่ยิ้มๆ ให้เธอเท่านั้นส่วนน้องเกียร์ก็ตั้งหน้าตั้งตาทานไอศครีมอย่างอร่อยตามประสาเด็ก
"น้องเกียร์เอาอีกมั้ยลูก"อาทิตย์ถามลูกชายเพราะว่าน้องเกียร์กินจุมากๆ
"ไม่เอาแล้วครับเกียร์ท้องจะแตกแล้ว"เพราะถ้วยฟรีที่มาเสิร์ฟใหม่เสร็จน้องเกียร์ไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
"เธอล่ะเอาอีกมั้ย"อาทิตย์หันไปถามมิรา พี่เลี้ยงลูกชายแต่เหมือนว่าพี่เลี้ยงอย่างเธอจะถูกเลื่อนขั้นโดยลูกชายของเขาเรียบร้อยแล้วเพราะว่าน้องเกียร์เรียกมามี้ทุกคำเลย ซึ่งอาทิตย์ก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเขารู้ว่าลูกชายขาดแม่มาั้แ่เกิดและถ้าเธอจะยอมมาเป็มามี้ให้น้องเกียร์เขาก็ยินดี
"ไม่แล้วค่ะ" เธอก็อิ่มแล้วเหมือนกันถ้าให้กินอีกคงไม่ไหวแต่น้องเกียร์นี่สิทานเข้าไปได้ยังไงสองถ้วยกลับบ้านไปคงไม่ต้องทานข้าวแล้วแน่ๆสงสัยจะชอบมากจริงๆ
"งั้นกลับกันเลยนะ...น้องคิดเงินด้วยครับ" อาทิตย์เรียกพนักงานในร้านให้มาเก็บเงิน
"ทั้งหมดเจ็ดร้อยห้าสิบค่ะ"
"ไม่ต้องทอนครับ"อาทิตย์ยื่นธนบัตรใบสีเทาให้พนักงานไป
"ทำไมแพงจังคะ"มิราพูดออกมา ขณะที่พนักงานเดินกลับไปแล้วก็เธออดที่จะบ่นไม่ได้คือเกิดมาไม่เคยกินไอศครีมแพงขนาดนี้เลยแถมคุณอาทิตย์ยังไม่เอาเงินทอนอีก
"ป่ะ...มิรา" เขาอุ้มน้องเกียร์ไว้ที่แขนข้างหนึ่งแล้วมืออีกข้างที่ยังว่างอยู่ จับมือมิราแล้วพากันเดินออกมานอกร้านมิรามองมือเรียวใหญ่ของคุณอาทิตย์ที่เอื้อมมาจับมือเธอไว้ นี่เขาจะจับมือเธอทำไมแต่ในใจก็ยังรู้สึกว่าไอศครีมมันแพงอยู่ดีส่วนเื่ที่เขาจับมือเธออยู่เป็เื่รองไปเลย
"ทำไมถึงแพงขนาดนี้คะแถมคุณไม่เอาเงินทอนอีก" เธอรู้สึกเสียดายถึงมันจะอร่อยมากแต่มันก็แพงไปสำหรับเธอแต่คุณอาทิตย์ก็ไม่ได้สนใจเสียงที่เธอบ่นว่าไอศครีมแพง
"กลับบ้านกันเถอะ"อาทิตย์ไม่ได้ตอบแต่บอกให้เธอขึ้นรถแล้วกลับบ้านแทนก็เขารวยราคาแค่นี้สำหรับเขาถือว่าน้อยนิดมากๆ เมื่อทั้งสามคนกลับมาถึงบ้านมิราก็พาน้องเกียร์ไปอาบน้ำทำการบ้าน แล้วมืดๆ ก็ป้อนข้าวแล้วพาเข้านอน
ส่วนอาทิตย์ก็นั่งมองมิราเลี้ยงลูกให้เขาและนั่งทำงานด้วยโน๊ตบุ๊คตัวเก่งของเขาไปด้วยเธอดูแลเอาใจใส่ดี มีหัวเราะเล่นกันอย่างกับเด็ก ที่จริงเธอก็โตแล้วนะแต่เขานี่สิจะแก่เกินไปหรือเปล่า
"น้องเกียร์คะ"
"ครับ"
"อยากฟังนิทานเื่อะไรมิราจะอ่านให้ฟัง"
"เอาเื่เ้าชายปลอมตัวครับ"มิราหยิบหนังสือนิทานขึ้นมาเล่าให้เด็กน้อยฟังส่วนอาทิตย์ก็กลับห้องไปอาบน้ำ เขากลับมาที่ห้องลูกชายอีกครั้งเห็นว่าลูกชายเขาได้หลับไปแล้วส่วนพี่เลี้ยงก็หลับอยู่ข้างๆ เตียงเธอหลับง่ายเหมือนเด็กเลย อาทิตย์ยืนมองแล้วคิดในใจอาทิตย์จึงอุ้มหญิงสาวขึ้นมานอนกับลูกชายของเขาเหมือนอย่างเช่นวันนั้นชายหนุ่มเผลอปัดผมที่บังหน้าเธอมาทัดหูให้เธอแล้วพิจารณาหน้าตาของเธอที่เขาชอบมองเธอตอนหลับ ช่างน่ารักอะไรขนาดนี้ใบหน้าที่ไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้มเลย เธอสวยธรรมชาติ ดูแล้วช่างเพลินตาเสียจริงไม่เหมือนกับผู้หญิงสมัยนี้ ถ้าไม่แต่งหน้า ก็ออกจากบ้านไม่ได้ชายหนุ่มเผลอเอามือขึ้นมาลูบแก้มเธอเบาๆ ทำให้มิราก็รู้สึกตัวจนได้เธอลืมตาขึ้นมา
"ชู่..." เขาทำท่าไม่ให้เธอส่งเสียงเพราะกลัวว่าน้องเกียร์จะตื่นหญิงสาวทำท่าจะลุกขึ้นเพราะเธอต้องกลับไปนอนที่ห้องตัวเองแต่ถูกคุณอาทิตย์กดตัวเธอให้นอนลงไปเหมือนเดิม แล้วก้มลงไปจูบเธอเขาคิดถึงรสจูบอันแสนหวานที่เขาเคยทดลองมาแล้วส่วนมิราก็กลัวว่าถ้าเธอดิ้นหรือส่งเสียงอาจจะทำให้น้องเกียร์ตื่นได้เธอเลยได้แต่หลับตาปี๋ตื่นเต้นปนใ ไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้กับเธออีกแต่วันนี้เขาไม่ได้เมาเหมือนวันนั้น แสดงว่าเขาตั้งใจส่วนอาทิตย์เขาไม่เคยคิดที่จะทำแบบนี้กับผู้หญิงคนไหน แม้แต่พิมพ์ใช่เขาไม่เคยจูบเธออย่างมากก็แค่จุ๊บที่หน้าผากเธอเท่านั้นแต่กับมิราเขาห้ามใจตัวเองไม่ได้จริงๆ เขารู้สึกว่าเธอพิเศษกว่าผู้หญิงคนไหนๆแต่ก็ไม่รู้ว่าทำไม ทำไมเขาถึงหยุดไม่ได้ เขาจูบเธออีกแล้วหญิงสาวรู้สึกสับสนเธอลืมตาขึ้นมาด้วยหัวใจที่เต้นแรงผิดจังหวะ เขาจูบเธออย่างแ่เบาเธอกำลังจะอ้าปากห้ามแต่กลับเป็จังหวะทำให้คุณอาทิตย์สอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากของเธอทันที เขาดูดดึงเบาๆชอนไชพอให้ความหวานแทรกซึมเข้าไปในหัวใจของเธอและเขา จนทำให้ชายหนุ่มเกิดความ้าที่มากขึ้นส่วนมิราตอนแรกก็ว่าจะห้ามไม่ให้เขาทำต่อแต่จูบของเขามันกลับทำให้เธอรู้สึกตรงกันข้ามตอนนี้สมองส่วนดีของเธอมันบอกว่าไม่ถูกต้อง เธอจึงผลักเขาออกแล้วรีบดันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง
"พอเถอะค่ะ" เธอทำท่าจะลุกออกไปจากห้องนี้ แต่ถูกคุณอาทิตย์อุ้มเธอขึ้นในท่าเ้าสาวแล้วกำลังจะพาเธอไปที่ห้องเขาแทน
450K
