บทที่ 2
ข้อตกลงของเลี่ยงซู
“เหมือนฉันวันนั้นเลยใช่มั้ยล่ะ ท่านผู้คุมน่ะ ฮ่า ๆ ”
เลี่ยงซูถามฮุ่ยเจียงแกมหัวเราะขำออกมา ขณะที่กำลังยืนมองตามแผ่นหลังของชายชราหายลับเข้าไปในประตูที่ทำการใหญ่ของโลกหลังความตายูถามแกมหัวเราะขำออกมา ขณะที่เธอ
“ใช่ แต่วันนั้นเ้าไม่มีสติกว่าท่านผู้คุมเสียอีกนะเลี่ยงซู เ้าน่ะไม่มองอะไรทั้งนั้น ถ้าข้าคว้าแขนเ้าไม่ได้ ก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าป่านนี้เ้าจะเกิดเป็ตัวอะไรไปแล้ว”
“งั้นเหรอ แหงสิก็ฉันไม่ได้อยากจะตายสักหน่อย ชีวิตกำลังเป็ไปได้ดีแท้ ๆ เฮ้อ พูดแล้วก็โมโห”
ใบหน้างามขมวดคิ้วมุ่นบ่นงุบงิบ เมื่อได้พูดถึงเื่เดิมขึ้นมาอีกคราก็เจ็บใจขึ้นมาอีก ก่อนที่เลี่ยงซูจะนึกขึ้นได้ว่าเธอนั้นมีบางอย่างอยากจะขอร้องฮุ่ยเจียง
“ฮุ่ยเจียง ฉันมีเื่อยากจะขอร้องเธอ”
ิญญาของเลี่ยงซูหันมาสบตากับิญญาของฮุ่ยเจียงที่ยืนอยู่ข้างกายด้วยท่าทางจริงจังจนผิดวิสัยคนขี้เล่น
“หืมเ้ามีอะไรอยากจะขอร้องข้าอย่างนั้นรึ”
“ฉันขอแลกด้ายแดงกับเธอได้ไหมฮุ่ยเจียง”
คนฟังถึงกับชะงักดวงตาสีน้ำตาลเข้มเบิกกว้างด้วยความใระคนประหลาดใจ เมื่อได้ยินคนตรงหน้าขอร้องแบบนั้น
การแลกด้ายแดงกันก็ไม่ต่างจากการแลกโชคชะตา เลี่ยงซูคิดจะทำอะไรกันแน่ความคิดมากมายตีรวนในหัวของฮุ่ยเจียง เพราะคำขอร้องที่ดูจะไม่เข้าท่าเอาเสียเลย
“เ้าคิดดีแล้วหรือ ข้ายังเหลือเวลาชดใช้กรรมอีกตั้งนานหลายร้อยปี แล้วอีกไม่นานเ้าก็จะครบอายุขัยได้ไปเกิดใหม่แล้วนี่เลี่ยงซู ทำไมเ้าถึงอยากแลกโชคชะตากับข้ากันล่ะ”
ดวงิญญาของหยางฮุ่ยเจียงถามออกมายาวเหยียดด้วยความไม่เข้าใจความคิดของเลี่ยงซูเลยสักนิด คิ้วบางขมวดมุ่น ดวงตาก็มองสบเข้าไปในดวงตาของคนตรงหน้าอย่างค้นคว้าไปด้วย
“ฉันคิดดีแล้วฮุ่ยเจียง และฉันก็คิดว่าจะไปขอร้องท่านผู้คุมสูงสุดด้วย ฉันอยากกลับไปแก้แค้นตระกูลสุ่ยโดยใช้โชคชะตาของเธอ อีกอย่างเพื่อเป็การตอบแทนบุญคุณของเธอที่เคยช่วยฉันไว้ด้วยไงล่ะ นะ แลกด้ายแดงกับฉัน”
เลี่ยงซูยิ้มกว้างดวงตาเป็ประกายหมายมั่น จนฮุ่ยเจียงไม่กล้าจะเอ่ยทัดทานคำใด ในใจรู้สึกตื้อแน่นไปหมด ั้แ่เกิดมาจนตายกลายเป็ดวงิญญาอยู่ในโลกแห่งความตายแห่งนี้ พึ่งจะได้ััความจริงใจก็ตอนนี้นี่เอง
“ขอบคุณนะเลี่ยงซู ขอบคุณจริง ๆ ความจริงใจของเ้าช่างมากมายนัก แต่ที่ข้าช่วยเ้าตอนนั้นก็ไม่ได้จะหวังสิ่งใดตอบแทนทั้งนั้นเ้าอย่าได้ลำบากเพราะข้าเลยนะ”
“ลำบากอะไรกันฮุ่ยเจียง ฉันบอกแล้วไงว่าอยากแก้แค้นเพื่อตัวเองด้วย มีแต่ได้กับได้ ฉันไม่เสียอะไรทั้งนั้น เธอสบายใจได้นะ”
รอยยิ้มที่สื่อไปถึงดวงตาของเลี่ยงซูตอนนี้มีเพียงแต่ความมั่นใจส่องประกายออกมา ถูกส่งให้กับดวงิญญาของฮุ่ยเจียง จนหญิงสาวจากยุคจีนโบราณที่ได้เห็นแบบนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเห็นถึงความมุ่งมั่นของคนตรงหน้า
หลังจากพยายามเกลี้ยกล่อมฮุ่ยเจียงจนยอมเอ่ยปากตกลงจะแลกด้ายแดงกับเธอแล้ว เลี่ยงซูก็มุ่งหน้าไปที่ทำการของผู้คุมสูงสุดแห่งโลหลังความตายด้วยความมุ่งมั่นทันที
“พวกเ้ามีอะไรงั้นรึ ตอนนี้ท่านผู้คุมสูงสุดยังไม่ว่างรอพระอาทิตย์ขึ้นแล้วพวกเ้าค่อยมาใหม่ก็แล้วกัน”
“อ้าวทำไมล่ะท่านผู้คุม ตอนนี้ก็กลางคืนแล้วนี่ทำไมถึงยังยุ่งอยู่ล่ะ”
เลี่ยงซูไม่สนใจแรงกระตุกแขนของฮุ่ยเจียง ถามผู้คุมหน้าประตูที่ทำการอย่างสนใจแถมยังพยายามชะโงกหน้าเข้าไปมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นอีกด้วย
“ก็จะเื่อะไรเล่า ิญญาจะถูกส่งมาที่นี่อีกหลายสิบดวงน่ะสิ ทั้งที่ก็จะเต็มอยู่แล้ว ท่านผู้คุมสูงสุดเลยต้องหาทางเจรจาขอส่งพวกเ้าไปอีกชั้นหนึ่งอย่างไรเล่า ไป ๆ กลับไปซะ”
“อ๋อ แบบนี้นี่เอง ขอบคุณมากท่านผู้คุม ไว้เดี๋ยวตอนเช้าพวกข้ามาใหม่”
เลี่ยงซูยกยิ้มมุมปากด้วยความชอบใจกับสิ่งที่ผู้คุมหน้าประตูบอก
ถ้าอย่างนี้ก็หมายความว่า หากเธอแลกด้ายแดงกับฮุ่ยเจียง เธอได้กลับไปเกิดใหม่ ส่วนฮุ่ยเจียงก็จะได้หมดอายุขัย ถ้าแบบนี้ก็น่าจะช่วยให้การเจรจากับท่านผู้คุมสูงสุดง่ายขึ้นมาบ้างล่ะนะ
136K
