[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง

บทที่ 28 ราคาของโสม

ตระกูลอวิ๋นทำธุรกิจขายยาสมุนไพรมาโดยตลอดจนรุ่งโรจน์และเป็นรากฐานที่ดีซึ่งพ่อเฒ่าอวิ๋นเคยสร้างมาตั้งแต่อดีต แต่บัดนี้มันได้ล่มสลายด้วยน้ำมือของลูกชายไม่เอาไหนของเขาอย่างอวิ๋นหมิงเซียว!

“ขอข้าดูหน่อย!”

และเมื่อได้ยินว่าอวิ๋นซิ่วชิงค้นพบโสม ดวงตาของพ่อเฒ่าอวิ๋นก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เพราะเขาคุ้นเคยกับสมุนไพรเป็นอย่างมาก

พ่อเฒ่าอวิ๋นจุดเทียนและหยิบผ้าเช็ดหน้า จากนั้นก็หยิบโสมขึ้นมาดูท่ามกลางแสงจากเชิงเทียนอย่างระมัดระวัง

“ท่านพ่อ ท่านรู้จักโสมใช่หรือไม่?” อวิ๋นซิ่วชิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นและจริงจังของท่านพ่อ

พ่อเฒ่าอวิ๋นถือโสมอยู่ในมือพลางมองอย่างระมัดระวัง และเมื่อได้ยินคำถามจากลูกสาว เขาก็เงยหน้าขึ้นเหลือบมองอวิ๋นซิ่วชิง “พูดจาไร้สาระ ครอบครัวของเราก่อนหน้านี้ค้าขายอะไร เจ้าลืมไปแล้วหรือ?”

อวิ๋นซิ่วชิงลืมเรื่องนี้ไปนานแล้ว แต่เมื่อพ่อเฒ่าอวิ๋นถามแบบนี้ นางก็จำได้ว่าตระกูลอวิ๋นเคยค้าขายสมุนไพรเป็นกิจการของบ้าน “ถ้าอย่างนั้นท่านพ่อช่วยบอกข้าหน่อยว่าโสมที่ข้าขุดมามีราคาเท่าไร?”

พ่อเฒ่าอวิ๋นพยักหน้า มองโสมในมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับพยักหน้าและลูบเครา จนทำให้หญิงสาวกระวนกระวายใจ “ท่านพ่อ อย่าเอาแต่มองสิ ท่านต้องบอกข้าว่าโสมนี้มีราคาเท่าไร?”

พ่อเฒ่าอวิ๋นมองอวิ๋นซิ่วชิงอย่างขบขัน “ใบโสมนี้น่าจะมีอายุสี่ปี แต่ใบมันเสียหาย เจ้าดูสิ นี่ใบของมันขาดใช่ไหม?”

อวิ๋นซิ่วชิงมองดูโสมอย่างจริงจัง รากของใบโสมขาดไปชิ้นหนึ่งจริง ๆ ส่วนที่เหลือของใบโสมก็มีสีเขียวเข้ม มีเพียงชิ้นนี้เท่านั้นที่มีสีเขียวขุ่น

นางไม่เห็นเลย!

“ท่านพ่อ ใบโสมที่ขาดไปมันจะทำให้ราคาของโสมลดลงหรือไม่?”

พ่อเฒ่าอวิ๋นส่ายหัวพลางอธิบายให้นางฟัง “ในสายตาของคนธรรมดาแบบพวกเรามันย่อมไม่มีปัญหา แต่ถ้าเจ้าขายโสมให้ร้านขายยา มันย่อมมีผลอย่างแน่นอน พวกหมอยาจะหักราคาตามความเสียหายที่เจอในโสม พ่อเคยเป็นพ่อค้าสมุนไพรย่อมรู้ดีว่ามันยากเพียงใดกว่าจะขายโสมได้ เข้าใจไหม?”

อวิ๋นซิ่วชิงพยักหน้า และคว้างูพิษโยนลงพื้นด้วยความโกรธจัด จากนั้นก็ตีหัวงูด้วยมือของนาง ทำให้งูที่กำลังจะตื่นก็ต้องสลบอีกครั้ง

แม้ท้องฟ้าจะมืดมิด ทว่าพ่อเฒ่าอวิ๋นก็พอมองเห็นมันเช่นกัน และรู้ได้ว่ามันคืองูพิษ “ชิงเหนียง! เจ้าต้องอ่อนโยนกว่านี้ อย่าตีมันจนตาย ถ้าหากมันตายมันจะไร้ค่า และไม่อร่อย”

อวิ๋นซิ่วชิงลูบหัวของนางด้วยความเขินอาย นางแค่อยากจะระบายความโกรธ “ท่านพ่ออย่าพูดแบบนั้น เรื่องงูช่างมันก่อน บอกราคาโสมนี่ก่อนสิ ข้าจะนำมันไปขายในเมืองสักสองวัน”

หญิงสาวขัดจังหวะ ดังนั้นพ่อเฒ่าอวิ๋นจึงรีบอธิบายให้นางฟังว่า “ชิงเหนียง ดูนี่สิ ที่จริงโสมนี้อายุไม่ต่ำกว่าห้าปีแล้ว แต่ตอนนี้เจ้าคงเห็นแล้วว่า ที่โคนหลักของมันมีร่องรอยเหมือนถูกแมลงแทะ ความลึกของมันแตกต่างกันไปตั้งแต่ที่ลึกสุดไปจนถึงตื้นสุด ซึ่งมันบ่งบอกได้ว่ามีอายุอย่างน้อยห้าปี”

“จริงหรือท่านพ่อ?” อวิ๋นซิ่วชิงมองโสมในมือของพ่อเฒ่าอวิ๋นด้วยความประหลาดใจ แต่นางก็ไม่เห็นอะไรหลังจากดูมันเป็นเวลานาน

นางยังคงกังวลกับราคาโสม “ท่านพ่อ แล้วโสมนี่มีมูลค่าไหม? มันจะขายได้เท่าไรล่ะ?”

“เจ้าขุดโสมนี้อย่างดีโดยไม่ทำลายรากที่เป็นเส้นใย เจ้าสามารถขายมันได้ในราคาที่ดีมาก อย่างน้อย ๆ ก็น่าจะได้สักสามร้อยตำลึง”

พ่อเฒ่าอวิ๋นวางโสมลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวังและชูสามนิ้ว

ราคาเท่ากับที่อวิ๋นซิ่วชิงคาดเอาไว้ นางจึงไม่แปลกใจหรือผิดหวัง

แต่ตอนนี้นางกำลังรู้สึกหิว “ท่านพ่อ เดี๋ยวข้าจะไปทำอาหารก่อน หลังจากข้าทำเสร็จแล้วเราค่อยคุยกันต่อบนโต๊ะอาหารนะ”

 ……………………………………………………………………………………………………………………….