“อ๊ะ!! อย่านะ!!” ผมยังพูดไม่จบไอ้เฮลมันก็ก้มลงมาจูบผมทันทีไอ้เหี้ยเมื่อไหร่มึงจะเลิกลวนลามกูสักทีไอ้สัด!!
“อืม นิ่งๆ น่า” มันครางพร้อมกับหลับตาพริ้มไอ้เหี้ยครับมึงช่วยลืมตาขึ้นมาดูกูหน่อยได้ไหมครับว่ากูน่ะ จะขาดใจตายแล้วครับ
เหี้ยเอ๊ย!! จูบมาได้กูหายใจไม่ทันแล้วนะเว้ยแง้ ใครก็ได้ช่วยผมที ฮือ ผมใกล้จะตายแล้วนะ T_T
Rrrrrr
อ๊ะ!! เสียงโทรศัทพ์ไอ้เฮลมันดังครับพระเ้ากำลังเมตตาผมแล้ว วู้ๆ ><;;
Rrrrrr
“แม่ง! ใครมันเสือกโทรมาอีกวะ!!” ไอ้เฮลมันอารมณ์เสียใหญ่เลยครับมันลุกขึ้นจากตัวผมไปนั่งลงบนโซฟาแต่มันก็ไม่วายยกตัวผมให้ไปนั่งบนตักมันอีก ไอ้เหี้ยเอ๊ย!! มึงจะทำให้กูเสียวไปถึงไหนวะ เหี้ยท่านี้ล่อแหลมโคตรๆ อ่ะ ><;;
“ปล่อยกูนะเว้ย!!” ผมดิ้นขลุกขลักบนตักของมัน
“หยุดดิ้นเลยนะมึงกำลังจะทำให้ของกูขึ้นถ้าเกิดมึงดิ้นอีกเฮลน้อยๆ ของกูได้เข้าไปอยู่ให้ตัวมึงแน่ ^^” อะ..เหี้ย!! ยังมีหน้ามาหื่นอีกนะมึง
“...” ผมหยุดดิ้นทันที มันทำท่ารับโทรศัพท์ที่กำลังดีดดิ้นอยู่บนโต๊ะ
“ครับแม่ อยู่กับผมแล้วครับไม่ต้องเป็ห่วงครับคุยกับแม่นายสิ” มันคุยโทรศัพท์ได้สักพักก็ยื่นส่งมาให้ผม
“ฮัลโหล” ผมรับโทรศัพท์จากมันมาส่วนมันเมื่อส่งโทรศัพท์มาให้ผมแล้วมันก็นั่งกอดผมต่อมึงไม่มีไรทำเหรอวะ
(“น้องคิสเป็ไงบ้างลูกพี่เฮลเขาดีไหมลูก”)เหอะๆ -_-;; หม่ามี้ผมนอกจากจะไปฮันนีมูลโดยที่ผมให้อยู่คนเดียวเปล่าเปลียวเอกาแล้วยังเป็ห่วงผมอีกเหรอฮือๆ ซาบซึ้งที่สุดเลยอ่ะ T^T
“เอ่อ ก็ดีครับแล้วหม่ามี้จะกลับเมื่อไหร่เหรอครับ” ใช่ๆ หม่ามี้จะกลับมาเมื่อไหร่ ผมจะได้ไม่ต้องทนอยู่กับมันอีก แงๆดูดิแค่เจอหน้ากันยังไม่ถึงสิบนาทีเลยมันก็ทำหื่นกับผมซะแล้ว คืนนี้ผมจะรอดไปจากมือมันไหมวะเฮ้อ..กลุ้ม ToT
(“หม่ามี้ยังไม่อยากกลับเลยลูกขอหม่ามี้เที่ยวอีกหน่อยนะคะ งั้นแค่นี้ก่อนนะลูกแล้วค่อยคุยกันใหม่จ้ะ บาย”)
“หม่ามี้ครับ! เดี๋ยวสิครับหม่ามี้!!” โอ๊ย!! คุยกันยังไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำใจร้ายที่สุดอ่ะ แงๆ TT
“นายนี่ขี้แงเหมือนกันนะ” เฮลที่นั่งกอดผมอยู่ๆ ก็หัวเราะผมขึ้นมากูก็เป็แบบนี้แล้วมึงจะทำไม
“เงียบไปเลยนะหยุดเลยกูไม่สนุกกับมึงหรอกนะ T_T” ผมก้มหน้าทำไมมันรู้สึกเหมือนว่าน้ำตามันจะไหลออกมาเลยวะอย่าร้องไห้นะไอ้คิส
“คิส...” มันเรียกผมเสียงเบาแล้วมันก็ถอนหายใจ
ผมรู้ว่าผมน่ะเป็เด็กขี้แงติดแม่ตั้งไหนแต่ไรมาแล้วเพราะว่าผมเป็แบบนี้สินะแม่ถึงคิดว่าผมไม่โตสักที เพราะว่าผมอ่อนแอแบบนี้สินะหม่ามี้ถึงให้ผมมาอยู่กับไอ้เฮลสุดท้ายผมก็เป็แค่เด็กที่ไม่รู้จักโตในสายตาของผู้ใหญ่
“คิส กูขอโทษ” แต่ละคำที่มันพูดมาเบามากนี่ผมพึ่งจะได้ยินคำขอโทษออกจากปากมันมาเมื่อกี้จริงๆ เหรอเนี่ย?
“...” ผมเงียบไม่ใช่ว่าผมไม่อยากพูดอะไรนะแต่ว่าตอนนี้มันพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ
“คิส มึงอย่าเงียบสิ!!” คนข้างหลังผมกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นมาอีก ทำไมผมถึงคิดว่าอ้อมกอดนี้มันช่างอบอุ่นสำหรับผมเหลือเกิน
“ฮ่าๆกูไม่ได้เป็ไรสักหน่อยมึงบ้าปะ” ผมฝืนหัวเราะไปแต่ในความรู้สึกของผมมันช่างเป็เสียงหัวเราะที่ฝืดที่สุดเพราะว่าความเหงาในจิตใจของผมที่ผมกลบเกลื่อนมันมาตลอดได้ถูกเผยออกมาทีละน้อยเมื่อผมได้อยู่ในอ้อมกอดนี้
“กูรู้ว่ามึงรู้สึกไม่ดีร้องไห้สิถ้ามึงอย่าร้องลูกผู้ชายน่ะไม่ใช่ว่าร้องไห้ไม่เป็นะ”
“กูไม่ได้ร้องไห้ก็แค่น้ำมันไหลออกมาทางตาต่างหาก!!” ผมหันหน้ากลับมากอดมันทันทีความรู้สึกของผมตอนนี้คือ้าปลดปล่อยเท่านั้นผมอยากจะระบายมันออกมาั้แ่เด็กจนโตพ่อกับแม่ของผมต้องเดินทางออกนอกประเทศบ่อยๆเพราะว่าพวกท่านทำงานเกี่ยวกับการส่งออกจิวเวอรี่ทำให้ไม่ได้อยู่ที่บ้านบ่อยๆ ผมเลยต้องอยู่บ้านคนเดียวอยู่บ่อยครั้งถึงท่านจะจ้างแม่บ้านมาอยู่เป็เพื่อนผมก็เถอะ
ผมยังคงร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเฮลเรื่อยๆมันก็คอยลูบหลังผมก็ดีทีมันยังมีจิตสำนึกอยู่ไม่ปากเสียหรือว่าทำนิสัยเหี้ยๆ ออกมา
ผมไม่รู้ว่าผมร้องไห้มานานเท่าไหร่แล้วแต่ที่รู้ๆ ตอนนี้คือผมอยากจะร้องไห้ออกมาให้หมดร้องออกมาเพียงครั้งเดียวเท่านั้นแล้วผมก็จะไม่ร้องไห้อีกผมจะอ่อนแอต่อหน้ามันแค่ครั้งนี้เท่านั้น
[Hell’s part]
ผมอุ้มคนตัวเล็กที่ร้องไห้จนหมดแรงแล้วก็หลับไปในที่สุดมายังห้องนอนผมวางมันลงบนที่นอนอย่างเบามือที่สุด เพราะกลัวว่ามันจะตื่นมือหนาเช็ดคราบน้ำตาที่เปื้อนอยู่บนขนตามันออกมาผมรู้ว่ามันต้องทนแบกรับความเหงาและความเ็ปเอาไว้มาตลอดทำไมผมจะไม่รู้ล่ะก็แม่ของพวกเราเป็เพื่อนกันผมก็ต้องเคยเจอมันเป็ธรรมดาแต่ว่ามันคงจะจำผมไม่ได้
ตอนเด็กๆไอ้คิสมันเป็คนที่พูดน้อยมากแม่ของมันมักจะทิ้งมันไว้ที่บ้านผมตอนนั้นมันยังไม่น่ารักเท่าตอนนี้ผมจึงปล่อยมันมา (รออดเปรี้ยวไว้กินหวาน)แม่มันพามันมานอนที่บ้านผมบ่อยมาก มีอยู่คืนหนึ่งดึกมากแล้วผมต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะว่าได้ยินเสียงสะอื้นของมันตอนแรกผมแปลกใจมากที่รู้ว่ามันร้องไห้ เพราะว่าผมไม่เคยเห็นมันร้องไห้เลยต่อให้เจ็บเจียนตายคิสก็ไม่ร้องสักนิดน่าแปลกนะครับที่ผมยังจำเื่ราวของมันได้เกือบทุกเื่แต่ดูมันสิขนาดหน้าผมมันยังจำไม่ได้เลยสงสัยผมจะหล่อขึ้น อิอิ ^^ (เวร - -“)
“หม่าหมี้!! ฮึกๆ หม่ามี้” อยู่ๆมันก็ละเมอขึ้นมาแถมยังร้องไห้อีกด้วย ทำไมพอผมเห็นน้ำตามันแล้วผมต้องใจหายด้วยนะ
“คนดี หลับนะครับไม่มีอะไรหรอก” ผมนอนกอดมันแล้วลูบหลังมันเบาๆ ผมว่าผมเริ่มจะรู้สึกแปลกๆ กับมันซะแล้วล่ะ...
[End of Hell’s part]
1K
