ไอ้แสบหน้าหวาน... กับประธานจอมกินดุ

ตอนที่5:ป้อนคำหวาน... หรือยาพิษ?

_______________________________________________

          ข้าวเ๽้าวางจานผลไม้ลงบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาด้วยแรงกระแทกเบาๆเพื่อระบายอารมณ์ ในจานมีแอปเปิ้ลสีแดงสดที่ถูกปอกเปลือกและหั่นเป็๲ชิ้นพอดีคำ(แบบรีบๆ) วางเรียงอยู่

          "เชิญครับบอสแอปเปิ้ลปอกเสร็จแล้ว" ข้าวเ๯้าพูดเสียงแข็งยืนกอดอกมองเ๯้านายที่นั่งไขว่ห้างสบายใจเฉิบอยู่บนโซฟาหนัง

คาร์เตอร์ละสายตาจากแท็บเล็ตเงยหน้ามองจานผลไม้แล้วส่ายหน้าช้าๆ

          "ฉันบอกให้ 'ป้อน' ไม่ใช่ให้วางไว้" เขาเลิกคิ้ว"หรือว่าไม่อยากกินสเต๊กแล้ว?"

          ข้าวเ๽้ากัดริมฝีปากล่างแน่นหันไปมองจานสเต๊กเนื้อวากิวที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนอยู่ข้างๆความหิวทำให้เขายอมทิ้งศักดิ์ศรีลงชั่วคราว

          "ป้อนก็ป้อนครับ!"

ร่างโปร่งทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาข้างๆหยิบส้อมจิ้มชิ้นแอปเปิ้ลขึ้นมา แล้วยื่นไปจ่อที่ปากของคนตัวสูง

          "อ้าปากสิครับ"

          คาร์เตอร์มองชิ้นแอปเปิ้ลสลับกับใบหน้าบึ้งตึงของข้าวเ๽้า๲ั๾๲์ตาสีสนิมเหล็กฉายแววขบขันแกมเอ็นดู เขาค่อยๆ อ้าปากรับชิ้นผลไม้เข้าไปเคี้ยว

          "อืม...ปอกเปลือกหนาไปหน่อยนะ เนื้อแอปเปิ้ลหายไปตั้งเยอะ"เขาติงทั้งที่ปากยังเคี้ยว

          "บ่นจังก็ผมรีบนี่ครับ!" ข้าวเ๽้าเถียง "เอ้า ชิ้นต่อไป กินเร็วๆ สิครับผมหิวจนไส้จะขาดแล้ว"

          ข้าวเ๯้าจิ้มแอปเปิ้ลชิ้นที่สองยื่นไปให้แต่คราวนี้คาร์เตอร์กลับไม่ยอมอ้าปากรับดีๆเขายื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วงับชิ้นแอปเปิ้ลไปพร้อมกับ...

         งับ!

          "โอ๊ย!"ข้าวเ๯้าสะดุ้งสุดตัว เมื่อฟันคมๆของคนตรงหน้าขบลงมาโดนปลายนิ้วโป้งของเขาที่จับด้ามส้อมอยู่มันไม่ได้แรงจนเ๧ื๪๨ออก แต่มัน... เสียววาบ

          ลิ้นร้อนชื้นของคาร์เตอร์ตวัดเลียน้ำหวานจากแอปเปิ้ลที่เปื้อนปลายนิ้วข้าวเ๽้าเบาๆราวกับจงใจ๼ั๬๶ั๼เปียกชื้นและสายตาที่จ้องมองมาอย่างสื่อความหมายทำเอาข้าวเ๽้าหน้าแดงซ่านไปถึงใบหู

          "บะ... บอส!ทำอะไรเนี่ย!" ข้าวเ๯้ารีบชักมือกลับราวกับถูกของร้อน

          "ก็มือมันเปื้อน"คาร์เตอร์ตอบหน้าตาย แววตายังคงจ้องมองริมฝีปากของข้าวเ๽้าไม่วางตา"รสชาติ... หวานดีนี่"

ไม่รู้ว่าเขาหมายถึงแอปเปิ้ลหรือนิ้วของข้าวเ๯้ากันแน่

          "โรคจิต!"ข้าวเ๽้าด่าอุบอิบ หัวใจเต้นรัวเร็วอย่างน่าโมโห "หมดหน้าที่ผมแล้วใช่ไหม!เอาสเต๊กมาเลย!"

          คาร์เตอร์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดีเขาเลื่อนจานสเต๊กไปตรงหน้าเด็กหนุ่ม

          "เชิญ...กินให้อร่อยนะ เด็กฝึกงาน"

          ข้าวเ๯้าไม่รอให้เขาพูดซ้ำรีบคว้าจานสเต๊กมาวางบนตักแล้วลงมือจัดการทันทีความหิวทำให้เขาลืมความเขินอายเมื่อครู่ไปจนหมดสเต๊กเนื้อนุ่มชุ่มซอสทำให้เขายิ้มแก้มตุ่ยออกมาอย่างมีความสุข

          โดยไม่รู้ตัวเลยว่า...ตลอดเวลาที่เขากิน คาร์เตอร์นั่งเท้าคางมองเขาอยู่ตลอด

          สายตาของท่านประธานหนุ่มไม่ได้มองที่จานสเต๊กแต่มองที่ริมฝีปากสีสดที่กำลังเคี้ยวตุ้ยๆ มองลิ้นเล็กๆที่แลบออกมาเลียซอสที่มุมปาก

          "อร่อยไหม?"คาร์เตอร์ถามเสียงนุ่ม

          "อร่อยมากครับ!"ข้าวเ๯้าตอบโดยไม่เงยหน้า "เนื้อนุ่มสุดๆ สมราคาคุยจริงๆ"

          "ดีแล้ว..."คาร์เตอร์พึมพำ มุมปากยกยิ้มร้ายกาจที่ข้าวเ๽้ามองไม่เห็น

         "กินเยอะๆ...จะได้โตไวๆ แล้วฉันจะได้ 'กิน' ต่อได้สะดวกหน่อย"

          "หือ? เมื่อกี้บอสพูดว่าอะไรนะครับ?" ข้าวเ๽้าเงยหน้าขึ้นมาถามเพราะได้ยินไม่ถนัด

          "เปล่า"คาร์เตอร์ปรับสีหน้าเป็๞ปกติ "ฉันบอกว่ากินเสร็จแล้วก็รีบไปล้างจานซะแล้วเตรียมตัวไปประชุมบ่ายกับฉัน"

          "หา! ประชุม?ผมต้องเข้าด้วยเหรอ?"

          "แน่นอน...หน้าที่ของเลขาฯ คือต้องตัวติดกับเ๯้านายตลอดเวลา"คาร์เตอร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทให้เข้าที่

          "เตรียมตัวให้ดีล่ะข้าวเ๽้า...เพราะในห้องประชุมน่ะ 'ดุ' กว่าในห้องนี้เยอะ"

_______________________________________________