ที่ข้าเลิกร้าย เพราะอยากให้ท่านรัก

   กลางดึกคืนนั้นได้มีม้าเร็วเข้ามาแจ้งข่าวว่า ข้าศึกได้บุกมาตั้งรกรากใกล้กับบริเวณประตูเมืองอิงฮวาเต็มที่เเล้ว ทำให้จุนเป่านิ่งนอนใจไม่ได้อีกต่อไปจุนเป่าไม่รอให้ถึงเช้าเพราะเกรงว่าถ้ารอให้ถึงเช้า เมืองอิงฮวาอาจจะต้องแหลกสลายกลายเป็นผงไปเสียก่อน ทหาร 500 นายพร้อมออกรบและ จุนเป่าเองก็ได้เปลี่ยนชุดเรียบร้อย ครั้นเห็นว่ากลางดึกแล้วจุนเป่าจึงไม่ได้เข้าไปบอกลาผู้เป็นพ่อ เเต่กลับนำทหารออกจากเมืองไปทันที ในขณะที่จุนเป่านำทหารเดินทางออกจากเมืองไปไกลมากแล้ว เสียงจุดพลุบอกสัญญาณการเดินทางก็ดังขึ้น ทำให้เหมยอิงสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกและรีบวิ่งออกมาดู พร้อมกับเหมยฮัวที่สะดุ้งตกใจตื่นขึ้นมาเช่นกัน

      "เสียงอะไรเหมยฮัว…?"

      "ข้าก็ไม่เเน่ใจเจ้าต่ะ เเต่น่าจะเป็นพลุส่งสัญญาณอะไรบางอย่างเจ้าค่ะ"

     "เจ้าไม่เเน่ใจแล้วจะมายืนตีตัวเสมอข้าทำไม รีบไปสืบมาสิ!!"

     "แต่นี่มันดึกแล้วนะเจ้าคะ ข้าเองก็เป็นหญิง ข้าเกรงว่า…"

     "เจ้าจะออกไปดีๆหรือจะให้ข้า ถีบส่งเจ้าออกไป ฮ้ะ!!..ไป!!"

     "เจ้าค่ะๆ..ไปแล้วเจ้าค่ะ!!" เหมยอิงรีบเดินเข้าไปหยิบผ้าพาดไหล่ ก่อนจะเดินออกมานั่งรอฟังข่าวที่โถงรับเเขก ไม่นานเหมยฮัวก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาจนชนโต๊ะที่เหมยอิงนั่งอยู่

      "ว้าย!!ขออภัยเจ้าค่ะ ข้ารีบมากไปหน่อย"

      "เจ้านี่มันมันใช้ไม่ได้จริงๆ ซักวันข้าจะให้ท่านพ่อส่งตัวเจ้ากลับไปเป็นไพร่ที่เมืองลี่จิน สรุปยังไง เสียงที่ข้าได้ยินคือเสียงอะไรกันแน่?" เหมยฮัวเอาเเต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตานาง เพราะกลัวว่าคำตอบที่เหมยฮัวได้มานั้นจะทำให้นางไม่พอใจเเน่ๆ เหมยฮัวรีบถอยหลังออกมาให้พ้นรัศมีเท้าของนางเพราะกลัวว่านางจะลงมือใส่เหมยฮัวเต็มเเรง

      "เอ้า!!นั่งเงียบทำไม พูดมาสิ ข้ารอฟังจนจะร้อนรนตายอยู่แล้วเนี้ย!! เหมยฮัว!!"

      "เจ้าค่ะ!!"

      "ข้าบอกให้เจ้ารีบพูดมาเดี๋ยวนี้ เจ้าจะใช้ปากเล่าความจริงออกมาหรือเจ้าอยากจะใช้ปากของเจ้าเป็นที่รองมือรองเท้าของข้า!!"

      "เสียงนั้นคือ เสียงพลุส่งสัญญาณการออกเดินทางของท่านชายจุนเป่าเจ้าค่ะ!!"

      "อะไรนะ!! ไหนเจ้าบอกกับข้าว่าท่านที่จะเดินทางตอนเช้ายังไงล่ะ แล้วทำไมท่านพี่ถึงทรง……"

      "จากที่ข้าได้ไปสืบมา วงในบอกว่ามีม้าเร็วส่งหนังสือตรงไปยังจวนของท่านชายจุนเป่าเจ้าค่ะ ส่วนเนื้อความที่ม้าเร็วมาแจ้งนั้นข้าน้อยมิทราบเจ้าค่ะ"

      "ฉะนั้นก็หมายความว่าท่านพี่ของข้า เดินทางออกจากเมืองไปแล้วโดยที่ข้าไม่ได้ไปส่งงั้นรึ?"

      "เจ้า..เจ้า..เจ้าค่ะ"

      "เจ้า!!..ข้าสั่งให้เจ้าห้ามนอน แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่รู้ว่าท่านพี่ของข้าจะเสด็จออกจากเมืองไปตอนไหน ฮ้ะ!!"

      "ขอคุณหนูโปรดอภัย ข้าเผลอหลับไปเจ้าค่ะ ก็เลยไม่ทราบเหตุการณ์ภายนอก ได้โปรดละเว้นโทษหม่อมฉันด้วยนะเจ้าคะ"

      "เจ้า!! เจ้านี่มัน….ไปให้พ้นๆหน้าข้า ก่อนที่ข้าจะโมโหมากไปกว่านี้ ไป!! ท่านพี่นะท่านพี่..จะออกไปไหนมาไหนไม่เคยบอกกล่าวกับข้าสักคำ ทรงลืมไปแล้วหรือไร ว่าอีกไม่กี่วันเราก็จะต้องแต่งงานกัน ใช่!!แล้วถ้าหากท่านพี่ไม่ชนะศึกครั้งนี้กลับมา ข้าจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร ท่านพี่!!" เหมยอิงร้อนใจจนนอนไม่หลับ ในขณะที่จุนเป่านั้นกำลังนำทัพข้ามเขตแดนไปยังเมืองอิงฮวาและจะถึงภายในไม่กี่ชั่วยามข้างหน้า ทั้งนี้จุนเป่าได้สั่งให้ทหารทั้ง 500 นายเตรียมกำลังและเตรียมตัวให้พร้อมรบอยู่เสมอ เพราะทันทีที่เข้าเขตเเดนเมืองอิงฮวา จุนเป่าจะสั่งบุกทันที

      "อาฉี..เจ้าจงดูซิว่าตอนนี้ทิศทางเราเป็นยังไง?"

      "ทูลองค์ชาย ทหาร 500 นายของเราตอนนี้เตรียมพร้อมรับมือกับศัตรูตลอดเวลาพะยะค่ะ ทันทีที่เกิดการปะทะทางเราจะเป็นฝ่ายได้เปรียบพะยะค่ะ"

      "อีกนานไหม กว่าที่เราจะถึงเมืองอิงฮวา"

      "อีกไม่ไกลแล้วพะยะค่ะ ตอนนี้พวกเรากำลังจะเข้าถึงเขตแดนของเมืองอิงฮวาแล้ว ก่อนหน้านี้ข้าได้ส่งมาเร็วเข้าไปแจ้งข่าวเป็นที่เรียบร้อยแล้วพะยะค่ะ"

      "ดีมาก เตรียมทหาร เสบียงและกำลังพลให้พร้อม งานนี้ข้าจะไม่ยอมเสียทหารของข้าให้กับศึกครั้งนี้แม้แต่นายเดียว" จุนเป่าคอยสังเกตการณ์เป็นระยะจนกระทั่งพวกเขาเข้ามาถึงเขตเมืองอิงฮวาเรียบร้อยแล้ว เเต่ดูเหมือนว่าจุนเป่าจะมาช้ากว่าที่คิดไว้ เพราะตอนนี้ศัตรูได้เริ่มบุกและทำลายข้าวของในเมืองไปเกินกว่าครึ่งแล้ว งานนี้จุนเป่าจะช่วยเมืองอิงฮวาไว้อย่างไรและจะรักษาชีวิตของลูกสาวเจ้าเมืองไว้ได้หรือไม่นั้น ติดตามต่อได้นะ EP หน้านะคะ