ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 108 : ข้อเสนอของเย่ปิงอวิ๋น : ทางเลือกของผู้มีพรสวรรค์

อาเจียเดินออกมาจากจวนตระกูลเฟิงด้วยความเบิกบานใจ กระเป๋ามิติของเขาตุงไปด้วยเงินรางวัลและของกินที่ห่อกลับบ้าน

เจ้าสัว ถูกส่งกลับไปในรูปแบบพัสดุแล้ว เพื่อไม่ให้เป็นจุดเด่น

เขาเดินลัดเลาะไปตามสวนดอกท้อด้านหลังจวนเพื่อมุ่งหน้ากลับสำนัก แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบกลีบดอกไม้สีชมพูอ่อน ดูงดงามและเงียบสงบ

แต่ทว่า... สัญชาตญาณของอาเจียกลับร้องเตือน

"ออกมาเถอะขอรับ..." อาเจียหยุดเดิน ถอนหายใจยาว "ซ่อนตัวในเงาไม้แบบนั้น ยุงไม่กัดแย่หรือ?"

เงาร่างระหงสายหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากหลังต้นท้อใหญ่

เย่ปิงอวิ๋น ในชุดสีครามเข้ม ยืนกอดอกมองอาเจียด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

"ประสาทสัมผัสไวไม่เปลี่ยนเลยนะ อาเจีย" นางเอ่ยชม "ขนาดข้าใช้วิชาพรางจิตขั้นสูง เจ้ายังรู้ตัว"

"กลิ่นขอรับ..." อาเจียชี้ที่จมูก "กลิ่นกล้วยไม้ป่าบนตัวท่าน... หอมและเป็นเอกลักษณ์ขนาดนี้ ข้าจำได้ตั้งแต่ที่ท่านไปหาข้าที่กระท่อมแล้ว"

เย่ปิงอวิ๋นเลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มบางๆ

"ปากหวาน... แต่การกระทำของเจ้าในคืนนี้ ไม่หวานเหมือนปากเลยนะ"

นางก้าวเข้ามาใกล้ "ข้าเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดในงานเลี้ยง... ตั้งแต่ที่หุ่นเชิดของเจ้าช่วยคุณชายเฟิง ไปจนถึงตอนที่เจ้าหลอกนักฆ่าคนนั้น... วิธีการของเจ้าทั้งเจ้าเล่ห์ สกปรก แต่ก็... มีประสิทธิภาพอย่างน่ากลัว"

"ข้าถือว่าเป็นคำชมนะขอรับ" อาเจียถอยหลังรักษาระยะห่าง

"ข้ามาเพื่อเตือนเจ้า..." เย่ปิงอวิ๋นปรับสีหน้าจริงจัง "หุ่นเชิดตัวนั้น... 'เจ้าสัว' ใช่ไหม? รูปแบบการเคลื่อนไหวของมัน ไม่ใช่กลไกธรรมดา... มันมีความลื่นไหลเหมือนสิ่งมีชีวิต และทรงพลังเกินกว่าที่ศิษย์สายนอกควรจะมี"

นางจ้องตาอาเจียเขม็ง

"ผู้อาวุโสหลี่ แห่งหอศัสตรา กำลังตามหา 'ต้นตอ' ของหุ่นเชิดที่มีลักษณะคล้ายกันนี้... ท่านสงสัยว่ามันคือ 'หุ่นเชิดโบราณ' ที่หายสาบสูญ... หากท่านรู้ว่ามันอยู่กับเจ้า..."

"ข้า... ข้าเก็บได้จากกองขยะขอรับ!" อาเจียรีบแก้ตัว (มุกเดิม) "ข้าแค่เอามาซ่อมๆ ปะๆ..."

"เลิกโกหกเถอะ" เย่ปิงอวิ๋นตัดบท "ข้าไม่ได้จะเอาไปฟ้องใคร... ตรงกันข้าม ข้าสนใจใน 'พรสวรรค์' ของเจ้าที่สามารถควบคุมมันได้ต่างหาก"

นางยื่นมือออกมา ในมือมี 'ม้วนคัมภีร์สีเงิน' เล่มหนึ่ง

"อีกเจ็ดวัน... จะมีการเปิดสอบคัดเลือกศิษย์เข้าสู่ 'หอคัมภีร์ชั้นใน'... ข้ารู้ว่าเจ้าได้ป้ายชั้นกลางไปแล้ว แต่ถ้าเจ้าอยากจะปกป้องความลับของเจ้าและหุ่นเชิดตัวนั้น... เจ้าต้องแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้"

"คัมภีร์นี้คือ...?" อาเจียมองอย่างระแวง

"คู่มือเตรียมสอบ... ฉบับย่อที่ข้าสรุปเอง" เย่ปิงอวิ๋นยัดใส่มืออาเจีย "อ่านซะ... แล้วสอบให้ติด ข้าอยากเห็นเจ้าเข้าไปในนั้น... ไปเห็นสิ่งที่ข้าเห็น และบางที... เจ้าอาจจะเป็นคนที่ท่านอาจารย์เทียนหยวนกำลังตามหาอยู่ก็ได้"

"ทำไมท่านถึงดีกับข้านัก?" อาเจียถามตรงๆ "ข้าไม่มีเงินจ่ายค่ากวดวิชานะ"

เย่ปิงอวิ๋นหัวเราะเบาๆ หันหลังเตรียมจากไป

"ถือว่าเป็นการลงทุน... ข้าชอบลงทุนกับ 'หุ้น' ที่คนอื่นมองข้าม... และเจ้า อาเจีย... เจ้าคือหุ้นตัวที่น่าตื่นเต้นที่สุดในสำนักตอนนี้"

นางหันมาทิ้งท้าย

"อ้อ... แล้วก็เรื่อง 'ป่ากระดูก' ที่เจ้าคุยกับคุณชายเฟิง... ข้าประทับใจนะ มิตรภาพท่ามกลางผลประโยชน์... มันหายากในยุทธภพนี้"

ร่างของเย่ปิงอวิ๋นหายวับไปกับสายลม ทิ้งให้อาเจยายืนถือคัมภีร์อยู่ลำพัง

อาเจียมองม้วนคัมภีร์ในมือ แล้วมองไปที่ดวงจันทร์

"หุ้นงั้นรึ?... หึ! ถ้าข้าเป็นหุ้น ข้าก็จะเป็นหุ้นปันผลที่แพงที่สุดในประวัติศาสตร์เลยคอยดู!"

เขาเก็บคัมภีร์ แล้วเดินมุ่งหน้ากลับสำนัก พร้อมกับเป้าหมายใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม

หอคัมภีร์ชั้นใน... แหล่งความรู้ที่จะช่วยไขปริศนา 'อักขระสูญตา' และยกระดับพลังของเขาให้เหนือกว่าใคร (เพื่อปกป้องทรัพย์สิน!)