มหาศึกห้าแผ่นดิน

แม้นว่าการใช้ยาพิษเช่นนี้จะโหดเหี้ยม แต่ก็เพราะว่าหากไม่ทำ ทุกๆ คนคงต้องตายไป สาวๆ จึงไม่พูดอะไรอีก แล้วก็มาดูตรงระเบียงชั้นสอง ก็พบว่า

คนในโรงเตี๊ยม ล้วนถูกนักฆ่าตายไปเป็นจำนวนมาก อาจารย์ทั้งสอง ก็ได้รับบาดเจ็บ เพราะไม่อาจใช้พลังของตนเองได้ เนื่องจากถูกพิษยาสลายพลัง 

ผู้ตรวจการซ่งฉี ก็ได้ลูกน้องทั้งสี่คุ้มกัน แต่ก็คงทนต่อไปไม่นาน เพราะว่าทั้งสี่ต่างได้รับบาดเจ็บ ส่วนคุณชายว่านโถว มือปราบซื่อจื่อห้าว จงอางดำ จงอางขาวและลูกน้อง ก็ได้กลายเป็นพวกเดียวกับ นักฆ่าจากสำนักฟ้าดิน หันไปร่วมมือเข่นฆ่า คนในโรงเตี๊ยม ตายไปเป็นจำนวนมาก เหลือเพียงอาจารย์ทั้งสองคน และเหล่าศิษย์ทั้งหลาย ส่วนคนคุ้มกันของผู้ตรวจการทั้งสี่ และผู้ตรวจการซ่งฉี ก็ถูกอาวุธธนูหน้าไม้ รายล้อมเอาไว้ รอคำสั่งของสองหัวหน้าจากสำนักฟ้าดิน

“ สาวๆ ทั้งหลายวางอาวุธซะ แล้วออกมา เจ้าไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้”

หัวหน้าที่ห้า เอ่ยด้วยสายตาหื่นกระหาย

“ อย่าไปหลงกล พวกมันต้องการฆ่าทุกคนเพื่อปิดปากอยู่แล้ว” ซ่งฉีกัดฟันพูดออกไป คล้ายกับว่าจะพยายามดึงเวลาให้กองกำลังของตนเองมาช่วย

“ ท่านหัวหน้าห้า มันส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปแล้ว ไม่เกิน 2 ชั่วยามน่าจะมาถึงที่นี่”  คุณชายว่านโถว รีบเอ่ยเตือน

“ ไม่ต้องห่วง พวกมันไม่มีทางมาที่นี่ได้ทันแน่ๆ ตัดหัวซ่งฉี แล้วพาสาวๆ กลับไป นอกนั้นฆ่ามันให้หมด”

มือสังหารที่ถือธนูหน้าไม้ ยืนอยู่ประมาณสี่สิบคน กำลังจะยิงลูกธนูออกไป ระยะใกล้แค่นี้นอกจากสาวๆแล้ว ทุกๆ คนไม่มีทางรอดอย่างแน่นอน

ทันใดนั้นเอง ก็มีซากศพของนักฆ่าสิบคน ถูกโยนลงมาจากระเบียงชั้นสอง โดยมีราเชนค่อยๆ เดินลงมาแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มอย่างไม่กลัวเกรง ซึ่งทุกๆ คนต่างมองซากศพแล้วถึงกับเบือนหน้าหนี

“ ใจเย็นๆ ก่อน ทุกๆ อย่างล้วนสามารถคลี่คลายด้วยการเจรจา”

หัวหน้าหกพอเห็นหน้าราเชน ก็สั่งทุกๆ คนให้หยุดก่อน มองตาราเชนด้วยสายตาที่หวานฉ่ำ

“ พ่อหนุ่มน้อยนี่เป็นใคร สามารถสังหารคนของข้าได้”

“ มันชื่อ ถูเฟย เป็นศิษย์คนที่เจ็ดของเทพโอสถแห่งเทียนซาน” คุณชายว่านโถวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจราเชนยิ่งนัก

“ อ้อ..ที่แท้เป็นศิษย์ของท่านเทพโอสถเทียนซาน ดีเลย พอดีข้าไม่รู้เป็นอะไร หมู่นี้นอนไม่ค่อยหลับ กินอะไรไม่ค่อยได้ เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว หากเจ้ารักษาข้าได้ ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า และพาเจ้ากลับสำนักของเรา ตกลงไหม”

หัวหน้าห้าถึงกับส่ายหัว ไม่คิดว่า หัวหน้าหกจะพูดจาเช่นนี้ ส่วนคุณชายว่านโถว ถึงกับทำหน้าถมึงตึง แล้วเอ่ยว่า

“ ไม่ได้นะ พ่อข้าจ้างพวกท่านให้สังหารคนที่รู้เรื่องนี้ทั้งหมด จะไว้ชีวิตใครไม่ได้”

พอทุกๆ คนได้ยินเช่นนี้ ก็ถึงกับมองหน้า คุณชายว่านโถว

“ ที่แท้ เป็นพ่อของเจ้านี่เอง ที่จ้างพวกนักฆ่าเหล่านี้ หากข้ารอดไปได้ ข้าจะถวายรายงานเรื่องนี้ต่อองค์จักรพรรดิ”

“ สัญญาว่าจ้างก็บอกแล้ว ห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ บิดาเจ้าไม่ได้บอกเจ้าหรือไง”

หัวหน้าห้าถึงกับแสดงความไม่พอใจออกมา คุณชายว่านโถวกลับไม่สำนึก แล้วบอกว่า

“ ก็ฆ่าพวกมันซะให้หมดก็จบเรื่อง เอาไว้ข้าจะหาสาวๆ สวยๆ หนุ่มหล่อๆ ให้หัวหน้าทั้งสอง รับรองจะไม่ให้ด้อยกว่าพวกมันอย่างแน่นอน”

“ เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร หือ..” หัวหน้าหกหันมามองหน้าคุณชายว่านโถว แล้วปล่อยพลังขั้นปราณราชันออกมา แม้นว่า จงอางดำ และ จงอางขาว ก้าวเท้าเข้ามาขวาง แต่ก็ไม่อาจต้านทานรัศมีพลังที่ปล่อยออกมาต้องถอยไปกันหลายก้าว

“ พอได้แล้ว รีบจัดการคนพวกนี้เร็ว” หัวหน้าห้า รีบเอ่ยออกมา

แต่ทว่า หัวหน้าหกที่พอปล่อยพลังปราณออกมาก็ถึงกับจับหน้าอกของตนเอง แล้วรีบนำยาดมแก้พิษของตนเองเข้าไป เอ่ยออกมาว่า

“ มีพิษ อากาศตอนนี้มีพิษสลายพลัง”

“ ต้องขออภัย ข้ากำลังจะบอกอยู่พอดี ซากศพพวกนี้มันกระจายพิษสลายพลังของพวกเจ้าเองไง”

เชียนเชียน เสี่ยวฉี อี้หลิน อี้หลันลงมาจากชั้นบน ก็รีบนำยาดมถอนพิษสลายพลังให้กับอาจารย์และคนอื่นๆ ทันที

“ คิดใช้ยาพิษของข้า จัดการกับกับข้า เจ้าโง่เขลาเกินไปแล้ว จับตัวมันมาให้ข้า”

หัวหน้าหกออกคำสั่งออกไป เพราะรู้ว่า ราเชนไม่มีพลังยุทธ์แม้แต่น้อย แต่ลูกน้องสี่คนเดินเข้าไปจะจับราเชน ก็ถูกระเบิดควันพิษที่ราเชนขว้างออกไป

ตูม !!!

ระเบิดควันพิษพุ่งเข้าหาคนทั้งสี่ ควันสีแดงพุ่งกระจายเข้าใส่ร่างของพวกมันพอสูดดมควันพิษเข้าไป ถึงกับสะดุ้งสุดตัว เอามือจับลำคอหายใจไม่ออก น้ำลายฟูมปาก  ดิ้นรนอย่างทรมาน เส้นเลือดปูดโปน เลือดสีดำทะลักออกจากปากและดวงตา คุกเข่าไปกับพื้น แล้วก็สิ้นใจตายไปอย่าอนาถ

“ บัดซบ ยิงแม่งเลย”

หลังจากที่ทุกคนเห็นระเบิดพิษเช่นนั้น ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้ จึงถอยห่างออกไปจนติดผนัง มือธนูหน้าไม้ก็ระดมยิงใส่ราเชนเป็นจุดเดียว

ราเชนรู้ตัวก่อนแล้ว ล้มตัวลงกลิ้งไปกับพื้น แล้วเหวี่ยงระเบิดควันพิษออกไปอีก สี่ลูกพร้อมกัน

ตูม ตูม ตูม ตูม !!!

หัวหน้าทั้งสอง พุ่งตัวออกไปนอกประตูไม่อยู่รอผลงาน มือธนูหน้าไม้บางส่วนไม่อาจหลบทัน ถูกระเบิดเข้าเต็มๆ   

ส่วนคุณชายว่านโถว ก็ถูก จงอางดำ และ จงอางขาว หิ้วปีกพุ่งออกจากโรงเตี๊ยม ส่วน มือปราบซื่อจื่อฮ้าวก็เอาหนีอย่างไม่คิดชีวิตเช่นกัน

แต่ทว่าพอควันจางหายไป มือธนูหน้าไม้ ลูบคลำตัวเองกลับไม่พบว่ามีสิ่งใดผิดปกติ

“ หัวหน้า มันเป็นแค่ควันธรรมดา ไม่ได้มีพิษ”

หัวหน้าห้า กับ หัวหน้าหก ถึงกับสับสน

“ หรือว่า ระเบิดควันพิษของมันมีแค่นี้” หัวหน้าห้าเอ่ยอย่างสงสัย

“ พวกเจ้าบุกเข้าไป ยิงธนูใส่พวกมัน ตอนนี้มันไม่มีระเบิดควันพิษนั่นอีกแล้ว”

หัวหน้าหกบอกออกไปอย่างมั่นใจ เหล่านักฆ่าเกือบห้าสิบคน จึงพากันบุกเข้าไปในโรงเตี๊ยมอีกครั้ง

แต่ทว่า ภายในโรงเตี๊ยมตอนนี้หาได้มีผู้คนอยู่ไม่ แต่ทันใดนั้นเอง ก็มีระเบิดควันพิษพุ่งเข้ามาอีก 1 ลูก

ตูม !!!

พวกนักฆ่าสิบกว่าคนที่เข้ามา ต่างก็ไม่กลัว แต่พอพวกมันสูดกลิ่นควันเข้าจมูก พวกมันถึงกับ ร้องลั่น เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด ตายไปจนเกลี้ยง

อาจารย์ชิงอี้ที่ยืนอยู่กับราเชน เห็นว่าจัดการกับพวกมันได้แล้ว ก็หิ้วราเชนเคลื่อนไหว  โดยผ่านซากศพของ นักฆ่าที่นอนตายกันเกลื่อนกลาด แล้วเข้าไปในป่าหลังโรงเตี๊ยมหายเข้าไปในความมืดทันที

หัวหน้าห้าและหัวหน้าหก ส่งคนเข้ามาดูอีกครั้ง พบว่าลูกน้องของตนเองตายหมดเกลี้ยงไม่มีเหลือ 

“ บัดซบ มันยังมีระเบิดพิษหลงเหลืออยู่” หัวหน้าห้าเอ่ยอย่างคับแค้นใจยิ่งนัก

“ แต่ข้าว่า ระเบิดพิษของมันคงมีไม่มาก ไม่เช่นนั้น ไม่หลอกพวกเราเช่นนี้”

หัวหน้าห้าเอ่ยอย่างใจเย็น

“ แล้วทำยังไงดี หากปล่อยพวกมันหนีรอดไปได้ ท่านพ่อของข้า ไม่รอดแน่ๆ”

“ ไม่ต้องห่วง พวกมันหนีเข้าไปในป่าสนดำ ยิ่งจะห่างจากพวกทหารองครักษ์ไปเรื่อยๆ พวกเราติดตามมันไป อย่าให้มันรอดแม้แต่คนเดียว”

หัวหน้าห้าสั่งลูกน้องที่ยังเหลืออยู่อีกร้อยกว่าคน ให้ติดตามไปในทันที

ส่วนในป่าลึก คนในโรงเตี๊ยมตอนนี้เหลือรวมกลุ่มอยู่กันไม่ถึง 50 คน ที่เหลิอไม่ถูกฆ่า ก็แยกกันหลบหนีหายกันไปในป่าสนดำแห่งนี้

“ อาจารย์ชิงอี้กลับมาแล้ว”  เจ้าสำนักหมิงเยว่ เอ่ยออกมาทุกคนต่างก็ดีใจ

“ ระเบิดพิษของคุณชายถูร้ายกาจยิ่ง ฆ่าพวกมันตายไปเป็นจำนวนมาก แต่ข้าเกรงว่าพวกมันอาจจะรู้ว่า ระเบิดพิษของคุณชายถู ไม่มีเหลือแล้ว”

อาจารย์ชิงอี้เอ่ยอย่างเสียดาย

“ คุณชายถู ท่านสามารถทำระเบิดเช่นนี้ได้อีกไหม” ตุลาการซ่งฉี เอ่ยอย่างมีความหวัง แต่ราเชนกับส่ายหัว

“ อาจารย์มอบระเบิดพิษให้ข้าเอาไว้ป้องกันตัวเพียงสามลูกเท่านั้น อาจารย์บอกว่า

มันเป็นระเบิดควันพิษลงอักขระยันต์ มันมีอานุภาพร้ายแรงเกินไป ไม่ถ่ายทอดการสร้างให้กับผู้ใด เพื่อความปลอดภัยของข้าเอง” ราเชนโกหกหน้าตาย อันที่จริงเขายังมีอีกหลายลูก ที่สำคัญเขายังมีธนูระเบิดอีก แต่เขาไม่อยากนำออกมาใช้ เพราะมันอานุภาพร้ายกาจเกินไป

“ ว่าแต่ ตอนนี้พวกเราจะทำยังไงกันต่อดี”

อาจารย์หมิงเยว่ มองไปรอบๆ ที่มีแต่ความมืด ไม่รู้หนทางที่จะไปต่อแม้แต่น้อย

ทุกๆ คนมองมาที่เถ้าแก่โรงเตี๊ยม ที่นั่งซึม เหม่อมองไปทางโรงเตี๊ยมของตนเอง

“ เส้นทางไปเมืองเล่ออันนั้น ต้องไปทางทิศตะวันออก ส่วนป่าสนดำนี้อยู่ทางทิศตะวันตก หากเดินเข้าไปก็ยิ่งห่างไกลจากเมืองเล่ออันมากขึ้น และอีกอย่างไม่มีพรานป่าคนไหน กล้าเข้าไปในป่าสนดำ เคยมีพรานป่าเข้าไป แต่ ไม่เคยมีใครกลับออกมาแม้แต่คนเดียว เพียงอาศัยล่าสัตว์อยู่แต่รอบๆ ชายป่าสนดำเท่านั้น”

ทุก ๆคน ต่างมองหน้ากัน คล้ายจะถามว่า จะเอาอย่างไรกันต่อดี แต่ทันใดนั้นเอง

ก็มีแสงไฟกระพริบๆ เคลื่อนไหวเข้ามา

“ พวกมันตามมาใกล้จะถึงพวกเราแล้ว”

“ เข้าไปในป่าสนดำ เอาชีวิตรอดกันก่อน” ผู้ตรวจการซ่งฉีเอ่ยออกไป โดยมีลูกน้องทั้งสี่ เดินถือคบไฟ เดินนำหน้าไปก่อน ทุกๆ คนเลยเดินตามไป 

ราเชนเอง ก็ได้แต่ตามพวกเขาไปเช่นกัน

ระหว่าทางพวกนักฆ่าสำนักฟ้าดิน ได้พบคนที่หนีออกจากโรงเตี๊ยม ที่หลบซ่อนอยู่ระหว่างทาง พวกมันไม่มีการละเว้น ฆ่าทุกคนที่เจอจนหมด โดยเฉพาะหัวหน้าหกนั้น มีวิชาสะกดรอยที่ยอดเยี่ยม เพียงแค่สูดดมกลิ่นกาย ก็สามารถรู้ว่า พวกของราเชนนั้นไปทางทิศใด

“ พวกมันเดินทางเข้าไปในป่าสนดำ เฮอะ..คิดหรือว่าจะหนีรอดจากเงื้อมมือของพวกเราได้”

“ หัวหน้าหกช่างยอดเยี่ยมจริงๆ แต่ว่า ป่าสนดำนั่นว่ากันว่า ไม่เคยมีใครเข้าไปแล้วออกมาได้เลยนะขอรับ”

มือปราบซื่อจื่อฮ้าว เอ่ยอย่างหวั่นใจ

“ เฮ้ย เจ้าจะกลัวอะไร มากับหัวหน้าห้า และ หัวหน้าหก จะมีใครทำอะไรพวกเราได้”

คุณชายว่านโถว เสนอหน้าประจบหัวหน้านักฆ่าทั้งสอง

แต่หัวหน้าหก กลับสนใจเรื่องนี้เอ่ยถามว่า

“ ข้างในป่าสนดำนั้นมีอะไร?”

“ ข้าก็ไม่รู้ แต่ว่าเคยมีพรานป่า มากมายเข้าไป แต่ไม่เคยมีใครกลับมาได้เลยแม้แต่คนเดียว ทางการก็ส่งคนเข้าไปสืบหา แต่ว่า ก็ไม่เคยมีใครได้กลับออกมาเช่นกัน ตั้งแต่นั้นมา พวกเราก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปป่าสนดำอีกเลย”

“ ไร้สาระ ก็แค่ป่าสนที่หนาทึบ จะมีอะไรนักหนา รีบตามพวกมันไป ฆ่าพวกมันให้หมด จะได้รีบกลับกัน”  หัวหน้าหกตัดบท แล้วเดินนำหน้าทุกๆ คนไป

แต่ว่าตอนนี้กลุ่มของราเชน ได้ผ่านป่าสนดำ ที่มีต้นไม้หนาแน่น และ ยังมีกลุ่มควันหนาทึบ  บรรยากาศรอบๆ กลับเย็นลงจนทุกๆ คนเริ่มรู้สึกหนาว พอผ่านกลุ่มควันหนาทึบเข้าไป ก็พบว่า ด้านในเป็นภูเขาใหญ่สูงเสียดฟ้า  ต้นไม้ล้วนสูงใหญ่กว่าปกติ ราเชนสูดอากาศเข้าไปในปอด ก็รู้สึกว่า มันเป็นอากาศที่บริสุทธิ์ สดชื่นกว่าข้างนอก และที่น่าแปลก ท้องฟ้ากลับสว่างไสว ราวกับว่าตอนนี้เป็นเวลากลางวัน

“ นี่มันเป็นสถานที่อันใดกัน ทำไมมีแสงสว่างราวกับกลางวัน แต่ข้างนอกกลับเป็นกลางคืน” เสี่ยวฉีเอ่ยอย่างตื่นเต้น ทุกๆ คนก็เช่นกัน

“ หากได้บ่มเพาะพลังปราณในสถานที่แห่งนี้ พลังปราณยุทธ์ต้องเพิ่มขึ้นมากกว่าภายนอกถึงสองเท่าอย่างแน่นอน” อาจารยชิงอี้เอ่ยออกมา

แต่ว่าราเชนกลับคิดไปอีกแบบ เพราะว่า ออกซิเจนยิ่งหนาแน่นมากเท่าไร สิ่งมีชีวิตในที่นี้จะเติบโตได้เร็วกว่า อากาศภายนอก ราเชนได้แต่มองรอบๆ อย่างหวั่นใจ ความรู้สึกถึงอันตรายเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้นเอง เหล่านักฆ่าสำนักฟ้าดิน 140 คน ก็โผล่ออกมาจากกลุ่มควันหนาทึบเช่นกัน

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า คิดหรือว่าจะหนีพวกข้าพ้น ฆ่าพวกมันให้หมด ปล่อยคุณชายถูเฟยเอาไว้ให้ข้าจัดการเอง”

หัวหน้าหก ส่งสัญญาณขึ้น มือธนูหน้าไม้ เล็งใส่ กลุ่มคนทั้งห้าสิบคนทันที.....