Ep5: พันธมิตรที่คลุมเครือ
*กาแฟที่แสนอันตราย*
ผมเดินไปตามถนนที่เต็มไปด้วยแสงแดดยามเช้าของกรุงเทพฯ การเดินในที่สาธารณะทำให้ผมรู้สึกถึงความเปราะบางอย่างถึงที่สุด ทุกใบหน้าดูเป็ภัยคุกคาม ทุกเสียงรถยนต์ที่เร่งเครื่องดูเหมือนสัญญาณเตือน
ผมมาถึง ตลาดเก่า 5 แยก ตามเวลานัดหมาย มันเป็ย่านที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คน ทำให้ผมสามารถกลมกลืนได้ง่าย แต่ก็ทำให้ผมสังเกตได้ยากเช่นกัน
ร้านกาแฟสีแดง ที่ถูกกล่าวถึงในข้อความ คือร้านกาแฟโบราณที่ตกแต่งด้วยสีแดงเข้ม ผมนั่งอยู่ในมุมที่มองเห็นประตูทางเข้าและพื้นที่โดยรอบทั้งหมด ผมวางปืนพกที่ขโมยมาไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมที่วางอยู่บนตัก
ผมจิบกาแฟดำที่รสชาติเข้มข้นจนบาดคอ และพยายามควบคุมสีหน้าให้นิ่งที่สุด... ผมไม่รู้ว่าคนที่ผมกำลังจะเจอมีรูปร่างหน้าตาอย่างไร แต่สิ่งที่ผมรู้คือ เธอรู้จักผมดีกว่าตัวผมเองในตอนนี้เสียอีก
ไม่นานนัก ผู้หญิงคนหนึ่ง ก็เดินเข้ามาในร้าน เธอมีรูปร่างสูงโปร่ง ผมยาวสีเข้มถูกรวบไว้ด้านหลัง ดวงตาของเธอสวยคม แต่เต็มไปด้วยความกังวลและความเหนื่อยล้า เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีอ่อนและกางเกงขายาวที่ดูเหมือนพร้อมสำหรับการเคลื่อนไหว
เธอหยุดมองไปรอบ ๆ ร้านอย่างรวดเร็ว ก่อนที่สายตาของเธอจะมาหยุดอยู่ที่โต๊ะของผม แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นาแที่ขมับของผม
เธอเดินตรงมาที่โต๊ะของผม และนั่งลงตรงข้ามผมทันทีโดยไม่ได้กล่าวทักทาย
"คุณ... คุณมาคนเดียวใช่ไหม?" ผมเอ่ยถามออกไปก่อน เสียงของผมแหบแห้งเพราะความเครียด
เธอพยักหน้าเล็กน้อย แต่ยังคงจ้องมองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน
"คุณ... ไม่เหมือนเดิมเลยนะ ณัฐ" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย
"ผมไม่ใช่ ณัฐ" ผมตอบทันที "อย่างน้อยก็ไม่ใช่ ณัฐที่คุณรู้จักในตอนนี้ ผมจำคุณไม่ได้... และผมจำอะไรไม่ได้เลย"
เธอถอนหายใจยาว แล้วยื่นมือมาวางบนโต๊ะ ข้าง ๆ มือผม แหวนโลหะสีดำด้าน ที่นิ้วนางข้างซ้ายของผม มันเป็แหวนแบบเดียวกับที่ผมใส่อยู่
"ฉันชื่อ วิรินทร์ หรือที่คุณเคยเรียกฉันว่า วิ" เธอพูดด้วยเสียงที่เบาแต่หนักแน่น "คุณถูกลักพาตัวไปเมื่อสามวันก่อน และฉันคือคนที่คุณกำลังจะแต่งงานด้วย..."
แต่งงาน? ภาพความทรงจำที่เกี่ยวกับ 'วิรินทร์' ไม่ได้ปรากฏขึ้นเลยแม้แต่น้อยในหัวผม มีแต่ช่องว่างสีดำขนาดใหญ่
"ถ้าคุณรักผมจริง... คุณคงเห็นแล้วว่ามีใครอีกคนกำลังใช้ชีวิตของผมอยู่ คุณรู้เื่นั้นใช่ไหม? และคุณรู้ไหมว่าทำไมพวกเขาถึงเรียกผมว่า ID-09?" ผมถามอย่างจี้ใจดำ โดยไม่สนว่าความโกรธจะทำให้เธอหวาดกลัวหรือไม่
วิรินทร์หลับตาลง ก่อนจะเปิดมันขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับร่องรอยของน้ำตาที่เก็บไว้ข้างใน
"ฉันรู้... ทุกอย่าง" เธอกล่าว "คนที่อยู่ในบ้านนั้น... เขาไม่ใช่ณัฐ เขาคือ ID-10"
*ความจริงที่ขัดแย้ง*
คำว่า ID-10 ทำให้ผมชะงัก นี่หมายความว่ามีคนอื่นที่มีรหัสเหมือนกัน... และเขาก็เป็ส่วนหนึ่งของโปรเจกต์เดียวกับผม
"เขาคือใคร... ID-10 คือใคร?"
วิรินทร์ก้มลงกระซิบเสียงเบา "เขาคือ 'ร่างสำรอง' ที่องค์กรสร้างขึ้นเพื่อใช้ในกรณีที่... คุณ ล้มเหลว หรือถูกกำจัดไปแล้ว"
เธอยื่นโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็ก ๆ อีกเครื่องมาให้ผม "ในนี้มีข้อมูลที่ฉันแอบเก็บไว้ก่อนที่พวกเขาจะเปลี่ยนทุกอย่าง ข้อมูลเกี่ยวกับ 'โครงการฟีนิกซ์' และ... ข้อมูลที่ณัฐตัวจริง (คือคุณ) กำลังจะนำไปเปิดโปง"
"ทำไมผมถึงจะเปิดโปงพวกเขา? และถ้าผมกำลังจะแต่งงานกับคุณ... ทำไมผมถึงถูกลักพาตัวไปในสภาพที่เหมือนหนีออกมาจากคุก?" ผมยังคงไม่ไว้ใจเธอ
"เพราะคุณกำลังจะขโมยสิ่งที่สำคัญที่สุดของโครงการนี้ออกไป 'ชิปความทรงจำหลัก' ที่องค์กรใช้ในการโอนถ่ายข้อมูล คุณเอาชิปนั้นไปซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่ง ก่อนที่พวกเขาจะตามคุณทันและส่ง พี่คิง ไปจัดการ" วิรินทร์ตอบด้วยความมุ่งมั่น "คุณกำลังจะพาฉันหนีออกนอกประเทศด้วยกัน... แต่ทุกอย่างมันผิดพลาดไปเสียก่อน"
ข้อมูลที่เธอให้มานั้นฟังดูน่าเชื่อถือ แต่ก็เต็มไปด้วยช่องว่าง:
* ชิปความทรงจำ? ทำไมผมต้องขโมยมัน?
* ID-10 ทำไมถึงหน้าตาเหมือนผมทุกประการ?
ผมมองดวงตาของวิรินทร์เพื่อค้นหาความจริงใจ แต่ความจริงใจนั้นกลับถูกบดบังด้วยความเ็ปบางอย่างที่ผมไม่เข้าใจ
"ถ้าคุณรักผมจริง... ทำไมคุณถึงปล่อยให้เขา... ID-10... เข้าไปใช้ชีวิตแทนที่ผมได้ง่าย ๆ ขนาดนั้น?" ผมถามด้วยน้ำเสียงที่เ็า
ใบหน้าของวิรินทร์ซีดเผือด เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยเสียงที่แทบจะขาดหาย:
"ฉัน... ฉันทำอะไรไม่ได้เลย ณัฐ... เขา... เขาขู่จะฆ่าฉัน ถ้าฉันเปิดเผยตัวตนของเขา และ... เขายังเป็คนเดียวที่รู้ว่า ลูกสาว ของเราอยู่ที่ไหน..."
*ความลับและภาระ*
ประโยคสุดท้ายของวิรินทร์กระแทกเข้าใส่ผมราวกับะุปืน...
ลูกสาว?
ความสับสน ความหวาดระแวง และความโกรธทุกอย่างหายไปหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าที่เ็ป ผมรู้สึกว่าหัวใจของผมเริ่มเต้นเป็จังหวะที่เร็วและรุนแรงขึ้นเมื่อภาพของเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งวาบเข้ามาในความมืดมิดของความทรงจำ
"คุณ... พูดว่าอะไรนะ?" ผมถามด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน
"ลูกสาวของเรา... ชื่อ นีร่า" วิรินทร์มองผมด้วยแววตาขอร้อง "ID-10 จับเธอไปเป็ตัวประกัน เพื่อให้ฉันยอมเล่นตามบทบาทของ 'คู่หมั้น' ที่ไม่รู้เื่รู้ราว ฉันถึงได้ยอมให้เขาเข้ามาในบ้านของเรา..."
ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลาย ความรับผิดชอบที่หนักอึ้งที่ไม่เคยรู้มาก่อนได้ถูกโยนลงมาบนบ่าผมทันที ผมไม่ได้กำลังหนีแค่เพื่อชีวิตของตัวเอง แต่เพื่อชีวิตของลูกสาวที่ผมจำหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำ
ผมมองวิรินทร์อีกครั้ง คราวนี้ผมเห็นความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเข้มแข็งของเธอ และสิ่งที่เธอพูดก็ฟังดูสมเหตุสมผลสำหรับใครก็ตามที่พยายามจะยึดครองชีวิตของคนอื่นอย่างสมบูรณ์
ID-10 ไม่ใช่แค่ร่างสำรอง... เขาคือคนร้ายที่แท้จริง
"ตกลง" ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด "ผมจะเชื่อคุณ... แต่แค่ครึ่งเดียว"
ผมคว้าโทรศัพท์ที่เธอให้มาไว้ในมือ "เราต้องหาชิปความทรงจำนั้น... และเราต้องหาลูกสาวของเราให้ได้"
"ฉันจะทำทุกอย่างที่คุณสั่ง ณัฐ... แต่ระวังไว้ ID-10 คาดการณ์ทุกการเคลื่อนไหวของคุณได้ เพราะเขามี... ความทรงจำของณัฐ ที่สมบูรณ์กว่าคุณ"
วิรินทร์ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินออกไปจากร้านกาแฟอย่างเร่งรีบ ทิ้งให้ผมอยู่ตามลำพังกับข้อมูลที่หนักอึ้งในหัว: ผมมีลูกสาว... และความทรงจำที่หายไปของผมกำลังกลายเป็อาวุธที่ใช้เล่นงานตัวผมเอง
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
611
