เซี่ยซูเหยาเห็นการตอบสนองที่เต็มไปด้วยความโกรธของเฉินอี้เช่นนี้ ก็ไม่ได้แสดงอารมณ์รุนแรงโต้ตอบกลับไปแต่อย่างใด...เพียงแสยะยิ้มมุมปากกล่าวอย่างเ็าว่า “เ้าจะเลือกอย่างไหน?..สู้กับข้าหรือให้ตระกูลของเ้าต้องรับเคราะห์!..ถ้าเ้ายอมทำตามล่ะก็..ข้าจะกลับไปอย่างโดยดีไม่มีใครต้องเป็อะไร..”ตัวนางตั้งใจยั่วยุโทสะให้เฉินอี้ต่อสู้อยู่แล้ว..ไม่เช่นนั้นก็อาจต้องใช้วิธีการอันโหดร้ายเพื่อทดสอบความสามารถที่แท้จริงของมัน!
ณ ตอนนี้เฉินอี้ที่กำลังมีโทสะขึ้นหน้าอยู่ก็หลับตาลงช้าๆ...พยายามข่มใจให้เย็นลงขณะกล่าววาจาภายในใจว่า “ต้องใจเย็นไว้!..ถ้านางคิดจะทำการโหดร้ายจริงๆ นางคงทำไปนานแล้ว...แต่ที่ให้เลือกก็น่าจะเพราะมีจุดประสงค์ที่อยากจะทดสอบข้าเท่านั้น!..นับว่ายังพอคุยกันรู้เื่อยู่บ้าง..”
"เฮ้อ..." เฉินอี้ก้มหน้าก้มตาเอามือท้าวสะเอวทำท่าถอนหายใจลงก่อนลืมตาแล้วเงยใบหน้าขึ้นมากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ได้!..ข้าตกลงจะสู้กับท่าน..แต่ท่านต้องรักษาสัญญาด้วยว่าจะไม่ทำร้ายเหล่าคนในตระกูลเฉินของข้า!..”ตัวเขารู้ว่าเซี่ยซูเหยามีระดับพลังมากถึงขนาดที่สามารถสังหารตนเองและคนอื่นๆในตระกูลเฉินได้ในพริบตา! จึงจำต้องระวังคำพูดเอาไว้ไม่ให้หลุดคำหยาบคายออกไปแบบเมื่อสักครู่นี้อีก....
แต่ถึงกระนั้น....ตัวเซี่ยซูเหยาที่เอาตระกูลเฉินมาเป็เครื่องมือต่อรองก็ได้ไปสะกิดเกร็ดแปรผันัที่เป็ต่อมโทสะของเฉินอี้เข้าให้เสียแล้ว!
เซี่ยซูเหยาพยักใบหน้างามหยดลงพลางยิ้มกล่าวอย่างมีเสน่ห์“แน่นอน!..ข้าให้สัญญากับเ้า..” สำหรับนางกับแค่ตระกูลเฉินเล็กๆนี้นั้นไม่มีอันใดให้ต้องสนใจแม้แต่น้อย ถ้านางคิดจะทำลายจริงๆแล้วล่ะก็...คงจะมิมีผู้ใดที่จะสามารถหยุดนางได้!...นอกจากจะมีผู้าุโเจ็ดสำนักใหญ่มาห้ามด้วยตัวเอง
“เช่นนั้น...ข้าจะแสดงให้ท่านเห็นเอง!.." เฉินอี้กล่าวเสียงเย็นแล้วหลับตาลงเริ่มโคจรทักษะพลังปราณเคล็ดวิชาพิษนิรันดร์กลืนฟ้าโดยทันที....ข้อมือจรดปลายนิ้วทั้งสองข้างของเขาค่อยๆแปรเปลี่ยนกลายเป็สีดำ....รัศมีพลังยุทธ์รอบกายปล่อยไอปราณมืดทมิฬที่มาจากกลิ่นอายพิษแห่งความตายลอบออกมา....
ฟู่....เฉินอี้ขยับแขนขาเตรียมตั้งท่าต่อสู้ สายตาดุดันทอดมองไปทางเซี่ยซูเหยาที่ค่อยๆร่อนตัวลงสู่พื้นดินอยู่ไม่ห่างไกลจากตน
เซี่ยซูเหยาที่รับรู้ได้ถึงกลิ่นอายรัศมีพลังลึกลับดำมืดแผ่ออกมาจากรอบตัวเฉินอี้ก็พลันเบิกตาโพรงหน้านิ่วคิ้วขมวดคิดอย่างตื่นตระหนกในใจว่า “นั่นมันวิชามารอะไรกัน!?..ทำไมถึงให้ความรู้สึกอันตรายเช่นนี้!..” นี่เป็ครั้งแรกที่ตัวนางได้ประจักษ์ต่อวิชาอันแปลกประหลาดนี้ เซี่ยซูเหยามองดูภาพเบื้องหน้าราวกับกำลังเผชิญหน้าอยู่ใกล้ตัวตนแห่งความตายไม่มีผิด!..แม้ว่าเฉินอี้จะมีระดับแค่ก่อตั้งลมปราณขั้นที่ 8 ก็ตาม
เฉินอี้เห็นท่าทางการตอบสนองที่ค่อนข้างใของเซี่ยซูเหยาแล้วก็ทำให้เขามีใบหน้ายิ้มบางออกมาอย่างพึงพอใจ เพราะมันเป็ครั้งแรกที่เขาคิดจะใช้วิชาพิษสังหารนี้ต่อสู้กับคนจริงๆ ทั้งอีกฝ่ายยังมีพลังลมปราณอยู่ในระดับขั้นที่สูงกว่าตนเองมากนัก ซึ่งเป็ระดับแก่นแท้ศักดิ์สิทธิ์ขั้นปลายเลยทีเดียว!
“ท่านเป็คนแรกที่จะได้รู้ถึงฤทธิ์วิชาสังหารนี้ของข้า!.. ถ้าท่านเกิดโดนการโจมตีของข้าเข้าไปแล้วล่ะก็...แม้ว่าด้วยระดับพลังยุทธ์ของท่านจะไม่ถึงกับตาย..แต่ก็คงจะรู้สึกเ็ปอย่างทรมาณแสนสาหัสอยู่ไม่น้อยล่ะนะ!..” เฉินอี้กล่าวเตือนปนข่มขู่ เพราะตนเองคิดตั้งใจจะใช้ความสามารถที่มีทั้งหมดเข้าต่อสู้กับเซี่ยซูเหยาอย่างเอาจริงเอาจังในครั้งนี้!....
ความจริงเฉินอี้ยังคิดถึงขั้นกล่าวในใจด้วยว่า“ถ้าเป็ไปได้ข้าอยากจะกำจัดเซี่ยซูเหยาทิ้งเสียด้วยซ้ำ!..เพราะผู้ที่มีเจตนาคิดร้ายต่อคนตระกูลเฉินนั้น มิอาจปล่อยให้มีชีวิตรอดไปได้!"
แต่ด้วยเฉินอี้ที่มีระดับพลังลมปราณห่างชั้นกันจนเกินไป...ไม่อาจจะทำอย่างนั้นได้.....ในเวลาคับขันเช่นนี้เขาจึงทำได้แค่ประลองยุทธ์อย่างเต็มกำลังเท่านั้น!..
เซี่ยซูเหยาเมื่อได้ยินสิ่งที่เฉินอี้กล่าวบอกมาเป็นัยแล้ว ก็ทำให้นางแปรเปลี่ยนสีหน้าเป็แข็งตึงเผยแววตาคมกริบ ปลดปล่อยรัศมีพลังปราณความเย็นะเืออกมาจนสภาพแวดล้อมบริเวณพื้นหญ้ารอบข้างเริ่มจับตัวกันเป็วงน้ำแข็งอันหนาวเหน็บ เห็นได้ชัดว่านางไม่คิดจะประมาทต่อวิชาลึกลับปริศนานี้ของเฉินอี้สักนิด
“รับมือ!..” เปรี๊ยะ!..เฉินอี้ปล่อยจิตสังหารออกมาเต็มเปี่ยมพร้อมใช้ด้วยท่าเท้าเทพอัสนีวิ่งอ้อมไปทางด้านหลังของเซี่ยซูเหยาแล้วเหลือไว้เพียงภาพร่างเงาที่เสมือนจริง!
เซี่ยซูเหยามองเห็นภาพเฉินอี้ยืนตระหง่านอยู่ชัดเจน แต่แล้วจู่ๆก็กลับรู้สึกได้ถึงตัวเฉินอี้อีกคนพุ่งทะยานเข้ามาหาจากทางด้านหลังด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ!
!!?....เซี่ยซูเหยาสามารถรับรู้ได้อย่างทันท่วงที นางเหลียวหลังหันมามองเฉินอี้ด้วยรูม่านตาหดวูบใบหน้าตกตะลึงสุดขีด “นี่มันทักษะอะไรกันเนี่ย!?..”
นี่ก็คือทักษะท่าเท้าเทพอัสนีขั้นแรกที่เรียกว่า เงาเทพอัสนี เป็การเคลื่อนไหวที่เอาไว้ใช้หลอกลวงศัตรูให้คลาดสายตาจากเป้าหมาย แต่ดูเหมือนจะใช้ไม่ค่อยได้ผลกับเซี่ยซูเหยาเท่าไรนัก..
เฉินอี้หนีบนิ้วมือข้างซ้ายเรียงชิดติดกันเหมือนหอกแหลม ง้างเหยียดห้าปลายนิ้วมือเรียวยาวดำทมึนทิ่มแทงออกตรงเข้าใส่ใบหน้าหยกขาวนวลเนียนของเซี่ยซูเหยาอย่างอำมหิตพร้อมกล่าว
“พิษนิรันดร์ดับสูญ!” เป็ชื่อทักษะการโจมตีพื้นฐานขั้นแรกที่ได้รับมาั้แ่เริ่มฝึกฝน มันคือการปล่อยพิษจำนวนมากออกจากมือแล้วขยายเป็ทางตรงไปยังเบื้องหน้าของคู่ต่อสู้จนยากจะหลบพ้น!..
ซูมมม!!
เซี่ยซูเหยาที่เห็นร่างจริงเฉินอี้ใกล้เข้ามาแล้วมีสีหน้าหนักอึ้งพลันรู้สึกถึงอันตรายได้โดยสัญชาตญาณรีบเบี่ยงตัวหลบหลีกออกทางด้านข้างทันใด...่ปลายมือหอกที่อาบเต็มไปด้วยกลุ่มม่านควันสีดำพุ่งกวาดผ่านตัวนางไปต่อหน้าตา... กระทั่งนางได้สังเกตเห็นอะไรบางอย่างในวิชาของเฉินอี้!
“พิษ!!?..” เซี่ยซูเหยานางกล่าววาจาด้วยดวงตาที่สั่นสะท้านตื่นตระหนกจนแทบจะหยุดหายใจพร้อมรีบเอาฝ่ามือขึ้นมาปิดปากกับจมูกทันทีเมื่อรู้เื่นี้..เพราะกลัวว่าตนเองจะเผลอสูดพิษเข้าไป
ฉ่าาา.....
หลังเงื้อมมือห่อหุ้มปราณพิษเพิ่งผ่านตัวนางไปชั่วครู่ ต้องทำให้เซี่ยซูเหยาเบิกตาหันมามองดูสภาพพื้นหญ้าที่ค่อยๆร่วงโรยแห้งสลายเป็ฝุ่นผงละออง ด้วยพิษที่น่าหวาดหวั่นพรั่นพรึงไม่คาดฝันของเฉินอี้นี้
“รสชาติพิษสังหารของข้าเป็อย่างไรบ้าง?..” เฉินอี้หมุนตัวหันกลับมายกยิ้มกล่าววาจาหยอกล้อ จากนั้นค่อยเหล่สายตามองลงไปตรงผมของเซี่ยซูเหยา
ฟูววว “หืม!?..”เซี่ยซูเหยารู้สึกถึงการจ้องมองแปลกๆของเฉินอี้จึงได้ชายตามองหลังแล้วสะดุ้งขึ้นกล่าวอย่างใอย่างแรง "ไม่นะ! ผมของข้า!..." นางพบเห็นว่าเส้นผมของตัวเองนั้นกำลังค่อยๆแห้งสลายลงอย่างช้าๆไม่ต่างจากบนพื้นหญ้าเมื่อสักครู่
ฟับ!
เซี่ยซูเหยารีบพลิกมือขวาเอามีดสั้นสีขาวจากวงแหวนมิติขึ้นมาตัด่ผมที่กำลังแห้งสลายทิ้งออกไปอย่างไว เพราะนางคิดไปเองว่าไม่อยากจะให้มันลุกลามไปมากกว่านี้!..
เฉินอี้เห็นการกระทำลนลานเช่นนี้ของนางก็ที่จะอดยิ้มเยาะกล่าวในใจไม่ได้ว่า “พิษของข้ายังไม่มีคุณสมบัติในการลุกลามแพร่กระจายหรอกนะ.. มันจะทำลายแค่ส่วนที่มันััโดนเท่านั้นแหละ หึๆ..”
เซี่ยซูเหยาเหม่อมองดูปลายเส้นผมที่ถูกตัดออกไปอย่างเสียดาย ก่อนถลึงตาขวางไปยังเฉินอี้ด้วยโทสะกำลังคิดจะกล่าวอย่างมีน้ำโห “เ้าบ้า! หยุ!?.....”
แต่ทันใดนั้นการโจมตีระลอกสองของมันก็เริ่มขึ้นแล้ว!..
เฉินอี้ตั้งแขนขวาขึ้นขนานศีรษะ มือกางง้ามนิ้วพิษแต่ละนิ้วออกห่างกันคล้ายกรงเล็บเพื่อเพิ่มระยะโจมตี รวบรวมพลังปราณไปที่ปลายนิ้วแล้วฟาดลงเข้าใส่อย่างเต็มแรง!
“กรงเล็บพิษนิรันดร์ดับสูญ!”
ฟ้าววว! พิษสีดำห้าสายถูกปล่อยเข้าหาเบื้องหน้าเซี่ยซูเหยาราวกับเส้นเคียวโค้งเพชฌฆาตของยมทูต!
“ข้าบอกว่าให้หยุดได้แล้วไง!..เ้าบ้านี่!” เซี่ยซูเหยาตะคอกกล่าวเสียงดังเริ่มที่จะเป็ฝ่ายลงมือตอบโต้ นางกรีดนิ้วสะบัดฝ่ามือไปด้านหน้าแล้วกล่าว
“เคล็ดบุบผาเยือกแข็ง!”
แคร๊กกก! เพล้ง!!
นางใช้ออกด้วยท่าเคล็ดวิชาของสำนักบุบผาเหมันต์....แช่แข็งพิษทั้งห้าสายเ่าั้จนแตกละเอียดกลางอากาศในทันที
เฉินอี้ได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วพลันทำหน้ามุ่นคิ้วลงกล่าวในใจ “นี่คือความต่างชั้นของระดับพลังลมปราณสินะ!.." มันเป็ผลลัพธ์ที่พอจะคาดการณ์ได้อยู่ก่อนแล้ว...
“เฮ้อ.. ก็ได้ๆ ข้าหยุดแล้ว!..” พอเฉินอี้รู้เช่นนี้ก็หลับตาลงถอนหายใจกล่าวโบกไม้โบกมืออย่างหมดอารมณ์เมื่อเห็นว่าเซี่ยซูเหยาไม่้าจะสู้อีก และเขาก็ไม่คิดที่จะฝืนสู้ต่อไปให้เป็ฝ่ายเสียเปรียบซะเอง จึงยอมหยุดแต่เพียงเท่านี้ดีกว่า...
เซี่ยซูเหยายืนมือไขว้หลังท่าทางนิ่งเฉยบนใบหน้าแสดงความเคร่งเครียดผุดเหงื่อเย็นไหลลงมาบนหน้าผากจ้องมองดูเด็กหนุ่มตรงหน้าดวงตาไม่กระพริบขณะคิดพินิจใคร่ครวญอย่างถี่ถ้วนก่อนเปิดปากกล่าวออกไป “ตัวเ้าใช้เคล็ดวิชาอันใดในการฝึกฝนกันแน่!? ไม่มีทางที่วิชาระดับโลกหรือพิภพจะทรงพลังถึงขนาดนี้ได้.... นี่เ้าฝึกฝนเคล็ดวิชาระดับตำนานงั้นรึ!?..”
เฉินอี้ไม่ตอบคำถามของเซี่ยซูเหยา แต่กล่าวถามกลับไปแทนว่า “ท่านต้องรักษาสัญญากับข้าก่อนว่าจะไม่ทำอะไรคนตระกูลเฉิน และให้คำสาบานมาด้วยว่าจะไม่เอาเื่นี้ไปบอกกับผู้ใด!..” เขาตั้งเงื่อนไขนี้ขึ้นมา เพราะอยากรู้ว่าเซี่ยซูเหยาจะสามารถเชื่อถือได้มากน้อยแค่ไหน?
“เฮ้อ.. เ้านี่มันคิดมากจริงๆ! ข้าไม่ได้คิดที่จะสังหารคนในตระกูลเฉินรวมถึงตัวเ้าด้วยสักหน่อย ข้าเพียงแค่ใช้พวกเขามาเป็เเครื่องต่อรองให้เ้าสู้.. แต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว!..”เซี่ยซูเหยากล่าวออกมาตามจริง เพราะั้แ่แรกตนเองก็ไม่ได้อยากจะสังหารผู้ใดแม้สักคนเดียว ทั้งตัวเฉินอี้ยังอาจสามารถรักษาลูกศิษย์หลินฉีหนิงของนางได้อีกด้วย แล้วนางจะทำแบบนั้นไปทำไม?...
หลังจากได้ประจักษ์ชัดแจ้งต่อดวงตาสองข้างคู่นี้ เซี่ยซูเหยาจึงคิดเปลี่ยนใจ เลือกที่จะเข้าหาด้วยวิธีการสันติผูกมิตรกับเขาแทน เพราะผู้ที่มีความสามารถระดับนี้ไม่สมควรที่นางจะเป็ศัตรูด้วยอย่างยิ่งในอนาคต และถึงแม้จะไม่รวมเื่ที่้าให้เฉินอี้ช่วยรักษาลูกศิษย์ของตัวเอง นางก็ยังมีความสงสัยใคร่รู้ในตัวเด็กหนุ่มเฉินอี้ผู้นี้อยู่หลายเื่นัก...
เฉินอี้ยังคงนิ่งเงียบสนิทรอฟังคำตอบจากเซี่ยซูเหยาอยู่....
เซี่ยซูเหยาจ้องมองแววตาเฉินอี้อย่างเข้าใจเจตนาที่เขาจะสื่อ... นางเปลี่ยนสีหน้าเป็จริงจังแล้วยกมือขึ้นมากล่าวคำสาบาน “ข้าให้สัญญาว่าจะไม่บอกความลับนี้กับใครและจะไม่ทำร้ายผู้ใดในตระกูลของเ้าด้วย ข้าขอใช้ชื่อสำนักบุบผาเหมันต์ของข้าเป็ที่ยืนยันได้!..” ตัวนางถึงกับยอมให้เกียร์ติของสำนักตนเองต้องเสียชื่อ...ถ้าได้กล่าวแจ้งต่อผู้อื่น!..
เฉินอี้รับรู้คำมั่นสัญญาของนางชัดเจนจากนั้นหลุบตาลงต่ำครุ่นคิดพิจารณาอยู่ครู่นึง แล้วมองตรงกล่าวตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ข้าฝึกฝนคัมภีร์เคล็ดวิชาระดับานามว่า พิษนิรันดร์กลืนฟ้า... เป็วิชาพิษที่ว่ากันว่าสามารถสังหารเทพเ้าผู้เป็ะได้... ท่านคงไม่เคยได้ยินมาก่อนกระมัง?..”
ที่เฉินอี้ไม่บอกปฏิเสธความจริงออกไป เป็เพราะเขารู้ว่าเซี่ยซูเหยานางเป็คนค่อนข้างรอบรู้เื่เคล็ดวิชาต่างๆมากนักจากคำพูดที่นางเพิ่งพูดถึงระดับเคล็ดวิชาออกมา... หากเขาเอ่ยคำโกหกเื่นี้ไป เกรงว่านางคงจะสามารถล่วงรู้ความจริงได้ด้วยตัวเองในไม่ช้าก็เร็ว และที่สำคัญเฉินอี้ยังมั่นใจด้วยว่านางจะไม่มีทางฆ่ามันอย่างเด็ดขาดในตอนนี้
ยิ่งถ้าหากพูดความจริงเื่เคล็ดวิชาระดับสูงที่ไม่น่าจะรู้จักนี้ให้เซี่ยซูเหยาทราบแล้ว จะต้องส่งผลทำให้นางระมัดระวังตัวไม่กล้าทำอะไรพลีพลามโดยพละการแน่นอน ด้วยเหตุเพราะยังแคลงใจในที่มาที่ไปของตัวเขาอยู่...
เซี่ยซูเหยาที่รอฟังอยู่มีใบหน้าอึ้งนิ่งค้างเกิดความงงงวยไปในทันทีทันใด เพราะนางไม่เห็นจะเคยได้ยินมาก่อนว่ามีระดับเคล็ดวิชาขั้นาอยู่ในคัมภีร์โบราณเล่มไหนเลยสักครั้ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชื่อวิชาเมื่อครู่ที่นางไม่เคยรู้จักสักนิดนี้ด้วย!..
“ง่ะ..งั้นรึ..เป็วิชาที่สุดยอดจนข้านึกไม่ถึงเลยนะ..ฮ่า..ฮ่า..ฮ่า”เซี่ยซูเหยาหน้าตาเหยเกกล่าวหัวเราะกลบเกลื่อนพลางคิดในใจว่า “ยังดีนะที่หยุดมันเอาไว้ก่อน..ไม่งั้นคงได้เกิดปัญหาใหญ่มากกว่านี้!” นางรู้สึกโล่งอกนัก พลันคิดว่าตนเองเลือกตัดสินใจถูกแล้วจริงๆ
เฉินอี้ยกมือกล่าวคารวะอย่างเนื่อยๆ“ถ้าจบเื่แล้วงั้นข้าขอกลับไปพักก่อน.. ขอตัวลา...” หลังกล่าวเสร็จเขาพลันหมุนตัวหันหลังเดินกลับจวนที่พัก โดยที่ไม่สนใจเซี่ยซูเหยาแม้แต่น้อย
เซี่ยซูเหยาไม่ได้คิดห้ามเพียงเปล่งเสียงกล่าวตามหลังเฉินอี้ที่รีบเดินจากไปว่า “เฉินอี้! ถ้าเ้ายอมช่วยรักษาหลินฉีหนิงให้หายดีได้ล่ะก็..ข้าจะช่วยเหลือเ้าเป็การตอบแทนเอง!..” สิ่งที่นางกล่าวล้วนออกมาจากใจจริง!
เฉินอี้ที่ย่างเท้าเดินกลับพลางยิ้มบางคิดในใจว่า “ดูเหมือนนางก็ไม่ได้เลวร้ายซะทีเดียวล่ะนะ..”
เฉินอี้โบกหลังมือเป็สัญญาณตอบ...เหมือนเป็การให้สัญญาว่า“รับทราบแล้ว..”
เซี่ยซูเหยาทอดมองดูแผ่นหลังเฉินอี้ก้าวเดินลงเขาจนลับสายตา.. สีหน้าสวยสดงดงามเผยแววตาเคลือบแคลงสงสัยอยู่ก้นบึ้งส่วนลึกภายในใจ...
"อาจารย์ของเขา.. เป็ใครกันนะ?...."
89
![จอมใจปีศาจทมิฬ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1581868652_4948123.webp)
