บทนำ

คืนที่ฝนโปรยลงมาอย่างไร้ทิศทาง กลิ่นเลือดเจือปะปนกับกลิ่นฟีโรโมนโอเมก้าอ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศ  คีรินเดินฝ่าความมืดอย่างไม่ลังเล ประสาทสัมผัสของอัลฟ่าคมชัดจนจับสัญญาณความผิดปกติได้ทันที เสียงลมหายใจสั่นพร่าดังอยู่ไม่ไกล เมื่อเขาเลื่อนเงื้อมมือออกไป เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นใต้ชายคาร้านเก่า ๆ

ร่างบางเปียกชุ่ม เสื้อผ้าขาดวิ่น ดวงตาสีอ่อนคู่หนึ่งจ้องเขาเหมือนเด็กหลงทาง   ทั้งหวาดกลัว ทั้งพยายามเข้มแข็ง    นั่นคือครั้งแรกที่คีรินเห็น “เซย์” และเป็นครั้งแรกที่หัวใจของอัลฟ่าไร้อารมณ์สั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“อย่าเข้าใกล้ผม…”

เสียงของโอเมก้าน้อยแผ่วเบา ราวกับจะขาดหายไปกับเสียงฝนแต่คีรินกลับยื่นมือให้ ไม่ใช่เพราะหน้าที่ ไม่ใช่เพราะความสงสาร

แต่เป็นสัญชาตญาณบางอย่างที่ลึกกว่า—แรงดึงดูดแบบที่ไม่ควรเกิดขึ้นระหว่างอัลฟ่ากับโอเมก้าที่มีชะตาต้องคำสาป

เขาไม่รู้เลยว่าเพียงแค่ช่วยชีวิตในคืนนั้น จะเปลี่ยนเส้นทางของทั้งสองไปตลอดกาล  นำพวกเขาสู่ความลับ ความสูญเสีย และความรักที่ไม่มีวันถอยหลัง

คืนฝนครั้งนั้น…คือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง