ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

ซอว์หันไปมองข้าทาสตนใหม่
“แกชื่อ สูง ล่ะกัน…เจ้าสูง! แกจัดการซอมบี้ระดับ 8 ซะ หากสู้ไม่ไหวก็หลบหนีไปก่อนฟื้นฟูลมปราณก่อน หากเจอมนุษย์ให้หลีกเลี่ยงไปยังพื้นที่ที่ไม่มีศัตรู หรือหาแหล่งกบดาลที่ปลอดภัยจนกว่าจะมีโอกาสอีกครั้ง” เขามองเจ้าสูงที่พยักหน้าพุ่งหายไป ชายหนุ่มก็มองไปด้านหน้าที่ปรากฎซอมบี้กล้ามอสูรระดับ 7 จำนวนมาก แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรนัก เนื่องจากสายตาของเขาตอนนี้คือระดับ 9 เท่านั้น
บึม!!!
ซอว์พุ่งตัวไปเข้าส่วนลึกของดินแดน พลางปล่อยลมปราณออกมาทำให้ซอมบี้ระดับที่น้อยกว่าตัวแตกกระจายกลายเป็นชิ้น ๆ กลายเป็นแหล่งปั๊มแต้มซอมบี้อย่างรวดเร็ว ใช้เวลาไม่นานเขาก็พบกับกล้ามอสูรระดับ 9 เขาเหวี่ยงหมัดอัดเข้าศรีษะมันอย่างแรงจนระเบิดเป็นชิ้น ๆ ดัง โผละ!!
“หลังจากเลเวล 10 แล้ว คงจำเป็นต้องคิดดูเกี่ยวกับการฆ่ามนุษย์อีกที”
เพราะใช่ว่าจะมีผู้เล่นระดับ 8 ระดับ 9 โผล่มาให้เห็นบ่อย ๆ แต่ก็ใช่ว่าไม่มี เพียงแต่ส่วนใหญ่จะไปเข้าดันเจี้ยนมากกว่า ไม่ค่อยสุงสิงกับดินแดนซอมบี้แรกกำเนิดเท่าไหร่ ซอว์พุ่งตัวหายวับไปจัดการซอมบี้มากมายใช้เวลากว่า 2 ชั่วโมงรวมการเดินทางเขาก็เลเวล 10 ดั่งใจหวัง
“ฟู่ว! อาจจะมีโอกาสอยู่”
ซอว์หันไปมองรอบด้านพบว่าตอนนี้มีแสงสว่างมากพอแล้ว ชายหนุ่มเก็บชุดเซ็ต ผ้าคลุม และหน้ากาก เพราะด้วยพละกำลังของเขาตอนนี้ ก็มากพอเป็นจ้าวดินแดนแห่งนี้ได้เลย ชายหนุ่มพุ่งไปหาเจ้าสูงและสั่งการให้มันจัดการผู้เล่นเลเวล 7 ทุกคน โดยถ่ายทอดคำสั่งคล้าย ๆ ฆ่าซอมบี้แบบเดิม ไหวก็สู้ ไม่ไหวก็ถอย
‘จากที่สำรวจก็ไม่มีสักคนเลยสินะ’ ซอว์ขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ยังรู้สึกดีที่ต่อให้เขาอยู่โหมดมนุษย์หรือซอมบี้ก็ตาม สุดท้ายข้าทาสบริวารของเขาจะฆ่าใครไป สุดท้ายเขาก็ได้รับค่าประสบการณ์ไม่ก็แต้มซอมบี้อยู่ดี ซอว์ไม่รอช้าออกจากดินแดนนี่ทันที
เป้าหมายต่อไปของเขาคือ ‘หมู่บ้านอสูร’
แผนที่หมู่บ้านอสูรนั้นก็ไม่ต่างจากหมู่บ้านทั่วไป สิ่งก่อสร้างถูกสร้างขึ้นจากไม้ และภายในมีซอมบี้ทารก เด็ก ผู้ใหญ่ คนแก่ จวบจนไปถึงซอมบี้พิการตัวขาดมากมาย ซึ่งเป็นแผนที่ที่เหมาะสำหรับผู้เล่นระดับ 10-20 ห่างจากอาณาจักรต้นกำเนิดไม่ไกล ดังนั้นใช้เวลาไม่นานในการไปถึง
ในขณะเดียวกันซอว์ก็เปิดข้อมูลข่าวสารขึ้นมา ต้องรู้ก่อนว่าเป้าหมายที่เขากำลังจะไปและซอมบี้แถวนั้นมีความสามารถอะไรบ้างเพื่อไม่ให้ตกกลายเป็นผู้เล่นกาก ๆ ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงซอว์ก็มาถึงหมู่บ้านดังกล่าว สถานที่โดยรอบผุพังไม่ต่างจากที่คาดไว้ หมู่บ้านแค่นี้ค่อนข้างมีอาณาเขตกว้างขวางหากนับรวม ๆ กันแล้วจะพบว่าแผนที่นี้มีหมู่บ้านกว่า 100 แห่ง
หน้าทางเข้าหมู่บ้านแต่ละแห่งก็จะมีผู้เล่นจำนวนมากอยู่ โดยเฉลี่ยแล้วหมู่บ้านนึงก็มีกว่า 6 คน เพียงแต่ลึกเข้าไปซอมบี้จะเลเวลสูงขึ้นเรื่อย ๆ บวกกับเวลาที่เช้าเกินไปจึงทำให้ไม่มีใครอยู่เลย ซอว์ถอนหายใจเล็กน้อยเขามองผู้เล่นเลเวล 10 11 หลาย ๆ คนกำลังต่อสู้กับซอมบี้แบบไม่ยากเย็น สายตาก็ประกายความเย็นยะเยือกออกมา เขาเฝ้ามองการเคลื่อนไหวแต่ละคน และดูความสามารถของซอมบี้ที่ไม่มีปรากฏในข้อมูลข่าวสารเพื่อใช้ให้เป็นประโยชน์มากที่สุด
ฮ่าห์!! บึม!
เสียงระเบิดจากหมู่บ้านไกล ๆ ได้ดึงความสนใจชายหนุ่ม และซอมบี้จำนวนมาก เขาเบี่ยงสายตาไปมองพบกับผู้เล่นคนหนึ่งสวมชุดเกราะหนังกำลังถือดาบฟาดฟันซอมบี้ระดับ 15 16 อย่างสนุกสนานไม่มีท่าทางเหน็บเหนื่อย แม้จะดูน่ากลัวและยากต่อการต่อสู้ด้วย แต่ความว่างเปล่าก็ไม่ได้ตื่นตระหนกใด ๆ เขาไม่รอช้าพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วสูงในมุมมืด ร่างกายปกคลุมหมอกในพริบตาก่อนที่จะเผยร่างซอมบี้ที่ซีดเผือกไร้ความเน่าเฟะ ตาลึกโบ๋
ซอว์ที่พุ่งไปอยู่สัมผัสได้ถึงลูกแก้ววิญญาณที่ราวกับหัวใจของเขา มีอยู่ด้วยกัน 7 ลูกตามเลเวลลมปราณพอดี คาดว่าหากต้องการฆ่าเขา คงจะต้องทำลายลูกแก้วทั้งเจ็ดอันนี้ให้สำเร็จ ไม่งั้นเขาคงเป็นอมตะอยู่อย่างงี้อีกนาน ซอมบี้กากแสระยิ้ม พลันเคลื่อนไหวไปถึงเป้าหมายเขาก็เบรคตัวโก่งกำหมัดแน่น ร่างกายกระตุกไปมา
แฮ…โฮก!!!
ซอว์คำรามเสียงดังลั่นทำให้ทั้งซอมบี้และมนุษย์ต่างหยุดชะงัก พริบตาที่สิ้นเสียงซอมบี้จากหมู่บ้านต่าง ๆ หลายแห้งระแวงใกล้เคียงราวกับเข้าใจเจตนาของเขา พวกมันกรูเข้ามาหาเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายเลเวล 16 อย่างรวดเร็ว ชายเกราะหนังหน้าซีดพยายามหลบหนี
“บัดซบ! ” มันสบถรีบวิ่งหนี พรึบ!! แต่แล้วเขาก็พบว่าซอมบี้กาก ๆ ตัวนั้นแทงนิ้วเข้ามาระดับสายตา
“ไอ้สวะ…ไสหัวไป!! ”
โผละ! คลื่นลมปราณกระแทกร่างนั้นจนแตกเป็นชิ้น ๆ เหยื่อไม่สนใจ รีบพุ่งตัวหนีทันที หมับ! แต่แล้วซอมบี้จำนวนมากก็กรูมาถึงตัวคว้าร่างมันไว้ เป็นเวลาเดียวกันที่เศษชิ้นเนื้อนั้นรวมตัวฉับพลันกลายเป็นซอมบี้ตัวเดิม สร้างความตกตะลึงแก่ผู้เคราะห์ร้ายมาก
เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร ทำไมถึงฟื้นฟูตัวเองได้ นั่นคือซอมบี้หรอ? แต่ในหมู่บ้านอสูรแห่งนี้ไม่เคยมีเรื่องราวเกี่ยวกับสัตว์ประหลาดตัวนี้มาก่อนเลย แต่แล้วไม่ทันที่เขาจะได้คิดมากไปกว่านั้น ซอมบี้ตัวอื่น ๆ ก็กัดเขาจนชาวาบไปทั้งตัว อ้าก…เขาพยายามปล่อยเร่งลมปราณทั่วตัวเพื่อขับเชื้อโรคออก แต่ยิ่งนานไปเขาก็เริ่มหน้ามืด
“ไอ้…เวรตะไล”
เหยื่อพยายามดิ้นอย่างทุรนทุราย ทั่วทั้งร่างของเขาโดนกัดแทบไม่เหลือ ในเวลานั้นเองซอมบี้ตัวอื่น ๆ ก็ถูกดันออกเผยให้เห็นซอมบี้กาก ๆ ตัวนึงที่กำลังเดินเข้ามา เขามองซอมบี้ตนนั้นที่กำลังหยิบดาบของเขาที่ตกจากพื้นพลางพ้นน้ำลายที่เหนี่ยวหนืดไปตามใบดาบชี้มาที่ท้องของเขา
ใบหน้าของมันเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มอันน่าสะอิดสะเอียน เขารู้สึกกลัวอย่างที่สุด เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีซอมบี้ประเภทนี้อีกรึเปล่า แต่ที่รู้ ๆ มันมีความฉลาดเป็นกฎ และจะออกมาหลังจากที่ปลอดภัยแล้ว ตอนนี้เขาไม่มีพลังลมปราณเหลือมากนัก ต่อให้ซอมบี้ด้านหน้าจะเลเวล 5 ก็ตาม แต่เขาก็ไม่มีปัญญาฆ่ามันได้เลย
แค่ก!! ชายหนุ่มพ้นเลือดออกมา สายตาทอประกายแววอาฆาตมองซอมบี้ตรงหน้า
“ไม่มีครั้งหน้าแน่” ฉึก…อ้าก! เขามองอีกฝ่ายที่แทงดาบทะลุหน้าท้องของเขา ไม่นานเขาก็หมดสติลงอย่างรวดเร็ว
“ติ้ง!! ท่าน(ซอมบี้)ความว่างเปล่าได้สังหารผู้เล่น ลมปราณระดับ 16 ได้รับแต้มซอมบี้ 16 แต้มค่ะ”
“ติ้ง!! ท่าน(ซอมบี้)ความว่างเปล่าได้สังหารผู้เล่น ลมปราณระดับ 16 จำนวนหนึ่งคน ท่านได้รับค่าประสบการณ์ +8 ระดับแต่ด้วยข้อจำกัดทางสกิลเฉพาะตัวทำให้ผู้เล่นไม่สามารถได้รับค่าประสบการณ์เมื่อถึงลมปราณที่ 10 เป็นต้นไปจนกว่าจะทำตามเงื่อนไข ท่านได้รับทาสบริวารจำนวนหนึ่งตนคอยรับใช้ ขอแสดงความยินดีด้วยสำหรับการเลื่อนระดับในครั้งนี้ค่ะ ขอให้ผู้เล่นพยายามต่อไปนะคะ”
‘ในที่สุดซอมบี้ก็เลเวล 10 สักที’ ซอว์ฉีกยิ้มเปิดบันทึกวิญญาณขึ้น
– – – – – – – – – – – --[บันทึกวิญญาณ]ชื่อ: ความว่างเปล่า ลมปราณ: ระดับ 10 , 10(ซอมบี้)สกิลเฉพาะตัว: ระบบเกม(ซอมบี้) แต้มซอมบี้: รอดำเนินภารกิจสกิลซอมบี้: ชา (1 ดาว) , เน่า (1 ดาว) , พร่ามัว (1 ดาว)– – – – – – – – – – – --
หลังจากตรวจทานจนหมด ซอว์ก็ขมวดคิ้วที่แต้มซอมบี้ของเขาที่ไม่ขึ้นจำนวน เพียงแค่บอกว่า ‘รอดำเนินภารกิจ’ ชายหนุ่มจึงรีบเปิดระบบเกมซอมบี้ขึ้นมาทันที ก็พบกับหมวดหมู่ใหม่ที่นอกจาก [บันทึกซอมบี้] กับ [สกิลซอมบี้] นั่นคือ [ภารกิจซอมบี้] นั่นเอง เมื่อเห็นดังนั้นเขาก็ไม่รอช้ารีบตรวจสอบทันที
– – – – – – – – – – – --[ภารกิจปลดล็อกที่ 1: ข้าคือความว่างเปล่า]ในสายตาของมนุษย์ในอาณาจักรต้นกำเนิด ซอมบี้ก็แค่มดปลวกตัวเล็ก ๆ ที่แม้แต่ผู้เล่นลมปราณระดับเดียวกันก็สามารถจัดการได้ง่าย ๆ พวกมันได้เหยียบย่ำศพของพวกเราเหล่าซอมบี้ ที่แต่ก่อนก็เคยเป็นมนุษย์เหมือน ๆ กัน แม้เราจะเสียสติปัญญาไปแต่ดวงวิญญาณของเราก็ยังอยู่กับศพมาโดยตลอด ยิ่งถูกมนุษย์สังหารไปมากเท่าไหร่ จิตวิญญาณของเราก็ถูกบั่นทอนมากขึ้นเท่านั้นเราไม่ต้องการเอาชนะ เราไม่ต้องการความเห็นใจ เราไม่ต้องการฆ่าใครเราต้องการแค่…ความสงบสุข[เงื่อนไขสำเร็จภารกิจ: จงสร้างชื่อเสียงซอมบี้แห่งความว่างเปล่า ให้โด่งดังทั่วอาณาจักรต้นกำเนิด][เบื้องหลังความสำเร็จ: จงบุกทำลายอาณาจักรต้นกำเนิด ด้วยกองกำลังซอมบี้][รางวัลภารกิจ: ปลดล็อกรายชื่อซอมบี้ครึ่งดาวทุกตน]– – – – – – – – – – – --
‘…’ พลันเขาอ่านจบ ตัวก็เย็นวูบชั่วครู่ หากจะให้เดาก็คงต้องกลายเป็นซอมบี้และเรียกกำลังพลออกมาลุยกับอาณาจักร แน่นอนว่าในความเป็นจริงเขาสามารถทำได้ราวกับเป็นเจ้านายพวกมัน แต่ถึงแบบนั้นก็คงไม่อาจทำให้ชื่อเสียงโด่งดังได้เพราะมันไม่ต่างจากค่าประสบการณ์ที่วิ่งหามนุษย์เลยนี่สิ
ดังนั้นเขาจำเป็นที่จะต้องคิดให้มากกว่านี้ ดีที่เขาตอนนี้สามารถเป็นมนุษย์และซอมบี้ได้พร้อมกัน และไม่มีใครรู้ว่าในอีกไม่ช้าซอมบี้จะบุกอาณาจักรมา ดังนั้นนี่คือแต้มต่อของเขา บวกกับจะได้ดูด้วยว่าความสามารถในการเพิ่มข้าทาสบริวารของเขาสามารถเพิ่มได้มากสูงสุดที่เท่าไหร่ แม้เขาจะพอเดาได้อยู่แล้วล่ะว่า มันอาจจะจำกัดตามเลเวลของเขาแล้วนั่นเอง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ภารกิจปลดล็อกที่ 1

นิยายแนะนำ

ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ภารกิจปลดล็อกที่ 1

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้