Book เพื่อนรักหนอนหนังสือ

[กลอนเปิดบทที่ 7.1]

"เงาจันทร์คล้อยรอยน้ำพร่างกลางคืนเงียบ

เสียงเรือเห่ดังเยียบในใจข้า

บางคราเหงาบางคราวฝันบางวันชา

นิราศนี้…เขียนด้วยน้ำตาแทนหมึกดำ"

เหตุการณ์ในวัง - เมื่อกลอนแตะหัวใจคนสูญเสีย

ห้องเงียบสงบในเรือนฝ่ายใน

เ๽้านายหญิงผู้เพิ่งสิ้นพระสวามีทรงนิ่งอยู่บนบัลลังก์ไม้จำปา

"ภู่" คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ถือสมุดพับผ้าขึ้นอ่านกลอนที่เขาแต่งถวาย

“แม้นชีพสิ้น สิ้นเพียงร่าง มิใช่รัก

ใจภักดิ์ยังมั่นไม่หน่ายหนี

แม้นเสียงเคยพร่ำซึ้งจักไม่มี

กลอนนี้จักเป็๲ถ้อยแทนคำลา”

บรรยากาศเงียบงัน ก่อนที่เ๽้านายฝ่ายในจะตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

เ๽้านายฝ่ายใน :

“เ๯้ากล้าร่ายถ้อยแทนหัวใจคนอื่น ทั้งที่เพิ่งเข้าสู่ราชสำนักได้ไม่นาน…เ๯้าเขียนกลอน หรือเขียนข้ากันแน่?”

ภู่ :

(ก้มกราบ) “หม่อมฉันเขียนด้วยใจ มิได้อวดฉลาดอันใดพะย่ะค่ะ…เพียงกลั่นจากหัวใจ ที่เข้าใจการพราก…”

ภู่ตัดสินใจเดินทาง – นิราศเริ่มขึ้น

คืนหนึ่ง ขวัญข้าวนั่งเงียบอยู่ข้างบานหน้าต่าง

เสียงพายเรือในคลองแว่วมาไกลจากริมวัง

เธอเห็นภู่ยืนพิงเสาคนเดียวใต้แสงตะเกียง

ขวัญข้าว :

“คุณภู่…จะไปเมืองแกลงจริงๆ หรือคะ?”

ภู่ :

(นิ่งไปครู่หนึ่ง) “ใช่…ข้าจะไป เพราะใจมันไม่อาจอยู่นิ่ง…บางความเศร้ามันต้องเดินทางไกล เพื่อจะได้กลับมาเขียนให้เข้าใจมากกว่าเดิม”

แพร :

(พูดเบาๆ ขณะมองสมุดจดตัวเอง)

“การจากบ้านไม่ใช่แค่การเดินทาง แต่มันคือการยอมรับว่า เราต้องโตขึ้นโดยไม่มีคำเตือน”

โจ้ก :

(ทำหน้าไม่สบายใจ)

“ไปต่างเมืองเลยเหรอ? ข้าวปลาไม่พอ หลงป่าล่ะแย่เลยนะ...”

ปราชญ์ :

(ตบบ่าโจ้กเบา ๆ)

“นี่ไม่ใช่แค่การเดินทางธรรมดา…นี่คือ ‘นิราศแรก’ ของกวีผู้กำลังแปรเปลี่ยนใจตัวเองให้เป็๲บทเรียนของคนทั้งแผ่นดิน”

เสภา :

“พวกเราจะได้อ่านกลอนนิราศฉบับจริงต่อหน้าต่อตา นี่มัน...ยิ่งกว่าบทเรียนภาษาไทยทั้งชีวิต”

ฉากกลาง: บนเรือ - กลางทางระหว่างบางกอกและเมืองแกลง

ภู่ยืนอยู่ท้ายเรือ หอบสมุดกับถุงสัมภาระเล็ก ๆ

สายลมจากแม่น้ำพัดโบกกระดาษสาในมือเขา

เขามองแม่น้ำไหลเชี่ยว ก่อนจะบรรจงเขียน:

“จรจากบางกอกใหญ่ใจเศร้าหมอง

ล่องลำนองรอนแรมแซมสุริย์

เห็นเรือแจวแ๵่๭พลิ้วกลางท่วงทวี

ใจข้านี้โบยบินสิ้นห่วงใย”

ฉากพิเศษ: ท่ามกลางความคิดถึงและบทกลอน

ในตอนค่ำ

ภู่นั่งจุดตะเกียงริมเรือ เขาเปิดสมุดแล้วแต่งกลอนต่อ

ขวัญข้าวกับเพื่อน ๆ ทุกคนร่วมล้อมวงราวกับอยู่กลางฉากละคร

ภู่ :

“นิราศมิใช่แค่การไป…แต่มันคือการหลีกเร้นใจ…เพื่อกลับมาใหม่อย่างเข้าใจทุกอย่างที่หายไป”

ขวัญข้าว :

“มันเศร้า แต่ก็อบอุ่นอย่างประหลาด”

แพร :

“เหมือนหัวใจเราเอง…ที่อยากออกเดินเพื่อจะหาสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในที่เดิม”

โจ้ก :

(กอดแขนตัวเอง)

“พูดมากจนข้าหนาวทั้งใจทั้งตัวแล้วพวกเอ๊ย…”

ปราชญ์ :

(เขียนบันทึก)

“นี่แหละ...ภู่ในวันที่เจ็บสุด แต่เขียนได้ลึกที่สุด”

กลอนที่เขาแต่งระหว่างการเดินทาง:

“เห็นเรือพายคลายห่วงห้วงหทัย

ฟ้าละไมไกลฟากฝากำแพง

เห็นดอกไม้ริมทางร่วงแรง

ใจข้าแฝงหอมโศกระคนครวญ”

“จรจากเ๽้าสุดห่วงดวงหฤทัย

แม้มิใช่คู่ครองก็ยังหวง

ถึงห่างร่างแต่ใจยังพาดวง

ดั่งดวงดาราร้อยเรียงเพียงดวงเดียว”

[กลอนปิดบทที่ 7.1]

"จาก

บางกอกสู่เมืองแกลงแห่งแผ่นฟ้า

กลอนนิราศคือปีกใจในครานี้

แม้นเหงาเศร้าร้าวรานผ่านชีวี

แต่กวีจักกลั่นรักเป็๞บทกลอน"