
Dream House บ้านในฝัน
“ ชุน มาร์ค เจน ตื่นก่อน" เดย์ ที่ตื่นมาเป็นคนแรก พยายามปลุกเพื่อน ๆ ที่ยังนอนสลบกันอยู่ “เดย์ ที่นี่ที่ไหน ” เจน ที่ตื่นขึ้นมาจากการปลุก ก็ตั้งคำถามทันที “ที่นี่มันอะไรกัน” ซันที่ตื่นขึ้นมาก็ใช้สายตาสำรวจรอบห้องที่เขาไม่คุ้นกับมันเลย สภาพห้องก็เหมือนกับห้องนั่งเล่นทั่ว ๆ ไป มีทีวี มีเก้าอี้ไม้สัก ภายในห้องก็ดูฝุ่นเกาะเยอะ จนดูแปลก ๆ ว่านี้ใช่บ้านของคนรึเปล่า “ตื่นกันแล้วเหรอ นึกว่าจะนอนนานกว่านี้ซะอีก” เสียงปริศนาดังขึ้นพร้อมกับคน (?) 3 คนที่ปรากฎขึ้นมาต่อหน้าพวกเขา “มึงเป็นใคร” เป็นซันที่เอ่ยถามบุคคลปริศนาตรงหน้า “ว้าว คำพูดคำจา มันน่าจับมาเย็บปากจริง ๆ” “ใจเย็นหน่าเสือ” หนึ่งในบุคคลปริศนาเอ่ยห้ามน้อง “จับพวกเรามาทำไม” “ใครจับ พวกมึงเข้ามาในบ้านกูเอง ไม่มีใครจับพวกมึง หึ” หนึ่งในบุคคลปริศนาเอ่ยตอบคำถามของเดย์ “แล้วทำไมพวกเราถึงออกไปไม่ได้” ชุนที่เงียบอยู่นานก็ตัดสินเอ่ยถามเพราะตนนั้นเปิดประตูหรือหน้าต่างไม่ได้เลย “ก็กูไม่ให้พวกมึงออก เข้ามาแล้วต้องเล่นเกมกับพวกกูก่อน ถ้าชนะก็รอด แต่ถ้าแพ้ คงรู้ชะตากรรมนะเจ้าพวกเด็กน้อย” ทันทีที่เสียงของ 1 ในบุคคลปริศนาเอ่ยจบ มันทำให้กลุ่มวัยรุ่นเริ่มกระวนกระวาย โดยเฉพาะซันที่เริ่มทวีความโกรธจนอยากซัดบุคคลปริศนาตรงหน้า แต่ต้องเก็บอาการไว้ “ไอสัสกูไม่เล่น ปล่อยพวกกูออกไป” มาร์คที่เมื่อได้ยินแบบนั้นก็วิ่งไปเปิดประตู แต่เปิดแรงเท่าไหร่ก็เปิดไม่ได้ เพราะตนนั้นไม่อยากเล่นเกม เขาอยากกลับบ้านแบบมีชีวิตรอด “แค่ชนะให้ได้ใช่ไหม” (ชุน) “ใช่” “มีแต่ต้องเล่น ได้ฉันเล่น” (เดย์) “เล่นก็ได้ว่ะ” (ซัน) “อือ เล่น” (เจน) “เล่นก็เล่น เหลือมึงแล้วมาร์ค” (ชุน) “แม่งเอ้ย ก็ได้ว่ะ” (มาร์ค)
“ชุน มาร์ค เจน ตื่นก่อน" เดย์ ที่ตื่นมาเป็นคนแรก พยายามปลุกเพื่อน ๆ ที่ยังนอนสลบกันอยู่
“เดย์ ที่นี่ที่ไหน” เจน ที่ตื่นขึ้นมาจากการปลุก ก็ตั้งคำถามทันที
“ที่นี่มันอะไรกัน” ซันที่ตื่นขึ้นมาก็ใช้สายตาสำรวจรอบห้องที่เขาไม่คุ้นกับมันเลย
สภาพห้องก็เหมือนกับห้องนั่งเล่นทั่ว ๆ ไป มีทีวี มีเก้าอี้ไม้สัก ภายในห้องก็ดูฝุ่นเกาะเยอะ จนดูแปลก ๆ ว่านี้ใช่บ้านของคนรึเปล่า
“ตื่นกันแล้วเหรอ นึกว่าจะนอนนานกว่านี้ซะอีก” เสียงปริศนาดังขึ้นพร้อมกับคน (?) 3 คนที่ปรากฎขึ้นมาต่อหน้าพวกเขา
“มึงเป็นใคร” เป็นซันที่เอ่ยถามบุคคลปริศนาตรงหน้า
“ว้าว คำพูดคำจา มันน่าจับมาเย็บปากจริง ๆ”
“ใจเย็นหน่าเสือ” หนึ่งในบุคคลปริศนาเอ่ยห้ามน้อง
“จับพวกเรามาทำไม”
“ใครจับ พวกมึงเข้ามาในบ้านกูเอง ไม่มีใครจับพวกมึง หึ” หนึ่งในบุคคลปริศนาเอ่ยตอบคำถามของเดย์
“แล้วทำไมพวกเราถึงออกไปไม่ได้” ชุนที่เงียบอยู่นานก็ตัดสินเอ่ยถามเพราะตนนั้นเปิดประตูหรือหน้าต่างไม่ได้เลย
“ก็กูไม่ให้พวกมึงออก เข้ามาแล้วต้องเล่นเกมกับพวกกูก่อน ถ้าชนะก็รอด แต่ถ้าแพ้ คงรู้ชะตากรรมนะเจ้าพวกเด็กน้อย”
ทันทีที่เสียงของ 1 ในบุคคลปริศนาเอ่ยจบ มันทำให้กลุ่มวัยรุ่นเริ่มกระวนกระวาย โดยเฉพาะซันที่เริ่มทวีความโกรธจนอยากซัดบุคคลปริศนาตรงหน้า แต่ต้องเก็บอาการไว้
“ไอสัสกูไม่เล่น ปล่อยพวกกูออกไป” มาร์คที่เมื่อได้ยินแบบนั้นก็วิ่งไปเปิดประตู แต่เปิดแรงเท่าไหร่ก็เปิดไม่ได้ เพราะตนนั้นไม่อยากเล่นเกม เขาอยากกลับบ้านแบบมีชีวิตรอด
“แค่ชนะให้ได้ใช่ไหม” (ชุน)
“ใช่”
“มีแต่ต้องเล่น ได้ฉันเล่น” (เดย์)
“เล่นก็ได้ว่ะ” (ซัน)
“อือ เล่น” (เจน)
“เล่นก็เล่น เหลือมึงแล้วมาร์ค” (ชุน)
“แม่งเอ้ย ก็ได้ว่ะ” (มาร์ค)
