บทที่ 15 : หอแก้วสลายใจ
ในความมืดมิดของค่ำคืน อวี้เซียนเผลอหลับไปทั้งน้ำตา แต่ในห้วงฝันกลับเป็อีกโลกหนึ่ง
นางเห็นตนเองสวมชุดผ้าไหมสีอ่อน บรรเลงกู่ฉินอยู่กลางสวนดอกเหมยขาวที่ร่วงโรยลงมาดั่งหิมะร่วง ทุกสายลมอบอวลด้วยความสุข เสียงหัวเราะของ คุณชายซินหยาง ดังก้องอยู่ไม่ไกล ร่างสูงของเขาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า ยื่นมือมาปัดเกล็ดหิมะออกจากไหล่นางอย่างแ่เบา แววตาอ่อนโยนดุจดังวันวานที่เคยอยู่เคียงข้างกัน
“อวี้เซียน ไปกันเถอะ”
น้ำเสียงนั้นชัดเจน ราวกับสัญญาที่ไม่เคยเลือนหาย ความสุขเอ่อล้นจนหัวใจอบอุ่นราวจะละลายทั้งความเหน็บหนาวและาแทั้งหมดไปในทันที
แต่แล้วเสียงกลองดัง ตึง! ตึง! ตามด้วยเสียงผู้คนและล้อเกวียนที่บดถนน ก็ฉีกความฝันให้พังทลาย อวี้เซียนสะดุ้งตื่นขึ้นมา พบว่าตนยังคงอยู่ไม่ไกลจากริมทางสายใหญ่ในเมืองหลวง ความวุ่นวายของผู้คนยามเช้า เสียงพ่อค้าแม่ค้าะโเรียกลูกค้า เสียงเกวียน เสียงสัตว์ ล้วนโถมเข้าหูจนทำให้นางมึนงง
ท้องร้องด้วยความหิวโหย ร่างกายที่แทบไร้เรี่ยวแรงถูกบังคับให้ลุกขึ้นเดินต่อ นางกอดกู่ฉินไว้แนบอก ดวงตาล่องลอยกวาดมองท้องถนนอันไม่รู้จุดหมาย ก้าวเดินเหมือนคนไร้ที่พึ่งพา
จนในที่สุด ร่างเล็กก็ทรุดลงนั่งข้างกำแพงหินริมถนน ดวงตาคู่สวยหม่นหมองไร้แสง สีหน้าเหน็ดเหนื่อยจนผู้คนเดินผ่านไปมามองด้วยสายตาสงสารปนเฉยเมย
ทว่าในห้วงเวลาแห่งความอ่อนล้านั้นเอง สตรีนางหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า
นางสวมชุดแดงเพลิงงามสง่า ผ้าคลุมบ่าไหลพลิ้วตามสายลม ดวงหน้างดงามคมคาย แฝงแววเย่อหยิ่งสง่างาม ราวกับดอกโบตั๋นแดงผลิบานในฤดูหนาว
เฟิงหรง เ้าของหอแก้วสลายใจ
นางย่อตัวลงเบื้องหน้าอวี้เซียน ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นแตะเบา ๆ ไล้ไปตามแนวคางของอวี้เซียน พลางหัวเราะเบา ๆ
“ใบหน้างดงามพอใช้ได้… เด็กน้อย เ้ามาจากที่ใดกัน?”
อวี้เซียนเพียงก้มหน้า ไม่ได้ตอบด้วยเสียง เพราะความเหนื่อยล้ากัดกินร่างกายไปจนหมดสิ้น
เฟิงหรงเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะถามต่อด้วยน้ำเสียงเจือแววสนุกสนาน
“แล้วเ้าบรรเลงดนตรีได้หรือไม่?”
อวี้เซียนพยักหน้าเบา ๆ เพียงครั้งเดียว
เสียงหัวเราะใสดังขึ้นจากสตรีชุดแดง แววตาของนางฉายประกายสนใจทันที
“ดี…เช่นนั้นก็ไปอยู่กับข้าเถอะ อย่างน้อยเ้าจะไม่ต้องเร่ร่อนเช่นนี้”
อวี้เซียนยังไม่ทันเอ่ยคำตอบ ก็รู้สึกมือของผู้ติดตามเฟิงหรงเข้ามาพยุงนางให้ลุกขึ้น ร่างน้อยไร้เรี่ยวแรงจึงปล่อยให้พาไปได้โดยง่าย แต่กระนั้นสองแขนก็ยังโอบกอดกู่ฉินแน่นดุจชีวิตของตน
เฟิงหรงหันกลับ สะบัดชายแขนเสื้อสีแดงสด ก่อนจะก้าวนำไปเบื้องหน้า
และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่นำอวี้เซียนเข้าสู่ หอแก้วสลายใจ สถานบันเทิงยามราตรีอันเลื่องชื่อ เต็มไปด้วยเหล้า บทกวี และเสียงดนตรี ที่อาจเปลี่ยนชะตาชีวิตของนางไปตลอดกาล…
บทที่ 16 หอแก้วสลายใจ 2
หอแก้วสลายใจตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางย่านที่คึกคักที่สุดในเมืองหลวง ยามค่ำคืนเมื่อโคมไฟนับร้อยถูกจุดขึ้น แสงสีแดงนวลชวนหลงใหลก็ส่องสว่างไปทั่วอาคารหลายชั้น เสียงหัวเราะ เสียงพิณพาดเสียงขลุ่ย บทกวีคลอด้วยกลิ่นสุราหอมกรุ่นผสมกลิ่นไม้หอมที่เผาอยู่ในกระถางลายั ทำให้สถานที่แห่งนี้ดุจสวน์ยามราตรีของเหล่าขุนนางและผู้มั่งคั่ง
เมื่ออวี้เซียนถูกนำเข้าสู่ด้านใน นางได้รับห้องพักเล็ก ๆ สะอาดสะอ้าน ด้านในมีอ่างไม้ที่เต็มไปด้วยน้ำอุ่น นางจุ่มร่างกายลงไปอย่างเหน็ดเหนื่อย น้ำอุ่นซึมซับไปทั่วร่าง ชำระคราบฝุ่นและความเหน็ดเหนื่อยของหลายวันให้ละลายหายไปจนสิ้น หลังจากนั้นสาวใช้ในหอจึงนำชุดผ้าไหมบางเบาสีเรียบให้นางสวมใส่ พร้อมทั้งจัดสำรับอาหารร้อนหอมกรุ่นที่เต็มไปด้วยรสชาติที่นางไม่ได้ลิ้มรสมาเนิ่นนาน
ข้าวหอมเม็ดร่วน เนื้อสัตว์ปรุงอย่างประณีต และผักดองหอมกรุ่นล้วนชวนให้นางกินอย่างเอร็ดอร่อย ความอิ่มเอมครั้งนี้ทำให้น้ำตาคลอเล็กน้อย นึกถึง่เวลาที่เร่ร่อนหิวโหยจนแทบสิ้นแรง
ขณะอวี้เซียนกำลังลิ้มรสอาหารนั้น เฟิงหรง ในชุดแดงงามก็เดินเข้ามาอย่างสง่างาม ดวงตาของนางหันไปหยุดที่กู่ฉินซึ่งตั้งอยู่ข้างผนัง สายหนึ่งขาดจากเหตุการณ์ก่อนหน้า เฟิงหรงค่อย ๆ นั่งลง เอื้อมมือเรียวัักู่ฉินนั้นอย่างแ่เบา ราวกับกำลังลูบสิ่งล้ำค่าของผู้เป็เ้าของ ก่อนจะหยิบชุดสายใหม่ที่สั่งให้บ่าวจัดมาแล้วลงมือเปลี่ยนสายให้ด้วยตัวเอง แต่ละขั้นตอนละเอียดอ่อน งดงามเหมือนศิลปะ
อวี้เซียนมองด้วยความตื้นตัน หัวใจอบอุ่นเกินบรรยาย นี่เป็ครั้งแรกที่มีผู้ใดแตะต้องกู่ฉินของนางด้วยความทะนุถนอมเช่นนี้
เฟิงหรงยิ้มบาง พลางกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก
“ั้แ่นี้ไป เ้าจะเรียกข้าว่า เหนียงๆ ก็พอ ที่นี่…ทุกคนต้องทำงานจึงจะได้ที่พักพิงและเงินทอง เ้าเข้าใจหรือไม่?”
อวี้เซียนรีบพยักหน้าเข้าใจ ความจริงง่ายดายนี้ นางยอมรับได้โดยไม่ขัดแย้งใด ๆ
คืนนั้นเอง เหนียงๆ พาอวี้เซียนเดินสำรวจทั่วหอแก้วสลายใจ ทั้งห้องโถงใหญ่ที่มีเวทีสำหรับการแสดงเสียงดนตรีและการร่ายรำ ห้องรับรองที่ประดับด้วยผ้าไหมและโคมไฟแกะลายวิจิตร สวนเล็กภายในที่ปลูกดอกไม้หอมเพื่อคลายใจแเื่ ทุกย่างก้าวล้วนเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและรอยยิ้มของผู้คน
วันต่อ ๆ มา เหนียงๆ จัดให้ผู้ดูแลหลายคนคอยสอนอวี้เซียน ทั้งท่าทางการก้าวเดิน การโค้งคำนับ มารยาทในการสนทนา และการใช้สายตาที่สุภาพและสง่างาม แม้เหน็ดเหนื่อย แต่ทุกคนในหอแก้วสลายใจต่างให้ความช่วยเหลือและชี้แนะด้วยความเมตตา
นี่เป็ครั้งแรกในรอบหลายปี อวี้เซียนเริ่มรู้สึกถึงความอบอุ่นจากผู้คนรอบกาย
1K
