" อ่าร์~~ "
กร๊อบ ! กร็อบ !
ผ่านไปกว่าห้าวันหลังจากที่ชิงหลงนั่งกลั่นเม็ดยาทั้งหมดที่อยู่ในแหวน เมื่อเสร็จชายหนุ่มก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจส่งเสียงร้องโอดครวญออกมา พร้อมกับเสียงกระดูกลั่นเป็นพัก ๆ
" ดูเหมือนการใช้เม็ดยาในการเลื่อนระดับพลังจะเริ่่มไม่ได้ผลซะแล้วสิ "
" เสียเวลาจริง ๆ "
ชิงหลงกล่าวกับตนเองเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นและเดินสำรวจชมความงดงามของถ้ำ อย่างที่ชิงหลงพูด ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาใช้เม็ดยาในการเลื่อนระดับพลังตลอดจนตอนนี้มันเริ่มจะไม่ได้ผลแล้ว แม้เม็ดยาจะเป็นระดับสูงยิ่งยังไม่ช่วยอะไรเขามากเลย การใช้เม็ดยาของเขาในตอนนี้ก็คงเหมือนกับการตักน้ำให้เต็มอ่างโดยที่อ่างนั้นมันรั่วซึ่งไม่มีทางเต็ม เขาเดินเล่นสักพักก่อนจะเดินออกไปและโดนลงไปในน้ำอีกครั้งเพื่อออกไปจากที่นี่
ตู้มมม
ตุบ !
เมื่อกลับขึ้นมาถึงบนพื้นอีกครั้งชายหนุ่มก็สะบัดตัวไปมา ก่อนจะถอดเสื้อผ้าชุดเก่าของตัวเองออกและเปลี่ยนชุดใหม่ เพราะชุดเก่านั้นนอกจากจะเปียกแล้วมันยังเปื้อนไปหมด
" หืม...ข้าได้เสื้อคลุมเท่ ๆ แบบนี้มาจากไหนกัน "
ระหว่างหาชุดที่เก็บเอาไว้ในแหวนมิติของตนเอง ชายหนุ่มก็ไปเจอเสื้อตัวหนึ่งที่สะดุดตาของเขามาก มันเป็นเสื้อคลุมสีดำตัดขอบแดงพร้อมกับปักลายมังกรสีแดงด้านหลัง เสื้อคลุมนี้ยาวจนถึงบริเวณข้อเท้าเลยทีเดียว
หลังเห็นเสื้อคลุมชิงหลงก็รู้สึกชอบทันที ชายหนุ่มสวมชุดสีดำตัดแดงพร้อมกับกางเกงสีดำเช่นกัน ก่อนจะคลุมด้วยเสื้อคลุมที่เขาได้เจอในแหวนโดยบังเอิญ เขาไม่เคยแต่งตัวแบบนี้มาก่อนปกติเขาจะใส่เพียงชุดรัดรูปพร้อมกับกาเกงธรรมดา แต่พอแต่งแบบนี้ชิงหลงก็รู้สึกว่าเขาดูเท่ไปอีกแบบ
" ข้าจะไปไหนต่อดี ป่าอสูรราชันย์ดีมั้ย...ขี้เกียจจัง ไว้ค่อยไปก็แล้วกัน "
" คิดถึงพี่สาวจัง~ "
ในตอนก่อนหน้านี้นั้น ชิงหลงวางแผนเอาไว้ว่าจะไปยังป่าอสูรอีก สอง ที่เพื่อจะจัดการกับผู้ปกครองป่าอสูรทั้ง สอง เพื่อแผนการในอนาคตของเขา แต่ตอนนี้เขารู้สึกขี้เกียจมากจริง ๆ ชายหนุ่มเลยคิดว่าเอาไว้จัดการหลังจากนี้ก็แล้วกัน ตอนนี้เขารู้สึกคิดถึงพี่สาวของเขาจริง ๆ คิดแล้วชิงหลงก็เริ่มวิ่งออกจากป่าอสูรปีศาจทันที เพื่อเดินทางไปยังอาณาจักรชางหลาน
ในตอนนี้ผูู้ปกครองป่าอสูร สอง ตนอยู่กับเขาแล้วเหลือเพียงผู้ปกครองป่าอสูรราชันย์ที่เขายังไม่ได้ไปเจอซึ่งชิงหลงคิดเอาไว้ว่าระหว่างการเดินทางไปยังเมืองหลวงเต่าเวหาเขาจะแวะเข้าไปสักหน่อย เพราะว่าเมืองเต่าเวหาและป่าอสูรราชันย์นั้นอยู่ใกล้กันมาก เขาจึงไม่อยากจะวิ่งไปวิ่งมาให้มันวุ่นวายจึงคิดว่าค่อยไปทีเดียวเลย
ฉับ !!! ( เสียงตัดฉาก )
.......
" เจ้าไม่เหนื่อยงั้นรึ "
หลินฮั่วพูดขึ้นหลังจากที่ผ่านไปประมาณ สอง สัปดาห์ชิงหลงก็มาถึงอาณาจักรชางหลานเสียที ตลอดระยะเวลาที่เดินทางมาชิงหลงไม่ได้หยุดพักหรือนอนเลย แถมระหว่างทางยังไปล่าอสูรเล่นอีกด้วย จนหลินฮั่วรู้สึกแปลกใจว่าเจ้าหมอนี่มันจะคึกอะไรขนาดนั้น
" แฮ่ก...ก็เหนื่อยอยู่นะ "
ชายหนุ่มเดินหอบเป็นระยะ ๆ ระหว่างที่กำลังเดินไปที่ประตูเมือง เพื่อที่จะเข้าไปอย่างสะดวกชิงหลงเอาตราราชวงศ์เซี่ยวมาห้อยเอาไว้ที่เอวเขาจะได้ไม่ต้องเสียเวลากับพวกยามมาก
ฟึบ ๆๆ
และก็เป็นอย่างที่คิดเมื่อเขาเดินเข้ามาถึงระยะการมองเห็นของเหล่าทหารยามที่ประจำการอยู่นั้น พอเห็นตราราชวงศ์เซี่ยวที่ห้อยอยู่ข้างเอวของชายหนุ่มทหารเหล่านั้นต่างก็รีบตั้งแถวเรียงหน้ากระดานทำความเคราพเขาเลย ทำให้ชิงหลงรู้สึกตกใจเล็ก ๆ เพราะรอบที่แล้วมันไม่ได้ดูยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ดูเหมือนจะเป็นคนสั่งของราชาเซี่ยวหลี่เว่ยสินะ
" เจ้ารู้มั้ย...ข้าคือใคร "
" ม...ไม่รู้ขอรับ "
ชิงหลงเดินเข้าไปหาทหารคนหนึ่งก่อนจะถามออกไป ทหารคนนั้นแสดงสีหน้าหวาดกลัวและตอบเสียงสั่นออกมา มันคิดในใจว่าทำไมตนเองถึงซวยขนาดนี้ ผู้ถือครองตราราชวงศ์เซี่ยว ถึงถามมันเช่นนี้กันมันทำอะไรให้เขาไม่พอใจงั้นหรือ การที่มันไม่รู้จักบุคลระดับนี้จะทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าไม่พอใจรึเปล่า
ตุบ !!
ฮื่อ~~
" ข...ขออภัยด้วยขอรับ !! "
ในตอนนั้นเองทหารคนนั้นก็ตระโกนเสียงดังพร้อมกับคุกเข่าทั้ง สอง ข้างลงตรงหน้าชิงหลงพร้อมกับโขกหัวให้ชายหนุ่มไม่เพียงเท่านั้นมันยังร้องให้อีกต่างหาก ชิงหลงเห็นดังนั้นเขาก็รู้สึกตกใจมากจริง ๆ ชายหนุ่มรีบพยุงทหารคนนั้นขึ้นมาก่อนจะกล่าวออกไป
" เอ่อ ข้าไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ ท่านไม่ต้องขอโทษหรอก "
" เอาเถอะ ถือซะว่าเป็นคำขอโทษแล้วกันนะ ที่ทำให้ท่านกลัว "
ชิงหลงโยนถุงใบหนึ่งให้กับทหารคนนั้นในนั้นเต็มไปด้วยเหรียญทองและเม็ดยาหลายเม็ด เขาไม่รอช้าชิงหลงกลัวว่ามันจะเกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นจึงได้รีบพาตนเองผ่านเข้าประตูเมืองทันที
" เขาจำข้าไม่ได้...ฮี่ ๆ แสดงว่าข้าคงจะหล่อขึ้นสินะ "
ระหว่างทางชิงหลงก็คิดเกี่ยวกับสิ่งที่ถามทหารคนนั้น ที่เขาถามไปเพราะอยากรู้เท่านั้นว่ามีใครจำเขาได้มั้ย พอได้คำตอบว่าไม่ชิงหลงก็รู้สึกพอใจจริง ๆ แสดงว่าเขาต้องหล่อขึ้นมากจนไม่มีใครจำเขาได้แน่ ๆ
" อืม...ดูใหญ่ขึ้นนะ "
ตุบ !!!
" อ๊า...ขอโทษค่ะพี่ชาย "
เมื่อชิงหลงมาถึงคฤหาสน์ตระกูลหลัว เขาก็ยืนชื่นชมสักพักมันเปลี่ยนไปเล็กน้อย และดูล่มเย็นขึ้นอาจเพราะต้นไม้ใหญ่หลายต้นเติบโตขึ้นจนบังดวงอาทิตย์ ในตอนนั้นเองระหว่างที่กำลังยืนวิเคราะห์ความเปลี่ยนแปลงอยู่นั้นก็มีเด็กสาวคนหนึ่งวิ่งมาชนเขา ก่อนจะล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นแต่ก็ยังไม่วายพูดขอโทษชิงหลง
" จิงจิง ลูกอย่าซนสิ อ๊ะ !! "
" ท่านแม่~~ "
ในตอนนั้นเองเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาพร้อมกับร่างหญิงสาวที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นในสายตาของชิงหลง หญิงสาวคนนั้นเห็นเขาก็ตกใจเหมือนกัน แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือเด็กสาวตรงหน้าลุกขึ้นก่อนจะวิ่งไปหาหญิงสาวพร้อมตระโกนคำว่าแม่ เขาจะไม่ตกใจเลยถ้าหญิงสาวคนนั้นไม่ใช่...
" พี่สาว !!! "
โปรดติดตามตอนต่อไป...
1.87M
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
