อภินิหารศาสตราวุธ

ตอนที่ 154 ดาบสุริยัน

ตอนนี้หยางหลงตกใจขึ้นมาไม่นึกว่าจะมีคนกล้าบุกรุกเข้ามาในสำนักมังกรสุริยันถึงถิ่นเช่นนี้

แล้วยังบุกรุกมาถึงส่วนลึกของสำนักอีกด้วยซึ่งสุสานคนตายได้ตั้งอยู่ด้านในสำนักมังกรสุริยันจึงไม่มีทางที่คนนอกจะบุกรุกเข้ามาง่าย นอกเสียลอยมาแบบผู้บุกรุกคราวนี้แม้จะบุกรุกเข้ามาได้ หากคนของสำนักมังกรสุริยันมาพบเจอต้องโดนปิดล้อมกำจัดทิ้งแน่นอนจึงไม่มีใครคิดจะกล้าทำเรื่องบ้าบิ่นเช่นนี้

"พวกแกเป็นใครกัน"

"ไม่รู้รึไงว่าที่นี้อยู่ในพื้นที่สำนักมังกรสุริยัน"

หยางหลง ที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาคนเหล่านี้มาก่อนเริ่มระมัดระวังขึ้นมาทันที จัดการข่มขู่ออกไป

"ฮ่าฮ่าฮ่า อะไรกันเจ้าเด็กอวดดีคนนี้"

"คิดว่าการเอาชื่อสำนักมาข่มขู่ พวกข้าจะกลัวรึไงกัน"

ชายโบกพัดหัวเราะกับคำข่มขู่แบบเด็กน้อยออกมา

"คิดรึว่าสำนักกระจอกแบบนี้จะทำไรข้าได้"

"สำนักอินทรี สำนักพยัคฆ์ ล้วนถูกถล่มด้วยน้ำมือพวกข้ามาหมดแล้ว"

"ส่วนสำนักแห่งนี้ หากไม่ได้เพราะเจ้าแก่นั่นยื่นข้อเสนอมาสำนักแห่งนี้ถูกพวกข้าถล่มไปนานแล้ว"

ชายโบกพัด กล่าวอย่างใจเย็น

"รึว่า พวกเจ้าจะเป็น"

"ผู้รอดชีวิตจากสำนักนอกรีต"

หยางหลง ที่วิเคราะห์คำพูดอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วจนเริ่มนึกถึงสำนักนอกรีตที่เป็นข่าวดังขึ้นมา

"ไม่นึกว่า เด็กอวดดีแบบแกจะรู้จักพวกข้าด้วย"

ชายที่โบกพัด แท้จริงคือเต้าซื่อแห่งสำนักจันทรคลาส

มาพร้อมกับคนของ เสี่ยหายแห่งสำนักเดือนเพ็ญ และ ซือฟาง แห่งสำนักโลหิตสมิง

"คิดจะมาทำลายสำนักสินะ ฝันไปเถอะ"

หยางหลง ที่เข้าใจเหตุผลการปรากฏตัวของบุคคลทั้งสามแล้วจึงไม่รอช้าพุ่งเข้าไปจู่โจมก่อนทันที

หยางหลง ใช้ปราณจิตศาสตราวุธทำการเรียก ดาบแดง ออกมาทำการฟาดฟันใส่ศัตรูตรงหน้า

"ข้าเอง"

เสี่ยหาย ออกมารับดาบแดงเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว

เคล้ง

ดาบกับสามง่าม ที่ทำการปะทะกันอย่างรุนแรง

"แรงแค่นี้เองรึ"

"ไปกินนมเยอะๆหน่อยเจ้าหนู"

เสี่ยหาย ใช้สามง่ามรับดาบแดงหยางหลงด้วยมือเดียวอย่างสบายๆ

"ฮึ่ม จะดูถูกกันเกินไปแล้ว"

หยางหลง เมื่อโดนดูถูกจนโกรธขึ้นมาจัดการใช้ปราณจิตขั้น 3 เพิ่มความคมแก่ดาบเพื่อจะทำลายศาสตราวุธอีกฝ่าย

"ไม่เป็นไร"

หยางหลง มองดูศาสตราวุธอีกฝ่ายยังคงไม่มีความเสียหายหรือแม้แต่รอยแตกร้าวปรากฏขึ้นมาเลยสักนิด จนต้องแปลกใจออกมา

เปรี้ยง

สามง่ามในมือข้างเดียวของศัตรูหวดดาบแดงของหยางหลงจนกระเด็นลอยไปด้านหลัง

"อะไรกันเจ้าหนู นี้ไม่รู้จักลำดับความแข็งแกร่งของปราณจิตเลยรึไง"

เสี่ยหายเย้ยหยันต่อความโง่งมอีกฝ่าย

"หมายความว่าไง"

หยางหลง ได้ยินเช่นนั้นก็แปลกใจว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไรกันแน่

จนสุดท้ายก็เข้าใจได้ว่าปราณจิตศาสตราวุธมี 8 ขั้นยิ่งใช้ปราณจิตขั้นสูงมากเท่าไร ก็จะทำให้การเสริมศาสตราวุธของตนแกร่งมากขึ้น

"เข้าใจแล้วสินะ ไม่นึกว่าสำนักมังกรสุริยันที่เป็นสำนักอันดับหนึ่งจะมีศิษย์ไม่รู้เรื่องง่ายๆเช่นนี้"

เสี่ยหาย เยาะเย้ยอย่างต่อเนื่อง

"หากดูถูกข้าเพียงคนเดียวก็ไม่เป็นไรหรอก"

"แต่การมาดูถูกสำนักเช่นนี้ ข้าจะฆ่าเจ้า"

ลมปราณเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆเมื่อได้ยินคำดูถูกของศัตรูต่อหน้าเช่นนี้ ทำให้ไม่สามารถทนรับกับคำพูดอีกฝ่ายเช่นนี้ได้

ตู้ม

ปราณฟ้าระเบิดขึ้นมาในพริบตาหลังจากช่วงเวลาที่ผ่านมาหยางหลงเก็บตัวบ่มเพาะตลอดเวลาไม่ยอมปล่อยให้เวลาสูญเปล่า

"แค่ปราณฟ้าขั้นต้นเองรึ"

เสี่ยหาย ที่มีปลดปล่อยปราณฟ้าขั้นต้นออกมารับมือคลื่นลมปราณอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย

เฟี้ยว

ดาบแดง แทงใส่ศัตรูจากระยะไกลจนเสี่ยหายต้องประหลาดใจกับการกระทําที่เกิดขึ้นตรงหน้าตัวเอง

ฉั่วะ

แต่ด้วยสัญชาตญาณของเสี่ยหายที่เบี่ยงตัวหลบได้ทันท่วงที ทำให้รอดพ้นจากดาบแดงที่ปรากฏออกมาแทงใส่หน้าอกจนเฉี่ยวแขนอย่างหวุดหวิด

"ดาบเคลื่อนย้ายได้ด้วย"

เสี่ยหาย ที่ไม่คาดคิดว่าหยางหลงจะมีวิชาแบบนี้ติดตัวด้วยจึงไม่ทันระวังตัว

"เข้าใจวิชาที่ข้่ามอบให้อย่างถ่องแท้แล้วสินะ"

อาวุโสจิ้นมองการต่อสู้ของหยางหลงเหมือนกับบุตรหลานตน จนต้องแสดงอาการดีใจขึ้นมา

เมื่อหยางหลงเข้าใจในวิชาที่ได้รับจากข้อมูลในหัวที่เคยมอบให้แล้ว

"หลบเร็ว ไอ้โง่"

เสียงก่นด่าของซือฟางดังเตือนออกมา

ฉึก

แต่ยังช้าเกินไปเมื่อหยางหลงใช้ปราณจิตขั้น 4ออกมาสองครั้งซ้อนติดต่อกัน

"ได้ไง"

เสี่ยหาย ที่ไม่เข้าใจว่าตัวเองถูกแทงจากด้านหลังได้ยังไงกันเมื่อหลบดาบของหยางหลงพ้นไปแล้ว

"แบบนี้เอง"

เสี่ยหาย ที่ไม่คิดว่าตนเองจะต้องมาบาดเจ็บกับเด็กอมมือแบบนี้มาก่อนจึงโกรธจัดขึ้นมา

แม้ว่าจะโดนแทงจากด้านหลังแต่ก็หลบเลี่ยงจุดสำคัญไปได้ทำให้ไม่ถึงตายแต่ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสพอสมควร

หลังจากดาบแดงหยางหลงใช้วิชาย้ายดาบไปโผล่ด้านหน้าอีกฝ่ายจนเฉี่ยวแขนไปก็ยังจู่โจมต่อเนื่องทันที โดยจัดการเคลื่อนย้ายปลายดาบครั้งที่สองให้โผล่มาด้านหลังแทงใส่จุดอับเล่นงานศัตรู

"อึดจริง"

หยางหลง เห็นอีกฝ่ายพุ่งดิ่งมาอย่างบ้าคลั่งทั้งที่โดนเล่นงานขนาดนั้นต้องยอมรับในความแข็งแกร่งอีกฝ่ายอย่างมาก

ตู้ม

สามง่ามในมือศัตรูแทงใส่หยางหลงจนปลิวลอยออกไปแม้จะใช้ดาบรับเอาไว้แล้วก็ตาม

"ยังไม่จบหรอก"

สามง่าม แทงใส่พื้นดินจนเกิดการสั่นสะเทือนของพื้นดินอย่างรุนแรง

จู่ๆแผ่นหินทั้งสองฝั่งซ้ายขวาของหยางหลงถูกยกขึ้นมาเตรียมจะประกบอีกฝ่าย

ตู้ม

เสียงกระทบของแผ่นหินซ้ายขวาดังสนั่นหวั่นไหว

เสี่ยหายที่มองดูผลงานการโจมตีด้วยปราณจิตขั้น 5 ธาตุดินของตัวเองที่เล่นงานหยางหลงเป็นที่น่าพอใจ

ซี่

แต่อาการดีใจที่ยังไม่ทันแสดงออกมาบนหน้าเสี่ยหายต้องหยุดชะงักลง