เคล็ดคชสารวิญญาณมังกร

        ณ ป่าบนภูเขา ถังเหล่ยกำลังวิ่งหนีสุดชีวิต ปราณแท้พลังยุทธ์ในร่างถูกรีดออกมาหมด ขาสองข้างล้วนวิ่งจนเกิดเป็นเงาติดตา เขาอุ้มหลินเนี่ยนไปวิ่งไปอย่างบ้าคลั่ง

        ไม่อาจอยู่ในเมืองอวิ๋นหลิวได้อีก มีแต่ต้องหนีไปด้านนอกเท่านั้นถึงจะรอด ยังไงอีกฝ่ายก็ไล่ตามไม่เลิกแน่ ทำเช่นนี้ตระกูลถังในเมืองอวิ๋นหลิวถึงจะปลอดภัยมากขึ้น

        เมื่อถังเหลยออกจากเขตเมืองอวิ๋นหลิว เขาก็ใช้ความมืดยามราตรีวิ่งไปทางเทือกเขาสัตว์อสูร

        ปราณแท้พลังยุทธ์ในร่างเขาถูกเผาผลาญไปเร็วยิ่ง แต่เพื่อรักษาชีวิตของเขากับหลินเนี่ยนไว้แล้ว จึงไม่ได้เก็บงำพลังไว้แม้แต่น้อย เขารีดเค้นปราณแท้ในร่างจนถึงขีดสุด

         “แค่กๆ ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหน!?”

        เมื่อครู่วิญญาณยุทธ์ของหลินเนี่ยนถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัสจนสลบไป แต่นางตื่นขึ้นมาเพราะถังเหล่ยวิ่งหนีอยู่บนพื้นขรุขระอย่าบ้าระห่ำ

        “อยู่นอกเมืองอวิ๋นหลิว เรากำลังหนี เจ้าอย่าเพิ่งพูดอะไรได้หรือไม่? พักผ่อนเสียเถอะ!”

        ถังเหล่ยกล่าวด้วยเสียงปนหอบ หลินเนี่ยนได้รับบาดเจ็บก็เพราะช่วยเขา ดังนั้นเขาจึงทุ่มสุดตัวเพื่อช่วยนางออกมาให้ได้

        “ข้าใกล้จะถูกเขย่าจนตายอยู่แล้ว จะให้พักผ่อนอย่างไร”

        หลินเนี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงไร้เรี่ยวแรง ร่างกายของนางยามนี้อ่อนแอมาก ไหนจะต้องกินยาวิญญาณเหมันต์เข้าไป และผ่านการต่อสู้มาหลายครั้ง สุดท้ายวิญญาณยุทธ์ก็ถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัส แค่เสียงที่นางจะใช้พูดก็ยังเเผ่วเบายิ่งนัก

        แต่หลินเนี่ยนจำใจต้องพูด ไม่เช่นนั้นหากไม่ถูกคนไล่สังหารตาย ก็คงต้องตายเพราะถูกเขย่าอยู่ในอ้อมกอดของถังเหล่ยแน่

        ถังเหล่ยบ่นในใจว่าทำไมถึงเรื่องเยอะขนาดนี้!

        เขาเปลี่ยนท่าอุ้มหลินเนี่ยน แต่ความเร็วที่ใช้ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย

        หลินเนี่ยนพิงคางที่ไหล่ของถังเหล่ย นางทำได้เพียงมองป่ารอบด้านที่เคลื่อนคล้อยไปอย่างรวดเร็ว

        แขนข้างหนึ่งของถังเหล่ยโอบหลังของหลินเนี่ยนเอาไว้ และใช้มืออีกข้างจับใต้ก้นของนาง

        ท่าอุ้มนี้เหมือนจะน่าอึดอัดไปบ้าง!

        ใบหน้าของหลินเนี่ยนแดงก่ำ ดีที่ตอนนี้อยู่ในที่มืด ถังเหล่ยจึงมองไม่เห็นใบหน้าของนาง แต่ต่อให้มองเห็น ก็ไม่ใช่เวลามาสนใจ ในสมองของเขามีเพียงความคิดเดียว นั่นคือรีบหนี!

        ไม่นานเทือกเขาสัตว์อสูรขนาดใหญ่ก็ปรากฏสู่สายตาของถังเหล่ย

        ระยะทางที่เมื่อก่อนต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง ถังเหล่ยมาถึงในเวลาหนึ่งก้านธูปเท่านั้น

        เมื่อเห็นฝุ่นที่ฟุ้งกระจายในความมืด ในใจหลินเนี่ยนหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้

        เมื่อถังเหล่ยมาในเทือกเขาสัตว์อสูรแล้ว เขาก็แบกหลินเนี่ยนไว้บนหลัง แล้วกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้

        โดดไปมาในป่าหนาแน่น และอยู่บนกิ่งไม้เช่นนี้ค่อนข้างปลอดภัยกว่า ไม่เพียงสามารถเพิ่มความเร็วได้ ทั้งยังหลีกเลี่ยงการถูกสัตว์อสูรบนพื้นรบกวนอีกด้วย

        เงาร่างของถังเหล่ยว่องไวเหมือนวานรตัวหนึ่ง เขากระโดดจากกิ่งไม้หนึ่งไปอีกกิ่งไม้หนึ่งอย่างต่อเนื่อง

        “ในส่วนลึกของเทือกเขาสัตว์อสูรมีสัตว์อสูรทรงพลังอยู่ ไม่ใช่ว่าเรารอดพ้นจากเงื้อมมือเยียนหลิงซาน แต่ไปตายในป่าของสัตว์อสูรหรอกนะ!?”

        หลินเนี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

        ตอนนี้นางไม่มีความสามารถต่อสู้แต่อย่างใด วิญญาณยุทธ์ในร่างถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้อยู่ในสภาวะหลับลึก และปราณแท้วิญญาณยุทธ์ในร่างของนางถูกใช้จนหมดแล้ว

        “วางใจเถิด ต่อให้เจ้าอยากตาย ข้าก็ไม่ให้เจ้าตายหรอก ต่อให้ข้าต้องทุ่มสุดชีวิต ก็ต้องช่วยเจ้าให้ได้!”

        ถังเหล่ยกล่าวโดยไม่หันหน้ากลับมา ในเทือกเขาสัตว์อสูรมีถ้ำที่ปลอดภัยแห่งหนึ่ง นั่นก็คือถ้ำที่ถังเหล่ยเคยหลบซ่อนฝูงหมาป่านภาในตอนที่มาหนแรก

        ตรงนั้นอยู่บริเวณชายแดนของเทือกเขาสัตว์อสูรพอดี  ไม่ต้องกังวลด้วยว่าจะมีสัตว์อสูรทรงพลังปรากฏตัว

        เพียงไม่นานถังเหล่ยก็มาถึงตรงถ้ำ จากนั้นเขาก็วางหลินเนี่ยนไว้บนพื้น ก่อนจะรีบวิ่งหายไปในป่า

        ไม่นานนักในมือของถังเหล่ยก็ถือพืชหลายชนิดกลับมา

        “เจ้าไปไหนมา? ข้าคิดว่าเจ้าจะทิ้งข้าไว้ที่นี่ให้รอความตายเสียอีก”

        หลินเนี่ยนกล่าวด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ เมื่อครู่ถังเหล่ยจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ บอกนางสักนิดก็ยังดี

        “เยียนหลิงซานเป็นยอดฝีมือระดับยอดยุทธ์ ไม่แน่ว่าอาจจะมีวิธีสะกดรอยตาม ข้าจึงไปรวบรวมพืชที่ช่วยปิดบังกลิ่นอาย!”

        เมื่อถังเหลยพูดจบ เขาก็ออกไปวางพืชปกปิดกลิ่นอายไว้บริเวณปากถ้ำ และตกแต่งตรงทางเข้าเพื่อให้แน่ใจว่าคนธรรมดาจะไม่มาพบเข้า

        จากนั้นถังเหล่ยก็เข้ามาในถ้ำอีกครั้ง

        ถังเหล่ยกลัวว่าเยียนหลิงซานจะมีวิธีอื่นอีก จึงไม่ได้จุดไฟในถ้ำ ระหว่างพวกเขาทั้งสองมีเพียงความมืดมิด

        “ที่นี่มืดมาก ข้ามองไม่เห็นเจ้าเลย!”

        หลินเนี่ยนพึมพำ ความมืดมิดราวกำแพงชั้นหนึ่งปิดกั้นสายตาของนาง ถึงแม้สามารถสัมผัสถึงถังเหล่ยได้ แต่กลับมองไม่เห็นใบหน้าของเขาเลย

        “มองเห็นหรือไม่เห็นข้ามันสำคัญตรงไหน? ตอนนี้เจ้าควรรักษาตัวให้ดี อาการบาดเจ็บของวิญญาณยุทธ์เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

        ถังเหล่ยคิดในใจว่า นี่มันใช่เวลามาคิดเรื่องมองเห็นเขารึไง ช่างเป็นสาวน้อยจริงๆ

        “อาการบาดเจ็บของเสี่ยวหลานสาหัสมาก มันหลับใหลในร่างของข้าแล้ว ปราณแท้วิญญาณยุทธ์ในร่างของข้ามีไม่พอ ไม่อาจช่วยมันฟื้นฟูพลังได้”

        หลินเนี่ยนกล่าวเสียงทุ้มต่ำ นางตั้งชื่อให้วิญญาณยุทธ์ในร่างกายของตัวเองว่าเสี่ยวหลาน

        “พวกเราอยู่ที่นี่ก็ไม่ใช่เรื่อง ไม่ช้าก็เร็วเยียนหลิงซานต้องเจอตัวเราแน่ ถ้าอาการบาดเจ็บของวิญญาณยุทธ์ในร่างของเจ้าสาหัสมาก เราต้องรีบฟื้นฟูมันให้เร็วที่สุด ไม่เช่นนั้นอาจหลงเหลืออาการบาดเจ็บเรื้อรังไว้ และอาจมีผลต่อการพัฒนาในอนาคตของเจ้า”

        ถังเหล่ยกล่าว

        จากนั้นถังเหล่ยนำศิลาอัญมณีส่องแสงสีทองออกมาจากในแหวนมิติด้วยใบหน้าอันเจ็บปวด

        เมื่อแสงอัญมณีต้องใบหน้าถังเหล่ย หลินเนี่ยนก็เห็นความเจ็บปวดป้ายอยู่บนใบหน้าของเขา 

        “อันนี้ข้าให้เจ้าแล้วกัน ถ้าเจ้าสามารถฟื้นฟูพลังได้ โอกาสรอดของพวกเราก็จะเพิ่มมากขึ้น…”

        นี่ก็คือหนึ่งในสามแก่นอสูรที่ถังเหล่ยดูดซับของเหลวเลี้ยงวิญญาณเข้าไป และเป็นแก่นอสูรระดับสอง

        ทำเช่นนี้ถังเหล่ยรู้สึกปวดจิตปวดใจนัก เพราะในแก่นอสูรระดับสองนี้แฝงไปด้วยของเหลวเลี้ยงวิญญาณอายุหนึ่งปี แล้วของเหลวเลี้ยงวิญญาณอายุหนึ่งปีนั้นมีค่ามากขนาดไหน

        มากขนาดต่อให้ราชันยุทธ์ธรรมดาทุ่มทรัพย์สินทั้งหมดก็แลกมาไม่ได้ แต่เพราะชาติที่แล้วถังเหล่ยเป็นถึงราชันนักปรุงยาระดับหก ราชันตงจึงมองของเหลวเลี้ยงวิญญาณอายุหนึ่งปีให้

        “นี่คืออะไรกัน?”

        หลินเนี่ยนเผยใบหน้าสงสัย ถังเหล่ยเอาอัญมณีส่องแสงสีทองออกมาเม็ดหนึ่ง ดูท่าทางจะพิเศษมาก

        “นี่คือแก่นอสูรระดับสอง แต่กลิ่นอายสัตว์อสูรในนั้นถูกหลอมกลั่นไปหมดแล้ว ตอนนี้สิ่งที่อยู่ในนั้นก็คือ...”

        ถังเหล่ยลังเลเล็กน้อย ถ้าเขาบอกว่าสิ่งที่อยู่นั้นคือของเหลวเลี้ยงวิญญาณที่แม้แต่ราชันยุทธ์ล้วนอยากได้ หลินเนี่ยนต้องสงสัยแน่ สถานะของเขาตอนนี้เป็นแค่อัจฉริยะจากเมืองเล็กเมืองหนึ่ง ดังนั้นไม่พูดจะดีกว่า

        “ไม่ต้องสนใจว่าในนั้นใส่อะไรเอาไว้ เจ้ารีบดูดซับมันเร็วเข้าเถอะ!”

        ด้วยแสงสว่างที่สาดส่องออกมาจากของเหลวเลี้ยงวิญญาณ ถังเหล่ยจึงรีบเอาอัญมณีก้อนนั้นยัดใส่มือของหลินเนี่ยน

        “ข้าไม่...เจ้าทำตัวลับๆ ล่อๆ ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ แก่นอสูรจะหลอมกลั่นจนหมดได้เยี่ยงไร!? อาจารย์ของข้าบอกข้านานแล้ว!”

        หลินเนี่ยนถืออัญมณีเอาไว้ในมือ แต่ไม่ได้ดูดซับมัน

        “ถ้าเจ้าไม่เอาก็คืนให้ข้า เจ้าคิดว่าข้าอยากให้เจ้าหรือ? ถ้าไม่ใช่เห็นว่าเจ้ากับอาจารย์ของเจ้าช่วยเหลือตระกูลถัง ข้าก็ไม่เอามันให้เจ้าใช้หรอก!”

        ถังเหล่ยทำท่าจะแย่งกลับมา หลินเนี่ยนรีบหยุดเอาไว้ ของที่ถึงมือนางแล้วยังคิดจะเอากลับไปไม่มีทางซะหรอก

        จากนั้นหลินเนี่ยนใช้ปราณแท้พลังยุทธ์ที่ฟื้นฟูกลับมาใส่เข้าไปในนั้น จากนั้นของเหลวเลี้ยงวิญญาณก็ไหลเข้ามาในร่างของหลินเนี่ยนตามพลังวิญญาณฟ้าดินในอัญมณี