หลายวันต่อมา
วันนี้เป็วันหยุดผ่านมาหลายวันแล้วที่ปังปอนด์ไม่ได้ไปที่บ้านต้าร์ เพราะกลัวว่าจะถูกจับได้เื่ที่เขาถ้ำมองลุงกับป้าเล่นจ้ำจี้กันในห้องน้ำ ได้แต่หวังว่าพายอาร์จะไม่เป็เด็กปากมากไปฟ้องพ่อแม่
ปกติเวลาปังปอนด์มาที่บ้านนี้เขาจะปีนกำแพงเข้ามาเลย ไม่จำเป็ต้องให้ใครมาเปิดประตูให้ พอข้ามมาแล้วก็ส่งเสียงดังเป็สัญญาณเหมือนทุกครั้งที่มา
"พี่เซียน! ผมมาเล่นเกมด้วยแล้วน๊าาา! หายไปตั้งหลายวันคิดถึงผมม๊ายยย" เด็กหนุ่มะโพูดพร้อมกับวิ่งเหยาะๆ เข้าบ้านมาตามปกติ แต่ทันทีที่ผ่านประตูบ้าน ปกติจะเปิดกว้างไว้ในเวลากลางวันเข้ามา หางตาก็ไปปะทะเข้ากับร่างขาวอวบอั๋นบนโซฟาตัวยาวที่ห้องรับแขก พอเห็นกับร่างนั้นเด็กหนุ่มก็หยุดเท้าของเขาทันที สอดส่องสายตาไปทั่วบริเวณว่านอกจากหญิงเนื้อเต็มที่นอนอยู่บนโซฟายังมีใครอยู่แถวนั้นอีกไหม
พอไม่พบใครเขาก็ค่อยๆ ก้าวขาเข้าไปยังห้องรับแขก ด้วยหัวใจที่เต้นแรงและแรงขึ้นเรื่อยๆ กับภาพงดงามที่เห็น บนโซฟาตัวยาวตอนนี้มีรินทร์ที่สวมชุดเดรสสีเหลืองอ่อนนอนหลับชันขาอยู่อย่างสงบและมันช่างเป็ภาพที่สวยงามเหลือเกินจนเด็กหนุ่มไม่อาจละสายตา
ปังปอนด์สอดสายตาสำรวจร่างกายของผู้เป็ป้าหมาดๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น ผิวของรินทร์ขาวนวลดั่งหยวกกล้วยและเนียนเรียบน่าัั ใบหน้าของเธอตอนนี้กำลังหลับตาพริ้มเพราะกำลังอยู่ในห่วงนิทรา ขนตางามงอนยาวเป็แพนั้นก็เรียงตัวกันอย่างสวยงาม ริมฝีปากของเธอมีสีชมพูเข้มดูเข้ากับผิวขาวของเ้าตัวเป็อย่างดี ลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเธอกำลังหลับอยู่
แต่สิ่งที่เตะตาของปังปอนด์ที่สุดเห็นจะเป็เรียวขาสวยที่ชันขึ้นทำให้กระโปรงเดรสสีเหลืองสว่างตาร่นลงเผยให้เห็นเรียวขาขาวอวบอั๋นได้อย่างชัดเจน รวมไปถึงกางเกงในลายลูกไม้สีขาวตัวบางจนแทบจะมองทะลุด้านใน
ปังปอนด์มองภาพนั้นแล้วก็ลอบกลืนน้ำลาย ในเวลาปกติเขาก็รู้สึกชื่นชอบคุณป้าคนใหม่คนนี้มากอยู่แล้ว เพราะเธอทั้งสวยและใจดีกับเด็กหนุ่ม ยิ่งเคยเห็นเธอร่วมรักกับสามีถึงสองครั้งกับตามันยิ่งทำให้ตอนนี้เขาอดที่จะคิดถึงรินทร์ในตอนนั้นไม่ได้ เธอทั้งเซ็กซี่และเร่าร้อน เสียงครางของเธอก็ไพเราะจนเด็กหนุ่มต้องเปิดคลิปที่เขาแอบถ่ายมาฟังอยู่บ่อยๆ เพื่อช่วยตัวเอง
ปังปอนด์เดินเข้าไปใกล้รินทร์ขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เขามองร่างกายของผู้เป็ป้าอย่างหลงใหล พร้อมกับลมหายใจที่ถี่ขึ้น
(ได้มองใกล้ๆ ชัดๆ แบบนี้แล้วคุณป้าสวยเป็บ้าเลย! แล้วก็หุ่นดีมากด้วย! ให้ตายเถอะอิจฉาคุณลุงชะมัด!)
(ถ้าเรามีแฟนจะต้องหาให้ได้แบบคุณป้าเลยคอยดู!)
(...แต่ว่าผิวเนียนแบบนี้คงจะนิ่มน่าดู…อยากลองจับชะมัด…) พอคิดได้อย่างนั้น
"เอ่อ ค-คุณป้าครับ…" ปังปอนด์ทดลองเรียกหญิงงามบนโซฟาที่ท่าจะหลับลึกน่าดู
ปรากฏว่าไม่มีสัญญาณตอบรับจากผู้เป็ป้า…
"ป้ารินทร์…" เด็กหนุ่มลองเรียกอีกครั้งพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ แล้วก้มมองหน้าผู้เป็ป้า
(โวว ยิ่งได้มองใกล้ๆ แบบนี้ก็ยิ่งสวย!) ปังปอนด์คิดในขณะที่หัวใจก็เต้นแรง เขาลองโบกมือไปมาที่หน้าของรินทร์เพื่อดูว่าเธอหลับจริงๆ ไหม
ปรากฏว่ารินทร์ก็ยังหลับอยู่ตามเดิม เขาจึงค่อยๆ หย่อนก้นนั่งลงข้างๆ คุณป้าสุดสวยอย่างเบาที่สุดกลัวว่าเธอจะตื่น จากนั้นก็มองไปที่หน้าอกไซส์บึ้มของหญิงงาม ร่องนูนที่โผล่พ้นเดรสออกมาช่างล่อสายตาให้ชวนมอง แต่ตอนนี้แค่มองเหมือนจะไม่พอสำหรับเด็กหนุ่ม
(ขาวมาก! อยากจับจัง! น่าจะนิ่มมากเลย!) ปังปอนด์จ้องมองสองเต้างามไม่วางตา มือของเขายกขึ้นั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้มันค่อยๆ เลื่อนไปยังเนินอวบอิ่มนั้นอย่างไม่รู้ตัวตามสัญชาตญาณ แต่พอมือใกล้จะััโดนเขาก็เริ่มได้สติ
(จะบ้าหรอ นี่กูกำลังทำอะไรอยู่วะเนี่ย!) อยู่ๆ จิตสำนึกชั่วดีก็ผุดขึ้นมาในหัว เด็กหนุ่มกัดฟันหักห้ามใจ มือเขายังคงค้างอยู่อย่างนั้น
เลื่อนสายตาขึ้นไปมองหน้ารินทร์อีกครั้ง เธอก็ยังคงหลับอยู่เหมือนเดิม ตอนนี้พอได้นั่งใกล้ๆ กลิ่นกายสาวก็หอมหวนเย้ายวนปะทะจมูกเด็กหนุ่มให้ยิ่งสติเตลิด
(อยากจะบ้าตายตัวคุณป้าหอมชะมัด…) เขาก้มลงไปสูดดมกลิ่นกายร่างอวบอั๋นอย่างไม่รู้ตัวที่บริเวณคอ เลื่อนใบหน้าลงมาเรื่อยๆ ถึงเนินนิ่มตอนนี้มันอยู่ใกล้ใบหน้าของเด็กหนุ่มแค่ไม่กี่เิเ
(อยากซุกหน้าลงไปจัง…ตรงร่องนี้คงจะนิ่มน่าดู)
"ปังปอนด์? "
"!!!!!!"
ทันทีที่คิดว่าจะซุกหน้าลงไปที่เต้านิ่มเสียงหวานของผู้เป็ป้าก็ดังขึ้น ทำเอาเด็กหนุ่มช็อกจนตัวแข็งค้าง
"กำลังจะทำอะไรน่ะ!" รินทร์ขมวดคิ้วถามเด็กหนุ่ม
"อ๊ากกกก!!!!!!" พอได้สติกลับมาปังปอนด์ก็ใจนหงายหลังตกโซฟาไป ขาของเขาไถไปกับพื้นดันตัวออกห่างจากผู้เป็ป้าพร้อมกับรัวคำพูดออกมาแทบไม่เป็ศัพท์
"ผะ-ผม เปล่า! ผม-เปล่านะ คือ—คือผม—ผมแค่จะมาหาพี่ต้าร์!—เอ่อ—บังเอิญเห็นคุณป้า…คือหลับอยู่—เอ่อ แล้ว…คุณป้าตัวหอมผมก็ เอ่อ-แค่ลองดมดู คือ—" ปังปอนด์พ้นคำพูดออกมารัวๆ ตอนนี้เขาทั้งเกร็งและกลัวไปหมดยิ่ง ความรู้สึกมันแย่ยิ่งกว่าตอนที่ครูฝ่ายปกครองจับได้ว่าหนีเรียนซะอีก แต่ไม่กี่วินาทีต่อมานั้น
"คิกๆๆ " รินทร์ก็หัวเราะออกมาเมื่อเห็นท่าทางทำตัวไม่ถูกของเด็กหนุ่ม
สาวใหญ่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินมานั่งยองๆ ตรงหน้าเด็กหนุ่ม ส่งรอยยิ้มอ่อนโยนให้เขา พอปังปอนด์เห็นว่ารินทร์กำลังยิ้มอยู่เขาจึงเริ่มสงบสติอารมณ์ลง รินทร์ยื่นมือไปลูบหัวปังปอนด์อย่างอ่อนโยน
"มันเป็กลิ่นน้ำหอมที่สกัดด้วยวิธีโบราณของทางบ้านป้าเอง หนูชอบหรอจ๊ะ" รินทร์พูดพร้อมกับส่งยิ้มละมุนให้กับเด็กหนุ่ม
การกระทำนี้ของผู้เป็ป้ามันทำให้หัวใจของปังปอนด์เริ่มจะพองโตขึ้นมาอีกครั้ง
(ดูเหมือนคุณป้าจะไม่ได้โกรธเราแฮะ) เด็กหนุ่มรู้สึกใจชื้นขึ้นมาทันที
พยักหน้าแล้วตอบ "ใช่ครับ เอ่อ…คือมันหอมมากเลยจน—ผมต้องไปดมดูใกล้ๆ เอิ่ม ต้องขอโทษคุณป้าด้วยนะครับที่ทำแบบนั้น" ปังปอนด์พูดพร้อมกับเกาคอไปด้วย เขาเขินจนหน้าแดง
รินทร์เห็นอาการของปังปอนด์ก็นึกเอ็นดู เขายังบริสุทธิ์มากเลยทีเดียว "ถ้าชอบแล้วรู้ไหมว่ามันคือกลิ่นของดอกอะไร" รินทร์ลองถามเด็กหนุ่ม
"เอ๊ะ—" ปังปอนด์ขมวดคิ้ว "เอ่อ…" เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคือกลิ่นของดอกอะไรรู้แค่ว่ามันหอมมากก็แค่นั้น แล้วตอนนี้สายตาก็ไปปะทะเข้ากับเรียวขาขาวอวบอิ่มและกางเกงในสีขาวของรินทร์เข้าจังๆ นั่นยิ่งทำให้ปังปอนด์รู้สึกทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่
พอเห็นเด็กหนุ่มเหมือนจะไม่รู้รินทร์จึงดึงแขนของเขาเข้าใกล้ตัวเธอ การกระทำนั้นทำให้ปังปอนด์ทำหน้าเหลอหลาใไม่น้อย ตอนนี้ใบหน้าของทั้งสองคนใกล้กันแค่คืบ
ใกล้กันจนปังปอนด์ไม่กล้าที่จะหายใจ หัวใจของเด็กหนุ่มอ่อนไหวกับรินทร์เหลือเกิน
รินทร์เอียงคอเล็กน้อยก่อนจะพูด
"ลองดมดูสิจ๊ะ แล้วบอกป้าว่ามันคือกลิ่นของดอกอะไร" สาวใหญ่เชื้อเชิญด้วยรอยยิ้มหวาน
ปังปอนด์ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นแรงโครมๆ มองซอกคอขาวของรินทร์ ที่มันกำลังเย้ายวนเด็กหนุ่มให้เข้าไปสูดดม
(ให้ตายเถอะคุณป้าจะให้เราดมจริงๆ หรอเนี่ย! คอคุณป้ามันขาวชะมัด!) เขากะพริบตาถี่ๆ มองซอกคอขาวเนียน กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แล้วค่อยๆ โน้มหน้าลงไปด้วยหัวใจที่เต้นแรง
พอปลายจมูกเกือบจะัักับลำคอขาวปังปอนด์ก็หยุดแล้วเริ่มสูดดมกลิ่นกายของผู้เป็ป้าเข้าปอดอย่างละโมบ
สู๊ดดดด~~
ปังปอนด์เผยรอยยิ้มแห่งความสุขออกมา เขาสูดดมอยู่อย่างนั้นอยู่นานจนผู้เป็ป้าเอ่ยขึ้น
"เป็ยังไงบ้าง รู้หรือยังว่าเป็กลิ่นดอกอะไร" รินทร์ถามเมื่อเห็นว่าปังปอนด์ดมอยู่นานแล้วแต่ไม่ยอมผละตัวออกไปสักที
เมื่อปังปอนด์ได้ยินเสียงของรินทร์ก็กลับมามีสติอีกครั้ง "อะ-เอ่อ ผม-ผมยังไม่รู้เลยครับว่าเป็กลิ่นอะไร คือ ผมขอเข้าไปใกล้กว่านี้ได้มั้ยครับ…" ปังปอนด์โกหกไปตอนนี้เขารู้แล้วว่ามันเป็กลิ่นของดอกอะไร แต่หาเื่อยากดมซอกคอของป้ามากกว่า
"เอ๊ะ อย่างนั้นหรอจ๊ะ ถ้าใกล้ขนาดนี้แล้วยังไม่ได้กลิ่น เดี๋ยวป้าไปเอาขวดมันมาให้หนูลองดมดูดีกว่านะ" รินทร์พูดขึ้น คิดว่าบางทีกลิ่นน้ำหอมบนตัวมันอาจจะจางไปแล้วก็ได้
พอปังปอนด์ได้ยินอย่างนั้นก็รีบพูดขึ้น "เอ่อ ไม่ต้องหรอกครับแค่กลิ่นจากตัวของคุณป้ามันก็เพียงพอแล้ว"
"ขวดมันอยู่ในห้องน้ำนี่เอง เดี๋ยวป้าไปหยิบแป๊บนึงนะ" พูดจบก็ลุกขึ้นไปหยิบขวดน้ำหอมในห้องน้ำชั้นล่างที่อยู่ไม่ไกล
ปังปอนด์มองตามแผ่นหลังของผู้เป็ป้าไปด้วยความเสียดาย
(คุณป้าดีชะมัด…ดีทุกอย่างเลย…)
"อ้าว ปังปอนด์มาเล่นเกมกับไอ้ต้าร์หรอ" บดินทร์เดินเข้ามาทางหลังบ้านหลังจากตกแต่งกิ่งต้นไม้เสร็จ
พอเด็กหนุ่มได้ยินเสียงลุงก็รู้สึกใเล็กน้อย
(เชี่ย! ลืมไปเลยว่าคุณลุงก็อยู่บ้านเหมือนกัน ถ้าเมื่อกี้คุณป้าไม่ไปหยิบขวดน้ำหอมป่านนี้คุณลุงคงเห็นภาพเรากำลังดมซอกคอคุณป้าแน่ เกือบไปแล้วมั้ยล่ะไอ้ปังปอนด์!) เด็กหนุ่มตำหนิตัวเองในใจ รู้สึกขอบคุณโชคที่เข้าข้างตัวเองอยู่บ้าง
"อ๋อ ใช่ครับ คุณลุงพึ่งแต่งกิ่งต้นไม้มาหรอครับ" เขาเดาได้จากกรรไกรแต่งกิ่งที่อยู่ในมือของบดินทร์
"อื้ม ่นี้ไม่ได้แต่งกิ่งต้นไม้เลย วันนี้เลยไปตกแต่งมันสักหน่อยน่ะ แล้วนี่เรากินข้าวกินน้ำมารึยัง ถ้ายังไม่กินก็ไปหากินในครัวได้นะ" พูดอย่างใจดี ความจริงบดินทร์ก็พอที่จะรู้ว่าพ่อแม่ของปังปอนด์ ไม่ค่อยให้ความสนใจเขาเท่าไหร่ เื่นี้เคยตำหนิผู้เป็พ่อซึ่งเป็เพื่อนสนิทของเขาไปแล้ว แต่รายนั้นเขาก็ไม่สนใจอยู่ดี ดังนั้นบดินทร์จึงทดแทนให้ปังปอนด์ด้วยการทำดีกับเด็กหนุ่มให้มากๆ
"ผมกินมาแล้วล่ะครับคุณลุง—" ปังปอนด์เอ่ยตอบและในขณะนั้นรินทร์ก็ออกมาจากห้องน้ำพอดี
"อ้าว พี่บดินทร์แต่งกิ่งต้นไม้เสร็จแล้วหรอคะ" เอ่ยทักทายผู้เป็สามีด้วยรอยยิ้มหวาน
บดินทร์ที่เห็นรินทร์ใส่ชุดเดรสและปล่อยผมยาวดัดลอนสวยก็อดที่จะชื่นชมผู้เป็ภรรยาไม่ได้ เดินไปวางกรรไกรไว้บนโต๊ะ แล้วเข้าไปหาผู้เป็ภรรยา จับสองมือของหญิงสาวแล้วกล่าวชื่นชม
"วันนี้รินทร์สวยจังเลยนะ" พูดพร้อมกับส่งสายตาหวานให้ผู้เป็ภรรยา
รินทร์ได้รับคำชมอย่างนั้นก็รู้สึกเขินอายจนหน้าแดง "พี่ล่ะก็ ปกติฉันก็แต่งอย่างนี้อยู่แล้ว"
ยิ่งรินทร์เขินเธอก็ยิ่งน่ารัก บดินทร์ห้ามใจตัวเองไม่ได้ที่จะเข้าไปหอมแก้มผู้เป็ภรรยาฟอดหนึ่ง ให้ชื่นใจ
ฟอด~
"อย่างนั้นหรอ แต่พี่รู้สึกว่ารินทร์สวยขึ้นทุกวันเลยนะ" ผู้เป็สามีกล่าวชื่นชมผู้เป็ภรรยาไม่ขาดปาก ขนาดแต่งตัวอยู่บ้านเธอยังสวยขนาดนี้เลย
"อุ๊ย พี่ละก็ ปังปอนด์ก็อยู่ตรงนี้นะหัดอายเด็กซะบ้างสิ" ตีอกสามีไปหนึ่งทีด้วยความเขินอาย
"จะอายทำไมกัน ปังปอนด์มันก็คงจะเห็นพ่อแม่ของมันหอมแก้มกันจนชินแล้วล่ะ ใช่ไหมปังปอนด์" บดินทร์หันไปถามผู้เป็หลานชาย พร้อมกับเคลื่อนกายเข้าไปโอบกอดไหล่ผู้เป็ภรรยาไว้
แต่ปังปอนด์ไม่เคยเห็นพ่อแม่หอมแก้มหรือว่าแสดงความรักกันต่อหน้าเขาเลย สองรายนั้นเอาแต่พูดเื่งานและก็ทำหน้าเคร่งเครียดกันอยู่ได้ทั้งวัน แต่เด็กหนุ่มก็ไม่อยากทำให้เสียบรรยากาศเขาเลยโกหกไป
"ครับ" ตอบพร้อมกับส่งรอยยิ้มแห้งให้กับสองลุงป้า "เอ่อ ถ้าอย่างนั้น ผมขึ้นไปหาพี่ต้าร์ก่อนนะครับ" เด็กหนุ่มไม่อยากจะยืนอยู่ตรงนี้เป็ก้างขวางคอของคู่รักข้าวใหม่ปลามันไปมากกว่านี้แล้ว
และอีกอย่างมันก็ทำให้เขารู้สึกอิจฉาคุณลุงที่ได้ใกล้ชิดกับภรรยาที่ทั้งสวยและใจดีอย่างนี้ด้วย พูดจบเด็กหนุ่มก็เดินกึ่งวิ่งขึ้นบันไดไปทันที
รินทร์เองก็มองตามหลังของเขาไป พอนึกเื่น้ำหอมขึ้นมาได้ปังปอนด์ก็เดินลับไปแล้ว
…………………….
่นี้มหาวิทยาลัยยังไม่เปิดเทอม พายอาร์จึงว่างมาก หลายวันที่ผ่านมาเธอก็เอาแต่ปลูกต้นไม้ดูแลต้นไม้ จนตอนนี้ไม่มีอะไรจะทำแล้ว เลยมาหาพี่ชายที่ห้องของเขา
"พี่ต้าร์…ทำอะไรอยู่หรอคะ" พายอาร์ชะโงกหน้าเข้ามาในห้องของต้าร์ เธอมาโดยไม่ให้สุ้มให้เสียง ทำเอาต้าร์สะดุ้งตัวเล็กน้อย นี่ถ้าเขากำลังทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่เล่นเกมอยู่จะทำยังไงละเนี่ย
"อะ-อ้าว พายอาร์มีอะไรรึเปล่า พี่กำลังเล่นเกมอยู่น่ะ" ตอบน้องสาวด้วยรอยยิ้ม ปกติน้องสาวจะไม่มาหาเขาที่ห้องแบบนี้ เลยรู้สึกตื่นตัวนิดหน่อย
"เปล่าค่ะ …" พายอาร์ตอบคำถามพี่ชายแล้วก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อไป เพราะที่เธอมาหาเขาก็เพราะว่าเธอเบื่อไม่มีอะไรทำนั่นเอง
ต้าร์เห็นท่าทางของน้องสาวอย่างนั้นก็พอจะเดาอะไรออกแล้ว "เบื่อล่ะซี้"
น้องสาวดีใจที่พี่ชายเดาความคิดของเธอออก รอยยิ้มน่ารักปรากฏบนใบหน้ารูปไข่แล้วพยักหน้าให้พี่ชาย
(ใช่จริงๆ ด้วย ก็นะเธอมาอยู่ที่นี่คงไม่มีอะไรจะทำ เพื่อนก็ยังไม่มี ตอนนี้ก็ยังไม่เปิดเทอมด้วย)
"งั้นมาเล่นเกมกับพี่มั้ย" ต้าร์ชักชวนอย่างใจดี
"เล่นเกมหรอคะ? " พายอาร์เอียงคอสงสัย ความน่ารักนั้นทำให้ต้าร์รู้สึกสดชื่นขึ้นมาเลยทีเดียว
"พับจีน่ะรู้จักมั้ย" บอกชื่อเกมที่กำลังเล่นกับน้องสาวไป
พายอาร์ส่ายหน้าไปมาน้อยๆ
(โอ๊ย~ จะน่ารักเกินไปแล้ว เด็กคนนี้จะน่ารักทุกท่วงท่าแบบนี้ไม่ได้นะ ใจพี่มันละลายแล้วละลายอีกกับความน่ารักไร้เดียงสาของหนู) ต้าร์พร่ำพรรณนาพูดคนเดียวในใจ แต่ภายนอกเขายังนิ่งสงบอยู่
"เอ่อ งั้นเข้ามาก่อนสิ" เอ่ยชักชวนน้องสาวที่โผล่มาแต่หน้าเหมือนตอนแรกไม่ขยับตัวไปไหน
พายอาร์ขยับตัวเข้าห้อง ปิดประตูแล้วเดินเข้ามาหาพี่ชาย
ต้าร์พึ่งสังเกตเห็นชุดของน้อง มันคือเสื้อสายเดี่ยวกับกางเกงขาสั้น…
(นี่มันชุดอยู่บ้านที่สุดยอดไปเลยไม่ใช่หรอออ~) ต้าร์ะโอยู่ในใจแต่สีหน้ายังคงเป็ปกติ
"เอ๊ะ เกมนี้น้องเคยเห็นเพื่อนเล่นอยู่นี่นา" สาวน้อยมองหน้าจอที่แสดงเกมที่ต้าร์กำลังเล่นอยู่ ซึ่งเธอก้มตัวลงทำให้ต้าร์ที่กำลังมองน้องน้อยอยู่ตัวแข็งค้างไปเลย
(นะ น้องไม่ใส่เสื้อชั้นในให้ตายเถอะ! ทำตัวตามสบายเกินไปแล้ววว แต่งตัวแบบนี้มาห้องผู้ชายได้ไงเนี่ย! จำได้ว่าน้องเรียนโรงเรียนหญิงล้วนมาตลอดสินะ เพราะแบบนี้เลยไม่ค่อยรู้เื่ผู้ชายรึเปล่านะ?) คิดไปก็ลอบมองเนินหน้าอกนุ่มฟูของน้องสาวไปด้วย ที่ปลายจุกมันเป็สีชมพู
(อ้ากกกก น่าดูดชะมัด!!!) สองเต้าของน้องสาวมันเย้ายวนใจของพี่ชายจนสติแทบจะเตลิด
ด้วยความที่เสื้อคอกว้างมันทำให้ต้าร์มองเห็นหมดเลย หน้าอกขนาดกำลังพอดีและที่สำคัญมันมีทรงที่สวยมาก มันเต่งตึงงดงามถ้าได้ลองบีบละก็จะต้องสู้มือดีแน่ๆ ผิวขาวนวลเนียนผุดผ่อง จุกเล็กๆ อมชมพูนั่นก็น่าดูดเหลือเกิน
จากที่เก็บอาการไว้อย่างดีในตอนแรกนั้น ตอนนี้มือไม้ของต้าร์มันสั่นไปหมดแล้ว
"เอ่อ คือ คือ ถ้าพายอาร์ไม่รังเกียจละก็พี่จะดูด เอ๊ย! พี่จะสอนให้–ฮึ่ม! เล่นเกมนี้เอามั้ย—" ต้าร์ประคองสติอย่างสุดความสามารถให้พูดออกมาเป็ประโยค พยายามละสายตาไปจากสองเต้าอวบอิ่มนั้น
น้องสาวได้ยินพี่ชายพูดอย่างนั้นก็ยิ้มแก้มแทบปริ "ไม่รังเกียจหรอกค่ะ น้องชอบพี่ต้าร์มากนะคะ" สาวน้อยชอบพี่ชายคนนี้จริงๆ เพราะั้แ่เธอมาที่นี่เขาก็ใจดีกับเธอมากคอยช่วยเหลือสาวน้อยตลอดและไม่ดุเธอที่ไม่ค่อยจะรู้เื่อะไรเลย
(ถ้าเป็ที่บ้านป้าเราคงถูกด่าไปแล้ว…) ที่นั่นไม่ได้มีคนใจดีกับพายอาร์แบบนี้ ดังนั้นสาวน้อยจึงชอบที่นี่มาก เพราะทุกคนที่นี่ใจดีกับเธอ…แต่ยกเว้นปังปอนด์ไว้คนหนึ่ง
ส่วนต้าร์พอน้องสาวบอกว่าชอบเขาก็เขินแก้มแดง "เอ่อ—พี่เองก็-ก็ชอบน้องมากเหมือนกันนะ" รู้สึกเขินหน่อยๆ ที่ต้องมาพูดอะไรแบบนี้ ขนาดอยู่กับพ่อเขายังไม่เคยบอกรักพ่อเลย
แต่พอต้าร์พูดแบบนั้นพายอาร์ก็หน้าถอดสีทันที
(เอ๊ะ ทำไมพอเราบอกชอบน้อง น้องถึงทำหน้าเศร้าอย่างนั้น หรือเธอไม่ชอบที่เราพูดแบบนั้นกัน) ต้าร์คิดในใจ
"พี่ต้าร์…ชอบน้องจริงๆ หรอคะ" น้องสาวถามพี่ชายพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า
เห็นน้องเศร้าต้าร์ก็รีบตอบทันที "ใช่จ้ะ พี่ชอบพายอาร์มาก มากซะจน…"
(แทบจะคุมสติตัวเองไม่อยู่แล้วตอนนี้ ยิ่งทำหน้าแบบนั้นมันก็ยิ่ง…อ๊ากกก อยากจับกด!)
"...เอ่อ พี่หมายถึงมากเท่าที่พี่ชายคนหนึ่งจะรักน้องสาวได้นะจ๊ะ" ต้าร์แถไปเรื่อยทั้งๆ ที่ความจริงไม่เคยคิดกับพายอาร์แค่น้องสาวเลย
พอได้ยินพี่ชายบอกว่าชอบเธอมากหัวใจของสาวน้อยก็ยิ่งมีความสุข "ที่บ้านเก่าไม่มีใครชอบน้องเลยค่ะ …พอพี่ต้าร์บอกว่าชอบน้อง น้องก็ดีใจมากเลย" พูดพร้อมกับส่งยิ้มอ่อนให้ผู้เป็พี่
(เอ๊ะ ไม่มีใครชอบอย่างนั้นหรอ ถ้าอย่างงั้นก็แสดงว่าตอนที่น้องอยู่บ้านเก่า คงจะไม่มีความสุขเลย ไม่ได้การเราจะต้องทำให้น้องมีความสุขที่สุดในบ้านใหม่แห่งนี้ให้ได้!) ต้าร์พูดกับตัวเอง
"พี่เดาว่าคนพวกนั้นคงเป็คนใจร้ายเขี้ยวลากดิน เหมือนกับั์ใจร้ายในวรรณคดี ถึงได้ไม่ชอบคนน่ารักอย่างน้องได้ลงคอ" พูดปลอบใจน้องสาว
พอต้าร์พูดอย่างนั้นพายอาร์ก็หลุดขำใหญ่เลย สาวน้อยเอามือเล็กสีชมพูของเธอปิดปากขำอย่างน่ารัก
พอเห็นน้องสาวหายเศร้าแล้วก็พูดขึ้น
"เอาล่ะมาลองเล่นเกมกันเถอะ" ต้าร์เอ่ยปากชวนพร้อมกับมองหาเก้าอี้มาให้น้องนั่ง
(เอ๊ะ ห้องเรามีเก้าอี้ตัวเดียวนี่นา ถ้าอย่างนั้นคงต้องไปเอาเก้าอี้ที่ห้องน้องมาแล้วล่ะ—แต่เดี๋ยวนะ! มันมีวิธีที่ดีกว่านั้นอยู่นี่นา) คิดได้อย่างนั้นต้าร์ก็ลังเลพูดขึ้น
"เอ่อ น้องมานั่งตรงนี้สิ" ต้าร์ตบไปที่ตักของตัวเอง
พอพี่ชายพูดแบบนั้นพายอาร์ก็ทำหน้าเหมือนจะใ
(เห้ย ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ คงไม่ด่าว่าเราโรคจิตหรอกนะ ไอ้ต้าร์เอ๊ย มึงไม่น่าโลภมากเลย)
ถึงต้าร์จะคิดอย่างนั้นแต่การกระทำต่อมาของพายอาร์ก็ทำให้เขาใจเต้นแรง เธอเดินเข้ามานั่งแหมะอยู่ที่ตักของชายหนุ่มจริงๆ
กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นโลชั่นบนกายสาว ก้นนุ่มนิ่มบนตักของต้าร์ ทำเอาพี่ชายคนนี้ร้อนรุ่มไปทั้งกายและใจ เริ่มคิดแล้วว่าจะมีสมาธิสอนน้องเล่นเกมไหม สายตาก็จับจ้องไปตามร่างกายของน้องสาว ผิวขาวนวลเนียน เอวคอดกิ่วนี้ทำเอาต้าร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หลังจากวันที่นั่งชิงช้ากันก็ไม่ได้เข้าใกล้น้องสาวแบบนี้อีกเลย
ขนาดตัวของพายอาร์นั้นเล็กมากเธอน่าจะสูงแค่ร้อยห้าสิบในขณะที่ต้าร์สูงร้อยแปดสิบกว่านี่มันส่วนสูงที่ห่างกันไกลโข ทำให้ตอนนี้เหมือนเด็กมานั่งบนตักเขามากกว่า
เพราะกลิ่นกายที่เย้ายวนนี้ต้าร์ไม่อาจควบคุมตัวเองได้ เขาก้มลงสูดดมกลิ่นกายสาวเข้าเต็มปอด
"อืม หอมจัง~"
สาวน้อยหันมามองพี่ชายที่กำลังพูดเสียงเครืออยู่ข้างๆ หูเธอ ตอนนี้หน้าของต้าร์แดงไปหมด
"พี่ต้าร์ไม่สบายรึเปล่าคะ ทำไมหน้าแดงขนาดนี้" พายอาร์อังหลังมือที่หน้าผากพี่ชาย "ตัวร้อนนิดหน่อยจริงๆ ด้วย เดี๋ยวน้องไปเอายามาให้นะคะ" พายอาร์กำลังจะลุกไปเอายา แต่ต้าร์รั้งเอวบางเอาไว้กดก้นเล็กลงที่หน้าตักตามเดิม
"ไม่ต้องหรอกจ๊ะ แค่อาการร้อนน่ะ เรามาเริ่มเล่นเกมกันดีกว่านะ" ที่ว่าอากาศร้อน แต่ตอนนี้คือห้องเปิดแอร์ยี่สิบองศาได้ ดังนั้นที่ร้อนน่าจะเป็ใจของต้าร์มากกว่า
ถึงน้องสาวจะยังดูกังวลใจอยู่แต่เธอก็เชื่อฟังพี่ชาย หันหน้าเข้าหาจอคอม
คราวนี้ต้าร์จงใจแนบกายให้ชิดพายอาร์ เขาลอบสูดดมกลิ่นกายของน้องน้อยไปด้วย ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองเป็ผู้ชายที่โชคดีที่สุดเลยล่ะ
พายอาร์นั่งตักต้าร์ในตอนแรกก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้สาวน้อยกำลังรู้สึกว่ากำลังมีอะไรกำลังดันก้นเล็กๆ ของเธออยู่ ต้าร์เองก็ยังไม่ยอมสอนเธอเล่นเกมสักที เขาเอาแต่หายใจแรงรดต้นคอเธออยู่อย่างนั้น
"พี่ต้าร์คะ เหมือนจะมีอะไรดันก้นน้องอยู่เลยค่ะ" สาวน้อยขมวดคิ้วถามพี่ชาย
"ห๊ะ เอ่อ คือ …" ต้าร์เองก็ทำตัวไม่ถูก เขาก็ไม่คิดว่าเขาจะแข็งเร็วขนาดนี้เหมือนกัน แล้วอีกอย่างตอนนั่งชิงช้าพายอาร์ก็ไม่รู้ตัวเลย แต่ทำไมตอนนี้ถึงได้รู้ตัวเร็วนัก
(แต่โกหกไปก่อนแล้วกัน)
"มันน่าอายที่จะพูดนะ แต่นี่มันเป็เื่ปกติของผู้ชายน่ะ น้องไม่ต้องไปใส่ใจหรอกนะ" ช่างเป็คำโกหกที่ห่วยแตกจริงๆ
"อย่างนั้นหรอกหรอคะ" พายอาร์พยักหน้าพยายามทำความเข้าใจ
(ดูเหมือนน้องเขาจะเชื่อแฮะ ถ้าจะขอโลภมากกว่านี้จะได้มั้ยนะ)
"เอ่อ นี่พายอาร์น่ะ ถ้ารู้สึกไม่ดีที่มันดันก้นน้อง น้องก็สามารถทำให้มันนิ่งไปเหมือนเดิมได้ด้วยนะ…แล้วถ้าน้องทำแบบนั้นพี่จะรู้สึกดีมากเลย—เอ่อ—ถ้าน้องอยากจะช่วยอ่ะนะ" ต้าร์ลองยั่งเชิงถามก่อน
"เอ๊ะ? อย่างนั้นหรอคะ น้องต้องทำยังไงบ้างคะ" สาวน้อยดูจะสนใจขึ้นมาทันทีที่ได้ยินพี่ชายบอกว่าเธอสามารถทำให้เขารู้สึกดีได้
(ถ้าทำให้พี่ชายรู้สึกดีได้เราก็พร้อมจะทำทุกอย่าง!) สาวน้อยพูดกับตัวเองในใจ
(เสร็จผม!) ต้าร์คิดอย่างตื่นเต้น
***********************
1K
