ณ เมืองเขอภู เมื่อ 1800 ปีก่อน...

ม่านหมอกบางปกคลุมยอดไม้สูงตัดกับผืนฟ้าสีเทาอ่อน เสียงกลองศึกกระหน่ำดังก้องไปทั่วหุบเขา กลิ่นดินชื้นจากเท้าทหารที่ย่ำเหยียบเต็มพื้นป่าเหมือนจะกลืนกลบลมหายใจสุดท้ายขององค์ชายจางเหว่ย

เขาวิ่งฝ่าหมู่ไม้หนา ทะลุผ่านเสียงคำรามของม้าและเสียงแผดร้องของทหารศัตรู หยดเลือดจากบาดแผลที่ต้นแขนหยดลงบนใบไม้โดยไม่แม้แต่จะรู้สึก เขามาหยุดอยู่ที่ริมหน้าผา ทะเลเมฆเบื้องล่างพลิ้วไหวราวกับเรียกหา...

“หากนี่คือโชคชะตาของข้า ก็ให้มันเป็นไป!”

ลมแรงพัดสะบัดชายอาภรณ์สีเทาเงินของเขาขึ้นสูง ร่างขององค์ชายปลิวจากหน้าผาลงมาอย่างน่าอัศจรรย์ กลับไม่ใช่การร่วงหล่นแบบที่ผู้ใดคาดไว้...แต่เหมือนมีกระแสพลังบางอย่าง “พยุง” เขาไว้ในกลางอากาศ ชั่วขณะหนึ่ง...ดวงตาเขาเบิกกว้างราวกับมองเห็นอะไรบางอย่างผ่านม่านกาลเวลา จากนั้น ทุกอย่างก็ดิ่ง...เข้าสู่น้ำตกที่เสียงดังกึกก้องเหมือนร้องต้อนรับการเดินทางแห่งปาฏิหาริย์